Premium

Huizer volleybalzussen Ana en Emma Rekar onderstrepen (zorgwekkende) hegemonie Sliedrecht met bekerwinst en gaan op voor derde ’treble’ op rij: ’Het is zeker niet vanzelfsprekend dat we zoveel prijzen pakken’

Huizer volleybalzussen Ana en Emma Rekar onderstrepen (zorgwekkende) hegemonie Sliedrecht met bekerwinst en gaan op voor derde ’treble’ op rij: ’Het is zeker niet vanzelfsprekend dat we zoveel prijzen pakken’
Emma (met schaal) en Ana (rechts naast en links van haar) vieren de bekerwinst met Sliedrecht in de Maaspoort in Den Bosch, afgelopen zaterdag.
© Foto Orange Pictures/Frank Laracker
Huizen

Met groot vertoon van macht legde Sliedrecht zaterdag, in de Maaspoort in Den Bosch, beslag op de nationale beker door in een eenzijdige finale VCN te verslaan: 3-0. De Huizense Ana Rekar (24) gaat met de ’alleenheerser’ in het Nederlandse vrouwenvolleybal de komende weken op jacht naar de derde ’treble’ op rij, terwijl het voor jongere zus Emma (21), die afgelopen zomer de gelederen kwam versterken, de eerste keer zou zijn dat ze in één seizoen zowel de supercup, de beker als de landstitel wint.

Allereerst gefeliciteerd natuurlijk! Was het een mooie avond?

Ana: ,,Het was erg geslaagd, ja. Na het feestje in de trouwens onwijs mooi aangeklede en sfeervolle zaal zijn we met z’n allen naar een nabijgelegen all you can eat-wokrestaurant gegaan. Erg gezellig. We hebben ons lekker volgepropt.’’

In dat kader: hoe blijf je hongerig als je nationaal al jaren alles wint wat er te winnen valt?

Ana: ,,Winnen is verslavend en went nóóit. Daarnaast zijn er jaarlijks wel de nodige wijzigingen in de groep, waardoor er een nieuwe dynamiek ontstaat en je zeker niet verzadigd raakt. Bovendien wil iedereen jou verslaan, je bent aangeschoten wild. Tegen Sliedrecht geven clubs altijd tweehonderd procent. Dat houdt je scherp.’’

Emma: ,,Ook is de onderlinge concurrentie groot, waardoor je het continu moet laten zien. Voor mij was het natuurlijk de eerste écht grote prijs met Sliedrecht. We hadden wel al de supercup gewonnen, maar toen zat ik er net bij en die speelden we naar aanleiding van de prestaties van vorig seizoen. Dat voelde toch anders. Ik was echt stik zenuwachtig. Ik heb ook Europees gespeeld met Sliedrecht, maar dit was voor eigen publiek. Mijn ouders en vriendinnen zaten in de zaal, de wedstrijd kwam op Studio Sport. Iedereen verwachtte dat wij ’wel even’ zouden winnen van VCN, dat in de topdivisie (het tweede niveau, red.) speelt. Voor hun was het al een hele prestatie om de finale te halen. Maar voor mij was dat net zo bijzonder hoor. Wij konden alleen maar verliezen, dat besef kwam steeds meer naarmate de wedstrijd dichterbij kwam. Ik kreeg er zelfs buikpijn van joh. Na afloop was ik net zo blij als opgelucht. Er viel een last van mijn schouders.’’

Wat maakt dat Sliedrecht bij de dames zo ver boven de rest uitsteekt?

Emma: ,,Het is hier qua faciliteiten gewoon veel beter geregeld dan bij de meeste andere clubs, waardoor de betere speelsters uit de competitie het liefst hier spelen.’’

Ana: ,,De club heeft een grote schare trouwe sponsoren, dat schept mogelijkheden. Maar die zijn niet aan komen waaien hoor. Er wordt veel geïnvesteerd in de relatie met de sponsoren en de club heeft ze ook echt wat te bieden. Er worden sponsormeetings georganiseerd, we hebben geregeld etentjes met sponsoren. Ik denk dat we op dat vlak een lichtend voorbeeld zijn van hoe het moet. En dat kan dankzij de grote groep vrijwilligers bij de club, die echt middenin de samenleving staat. Sliedrecht is geen Rotterdam of Amsterdam hè. Het is een kleine, christelijke gemeenschap. Maar wel heel hecht.’’

Emma: ,,Dames 1 is dan misschien het uithangbord, maar zeker geen aparte etniciteit binnen de club. Sliedrecht Sport is trots op ons en wij zijn trots op de vereniging.’’

Die hegemonie van jullie, is dat niet enorm slecht voor het Nederlandse volleybal?

Ana: ,,Laat ik vooropstellen dat we absoluut wel weerstand krijgen . We zijn als eerste geëindigd in de reguliere competitie en beginnen daardoor nu met een lichte voorsprong aan de kampioenspoule. Maar van de nummer twee hebben we dit seizoen al eens verloren en tegen de nummer drie hadden we het twee keer erg lastig. Het is zeker niet vanzelfsprekend dat we zoveel prijzen pakken. De sterkte in de breedte is inderdaad wel zorgwekkend. Zeker de onderste zes, zeven ploegen zijn van een ander niveau. Het is niet makkelijk om dat op te krikken, maar ik ben ervan overtuigd dat het kan. De NeVoBo zou daar een voortrekkersrol in moeten spelen, door de manier van opleiden te veranderen.’’

Kinderen hebben voorbeelden nodig, helden. Hoe zonde is het dat de Oranjedames, die in Rio nog knap vierde werden, zich niet hebben geplaatst voor de Spelen van Tokio?

Ana: ,,Een slechte zaak. Deze unieke generatie loopt helaas op zijn laatste benen. Het wordt tijd voor verjonging, al is dat ook lastig. Er kloppen wel talenten op de deur, maar of ze er echt al klaar voor zijn het stokje over te nemen...’’

Emma: ,,Je ziet bij het handbal en vrouwenvoetbal dat succes van het nationale team echt een boost aan de sport kan geven. Alle internationals spelen in sterke buitenlandse competities en ze gaan op steeds jongere leeftijd weg uit Nederland. Het zou goed zijn voor het niveau van de eredivisie als we ze wat langer hier kunnen houden, want de vijver om uit te vissen is al zo klein. En ik denk dat het ook voor de speelsters zelf beter is. Hier kunnen ze veel minuten maken, bij een buitenlandse topclub belanden ze toch vaak snel op de bank. Als ze uitgeleerd zijn, kunnen ze altijd die stap nog maken.’’

Meer nieuws uit Sport Gooi

Meest gelezen