Premium

Tandarts in ruste Frits van der Werf kwam naar ’noodgebied’ Den Helder en ging niet meer weg. Hij heeft duizenden personen in zijn behandelstoel gehad

Tandarts in ruste Frits van der Werf kwam naar ’noodgebied’ Den Helder en ging niet meer weg. Hij heeft duizenden personen in zijn behandelstoel gehad
Tandarts Frits van der Werf: ,,Naar Den Helder verhuizen was alsof je naar Nova Zembla ging.’’
© Foto Peter van Aalst
Den Helder

Twee beroepen had Frits van der Werf op zijn lijstje staan toen hij in het voortgezet onderwijs een studierichting moest kiezen: tandarts en straaljagerpiloot. ,,Ik heb er geen dag spijt van gehad dat ik voor tandheelkunde heb gekozen’’, zegt de tandarts in ruste.

De Technische Universiteit Delft bungelde ergens onderaan het lijstje. Omdat daar veel wiskunde bij kwam kijken, werd die optie geschrapt zegt de in Sneek geboren Van der Werf. Hij ging voor straaljagerpiloot.

,,Ik ben voor de selectieprocedure vijf keer bij de luchtmacht langs geweest. Uiteindelijk bleef er een klein groepje over. De kans dat ik tot de laatste twaalf zou horen, schatte ik niet groot in.’’

Tandheelkunde

Het werd dus tandheelkunde. In Groningen. ,,De vader van een goede vriend van mij was tandarts. Ik kwam daar vaak thuis en had dus een beeld van wat ik van het vak kon verwachten.’’

Hoe een Fries in Den Helder terechtkomt? ,,Begin jaren tachtig was er in Nederland een overschot aan tandartsen. Veel tandartsen trokken daarom naar het buitenland. Den Helder was een noodgebied, er waren hier weinig tandartsen. Ik ben in de praktijk van tandarts De Graaf aan het werk gegaan.’’

Nova Zembla

Wie gaat er nou in Den Helder wonen en werken? Aan zijn omgeving had de net afgestudeerde tandarts wat uit te leggen. ,,Naar Den Helder verhuizen was alsof je naar Nova Zembla ging. Den Helder heeft, ten onrechte, geen goede naam. De huizen zijn hier minder waard, en de stad staat in het Elsevier-rijtje van aantrekkelijke steden in de top tien: aan de verkeerde kant. Onterecht, vind ik. Wat Woningstichting met de binnenstad doet is fantastisch.’’

Hij heeft duizenden personen in zijn behandelstoel gehad, van jong tot oud. De aandacht die mensen aan hun gebit besteden vergelijkt hij met letten op je voeding: ,,De ene eet continu, weegt 120 kilo en vindt dat heel normaal. De ander zal er alles aan doen om op een gewicht van 65 kilo te blijven. Dat is met gebitten ook zo. De ene heeft een perfect gebit en poetst drie keer per dag z’n tanden. Bij de ander kun je bij wijze van spreken zien wat hij gisteren heeft gegeten.’’

Tweehonderd euro

De afwegingen die een bepaalde groep mensen maakt met betrekking tot hun gebit, hangen sterk af van hun financiële situatie, daar is hij van overtuigd. ,,Als je tweehonderd euro in de maand overhoudt en je weet dat je koelkast vervangen moet worden of dat je kind nieuwe schoenen nodig heeft... dat is een terechte afweging.’’

Een tandarts heeft natuurlijk ook een tandarts nodig. ,,Ik ging naar een studievriend. We maakten er meteen een gezellige dag van. Hij is een tijdje geleden gestopt. Nu ga ik naar een collega van de praktijk aan de Marsdiepstraat.’’

Dat is de praktijk van Mondzorggilde in het HC-gebouw. ,,Ik heb jarenlang mijn praktijk aan huis gehad’’, vertelt Frits van der Werf.

Enkele jaren geleden kwam hij bij de landelijke keten terecht, in zijn zoektocht naar de beste manier om de zaak na zijn pensionering voort te zetten.

Zodat de assistentes verzekerd waren van hun baan en de patiënten van goede tandheelkundige zorg. Dat hij net niet de veertig jaar vol heeft gemaakt, komt door de keus die hij en zijn echtgenote hebben gemaakt, zegt Van der Werf: ,,Nu kunnen we nog leuke dingen doen. Vroeger moest ik het plannen als we naar bijvoorbeeld een leuke tentoonstelling wilden. Of op reis. Dat wilde ik kwijt. Ik heb ook overwogen om minder te werken. Maar als ik een of twee dagen per week was blijven werken, zou die rem er nog steeds zijn.’’

Zijn kinderen, een zoon en dochter, zijn niet in zijn voetsporen getreden. Je moet er ook voor in de wieg gelegd zijn, weet Van der Werf.

Gepriegel

,,Een goede vriend van mij is na een jaar met de studie gestopt. Hij zag zich dat boren en gepriegel in monden niet een heel leven doen. Het is knutselen, het fijne werk. Je moet ervan houden. Mijn zoon vindt dat helemaal niks. Hij studeert Technische Bedrijfskunde in Alkmaar en moet binnenkort zijn scriptie verdedigen. Mijn dochter heeft haar bachelor bedrijfskunde gehaald en werkt nu een jaar als stewardess bij de KLM. Daarna wil zij haar mastergraad halen.’’

De tandarts in ruste geniet van zijn vrijheid. Hoewel hij als tandarts een geweldige tijd heeft gehad, vindt hij het nu heerlijk om ’s morgens niks te moeten. Hij heeft er geen spijt van dat hij decennia geleden voor dit vak koos, maar toch kriebelt het soms als hij langs een luchtmachtbasis rijdt en de gevechtsvliegtuigen ziet staan.

Maar hij beseft ook dat geen enkele straaljagerpiloot veertig dienstjaren haalt.

,,Bij het vliegen wordt je lichaam aan allerlei krachten blootgesteld. Defensie houdt dat goed in de gaten. Op een bepaalde leeftijd moet je iets anders gaan doen. Veel straaljagerpiloten gaan na hun tijd bij de luchtmacht in de commerciële luchtvaart werken. Maar dat lijkt me niks. Was je eerst straaljagerpiloot en ben je opeens een soort buschauffeur.’’

Meer nieuws uit Den Helder e.o.

Meest gelezen