Premium

Broertjes Thomas (Kolping Boys) en Mathijs Menu (AZ) leven voor het voetbal. ’Ik ben trots op Mathijs’. ’Dat heb je nog nooit tegen mij gezegd.’

Broertjes Thomas (Kolping Boys) en Mathijs Menu (AZ) leven voor het voetbal. ’Ik ben trots op Mathijs’. ’Dat heb je nog nooit tegen mij gezegd.’
Thomas en Matthijs Menu oefenen in de tuin achter hun ouderlijk huis in Heerhugowaard.
© Foto Martin de Haan
Heerhugowaard

De broertjes Menu leven voor het voetbal. De 20-jarige Thomas speelt in het eerste van Kolping Boys, terwijl de 14-jarige Mathijs voetbalt in AZ onder 15. „Eerlijk gezegd ben ik wel een beetje jaloers op mijn broertje, dat is toch de droom van iedere voetballer, spelen voor je favoriete profclub. Maar ik ben ook heel trots”, vertelt Thomas. „Dat heb je nog nooit tegen mij gezegd”, reageert Mathijs.

Thomas en Mathijs groeiden op in Oudorp, waardoor Kolping Boys de club werd waar ze hun eerste stappen op het veld deden. Inmiddels wonen ze al een tijdje in Heerhugowaard. „Ik word elke dag opgehaald met een busje van AZ”, zegt Mathijs. „Dit seizoen heb ik een goed busje, ik moet om 7 uur weg naar Zaanstad, dat was wel eens vroeger.” Thomas: „Kolping is niet zo ver weg van hier, maar ik zie mezelf ook niet zo snel bij een andere club voetballen, ik speel al mijn hele leven in Oudorp.”

Overslaan

De oudste moest eerst zijn zwemdiploma halen, voordat hij op voetbal mocht. De jongste trapte als 2-jarige al tegen een bal, toen hij mee moest naar Kolping. „Ik was 5 toen ik op voetbal ging.” Voor de allerkleinsten was hij al te goed, hij mocht meteen een ’klas’ overslaan. „Een jongetje had de bal en de rest liep daar achteraan, dat was voor de andere jongetjes niet echt leuk”, zegt moeder Sonja.

Mathijs werd uitgenodigd voor de voetbalschool van AZ en hij werd uiteindelijk geselecteerd voor de Onder 12 van de Alkmaarders. Inmiddels speelt hij in AZ Onder 15 als verdediger. „Ik kan rechtsback spelen en sta soms centraal achterin. Het gaat goed, ik ben uitgenodigd voor de selectiedagen voor een speciaal futureteam Onder 15 van de KNVB. Dat team speelt aan het einde van het seizoen een internationaal toernooi, het zou mooi zijn als ik daar met Oranje aan mee mag doen.”

Future Onder 15 is speciaal opgericht voor spelers die nog niet helemaal volgroeid zijn, want het verschil is groot tussen de jongens van 14. Sommige talenten zien er al uit als een man, terwijl Mathijs de groeispurt nog moet inzetten. Zijn broer Thomas is al bijna door het dak gegroeid. „Ik ben 1.95 meter. Ik moet het daardoor meer van mijn loopvermogen hebben, ik ben niet echt een wendbare speler.”

Toch is Menu een zeer bruikbare speler voor Kolping, dat in de eerste klasse op de laatste plaats staat. „Dat is een beetje een vertekend beeld, omdat er twee teams uit de competitie zijn verdwenen, De Meern en Papendorp. Als we zondag de wedstrijd tegen LSVV winnen, dan zouden we in theorie alweer zevende kunnen staan, het staat allemaal heel dichtbij elkaar.”

Kolping moet het van de eigen jeugdopleiding hebben en de Oudorpse talenten worden volgend seizoen alleen maar belangrijker. „De ervaren spelers van het eerste gaan in een nieuw zaterdagteam voetballen. Het is jammer dat ze stoppen op de zondag, een speler als Thijs van den Oord is heel belangrijk, ook als mentale steun in de kleedkamer. Na de zomer zullen er andere jongens op moeten staan. Het leuke is wel dat ik met sommige jongens uit de selectie zoals Joréno Mandjes, Nick Plomper, Gilliano Pawrioastro al vanaf mijn tiende samen speel.’’

Voor de oudste komt het voetbal inmiddels niet meer op een te staan, hij is ook druk met zijn studie fysiotherapie in Amsterdam. „Ik heb er nu drie jaar opzitten, ik weet nog niet helemaal welke richting ik op wil. Ik heb vorig jaar een cursus bij Ajax gedaan. Met sporters werken lijkt mij ontzettend tof, vooral omdat de meeste sporters erg gemotiveerd zijn om op het oude niveau terug te keren. Dit hoeft van mij echter niet per se in de voetballerij, omdat ik bang ben dat ik dan veel met dezelfde soort blessures te maken krijg.’’

Bij de jongste gaat ’voetbal’ aan als hij wakker wordt en uit als hij gaat slapen. „De week is zo voorbij. Als ik geen training of wedstrijd heb en niet hoef te studeren, dan ga ik meestal ook voetballen met vrienden bij SVW’27 of Kolping.”

Samen voetballen deden de broers vroeger wel, nu iets minder vaak, vooral in de vakantie. Thomas: „Dan zie ik wat hij allemaal kan, dat zal mij nooit meer lukken om dat te leren.”

Meer nieuws uit Sport Alkmaar

Meest gelezen