Premium

Verdwijning Schagense Tanja Groen: ’Hoe moeilijk ook, wij houden hoop’, zeggen ouders in interview 25 jaar na haar verdwijning

Verdwijning Schagense Tanja Groen: ’Hoe moeilijk ook, wij houden hoop’, zeggen ouders in interview 25 jaar na haar verdwijning
Schagen

Dit interview verscheen eerder op deze site, in augustus 2018, 25 jaar na de verdwijning van Tanja Groen.

De verdwijning van Tanja Groen uit Schagen, van wie sinds de nacht van 31 augustus op 1 september 1993 geen enkel spoor meer gevonden is, behoort nog altijd tot een van de meest spraakmakende vermissingen in Nederland. De toen 18-jarige eerstejaars studente fietste die nacht van een studentenfeestje in Maastricht naar het huis in het dorp Gronsveld waar ze op kamers zat. Daar kwam ze nooit aan. Dat is nu 25 jaar geleden.

,,Als die hoofdverdachte in de zaak Nicky Verstappen nu 55 jaar is, ga je toch denken: ’Toen Tanja verdween was hij 30, en hij woonde niet echt heel ver af van Maastricht. Zou die vent ook iets te maken kunnen hebben gehad met onze Tanja?’’

Misschien tegen beter weten in, maar toch is dát wat Corrie en Adrie Groen, de moeder en vader van Tanja zich hardop afvragen. ,,Want elk sprankje hoop is er toch een’’, zegt Corrie, nu de Limburgse politie bekend maakte dat Jos Brech uit het zo’n 30 kilometer van Maastricht en Gronsveld gelegen Simpelveld, hoofdverdachte is in de zaak rond de 11-jarige Nicky Verstappen die in augustus 1998 dood gevonden werd bij Brunsum.

De toen 18-jarige dochter van Corrie en Adrie Groen wilde in 1993 gezondheidswetenschappen studeren en ging daarom naar de Universiteit van Maastricht.

De Schagense bracht daar slechts twee weken door en had net de ontgroeningsweek achter de rug.

Mysterie

Hoe of wat er gebeurde in de nacht nadat ze een studentenfeest had bezocht is nog altijd een compleet raadsel. Een onverteerbaar mysterie dat schreeuwt om te worden opgelost. Alle lijnen staan daarvoor nog steeds open bij het coldcaseteam (*) van de politie in Limburg.

Recent is een film opgenomen over Tanja Groen door de makers van het Amber Alert, het landelijke alarmeringssysteem bij vermissingen. Corrie: ,,Die film zal op 31 augustus openbaar worden gemaakt, de dag dat Tanja vijfentwintig jaar geleden verdween. Daar moeten wij het van hebben. Anders is er niks.’’

Frank Hoen, directeur en samen met oud-politie-expert Carlo Schipper grondlegger van het Amber Alert, studeerde in die tijd zelf trouwens ook in Maastricht.

Hij raakte daar geïnspireerd door het verhaal van Tanja’s verdwijning. Hoen zegt daar zelf over: ,,Haar nooit opgeloste verdwijning had grote impact op me. Ik kende de weg die Tanja fietste en waar zij verdween. Ook het studentenhuis waar het meisje woonde, was bekend terrein. Dat Tanja niet werd teruggevonden, bleef ons als medestudenten lang achtervolgen.”

Corrie en Adrie Groen zijn blij met het Amber Alert.

,,Weet je? Als ze daardoor ook maar iemand terugvinden, is het toch nog ergens goed voor geweest. Hadden ze dat toen ook maar gehad.’’

Tanja-pop

Kort na de verdwijning zijn de ouders nog heel boos geweest, omdat kort na de verdwijning een oproep in ’Achter het Nieuws’ zou komen direct na het tv-journaal. ,,Die uitzending ging op het laatste moment niet door. Ze hadden al een pop klaar met precies dezelfde kleren als die Tanja had gedragen. Maar het mocht niet uitgezonden worden, omdat Tanja in die tijd nog minderjarig was. Pas negen weken later kwam het alsnog op televisie. Dat had natuurlijk veel eerder gemoeten. Dan hadden meer mensen zich misschien iets kunnen herinneren. Gelukkig is Tanja dus nog een coldcase en worden wij op de hoogte gehouden van iedere tip die nog binnenkomt. Echt iets concreets is er tot nu toe nooit geweest, maar ja.....’’

Gelukkig hebben ze nóg drie kinderen: Marcel (52), Sylvia (50) en Judith (46). En er zijn twee kleinkinderen Jake en Alyssa,. ,,Ja, met hun allemaal zijn we heel blij natuurlijk! Zij hebben ons samen op de been gehouden. Daar genieten we wel van, want ja, wij moeten toch ook verder met het leven. Zij willen er niet over in de publiciteit. Hoeft ook niet. Dat snappen we wel. Dat is meer iets voor onszelf en dat doen we ook. Zo zaten we afgelopen woensdagavond weer bij Nieuwsuur aan tafel.’’

Eigenlijk is het niet bevatten hoe lang zij al in onzekerheid leven over het lot van hun jongste dochter. Toen Tanja verdween waren haar vader en moeder respectievelijk 50 en 48 jaar oud, inmiddels bereikten ze de leeftijd van 75 en 73. ,,We dromen heel veel rond deze tijd van het jaar’’, zeggen ze.

,,In het begin denk je ’dat houden we nooit vol’, maar de jaren gaan door en we zijn er nog steeds. En we doen ook leuke dingen, hoor.’’, zegt Corrie. ,,We fietsen graag samen, dus dat gaan we na de gedenkdienst op 2 september ook zeker weer doen. Ik ben op zang bij een koor en met vriendinnen ga ik af en toe fietsen. Adrie heeft z’n volkstuin en rommelt daar graag.’’

Broer

Op de foto wil hij niet. Met de media praten over hun hier afgebeelde vermiste zusje Tanja doen haar broer Marcel en zussen Judith en Sylvia immers nooit. Te moeilijk, te confronterend. Voor het eerst praat Marcel Groen (52) nu wel.

,,Dat Tanja ineens vermist werd, was een zeer schokkende ervaring. Vooral de eerste dagen waren hectisch. Met mijn zwager Rob ben ik naar Maastricht gereisd. Kijken of we konden helpen. Heuvelachtig, door struiken en heuvels heen gelopen. Er zijn een hoop onbekende wegen die ze genomen kan hebben. Waar ze langs heeft kunnen fietsen, waar het fout kan zijn gegaan. Welke route ze heeft gereden blijft altijd in het ongewisse. We zijn drie dagen gebleven. In overleg met de recherche hebben we bepaalde dingen mogen onderzoeken. Dat geeft voldoening. Ik ben nooit terug geweest. Na zoveel jaar geloof ik niet meer dat er nog een teken van leven kan zijn. Maar je hoopt toch dat er duidelijkheid, rust komt. Als ergens een lichaam gevonden wordt, denk ik toch altijd nog even ’het zal toch niet?’’

Tanja-loopje

Nog iemand die nog altijd worstelt met verdriet om Tanja’s verdwijning is haar beste vriendin van toen, Francien Hidden (43). Zij vertelt: ,,Ik woon nu in Zaandam en heb twee kinderen. Als moeder besef ik des te meer wat dit met Corrie en Adrie moet doen. Tanja was zo’n lieverd, wij gingen altijd samen de stad in en zaten samen op badminton. Ik vergeet nooit dat speciale loopje van haar: het Tanja-loopje noemde ik dat. Voor tv-opnames heb ik later nog eens de route gefietst van Maastricht naar Gronsveld. Ik sta er niet dagelijks bij stil, maar het is niet te bevatten en als ik er echt over nadenk kan ik er zo weer van huilen...’’

Gedenkdienst

Van het begin af aan heeft de Christoforusparochie waarbij Corrie en Adrie zijn aangesloten jaarlijks een gedenkdienst voor Tanja Groen gehouden. Ter gelegenheid van het 25e jaar sinds haar vermissing gebeurt dit op zondag 2 september 2018 om 10.00 uur ook weer in de rk Christoforuskerk in Schagen.

Corrie en Adrie Groen staan zeker niet alleen in hun verdriet, in het grote ’niet-weten’ van wat er in godsnaam met hun jongste dochter gebeurd zou kunnen zijn. Waar ze is gebleven. En, een miniem beetje hoop: ’Of ze nog ergens leeft?’

Verdwijning Schagense Tanja Groen: ’Hoe moeilijk ook, wij houden hoop’, zeggen ouders in interview 25 jaar na haar verdwijning

Catechist Moncia Wildeboer is vanaf het begin bij de organisatie van de gedenkdienst betrokken en zegt: ,,De eerste keer hebben we op Tanja’s verjaardag, de 23e juni, met de kinderen in de kerk witte rozen gemaakt van crèpepapier, negentien stuks. En eigenlijk hebben we het daarna ieder jaar rond 1 september herdacht. Soms wat uitgebreider en soms was daar ook televisie bij. Maar het is altijd een heel belangrijk deel van ons gemeenschap, van onze parochie. Het is Corrie en Adrie, maar ook voor onze hele geloofsgemeenschap hakt dat er ook in.’’

Pastoor Eduard Moltzer vindt de dienst voor Tanja Groen belangrijk voor iedereen in zijn parochie. ,,Er komen altijd emoties bij deze dienst. Vanuit de sfeer die dan ontstaat, probeer ik het verhaal over Tanja met ze te delen. Waarbij het mij vooral gaat om ze een stuk bemoediging mee te geven. Want het is natuurlijk niet niks dat je al vijfentwintig jaar eigenlijk zit te wachten totdat het tuinhekje weer gaat klapperen. En dat tuinhekje dat klapt niet meer. Voornaamste is eigenlijk dat we met z’n allen om dit echtpaar, deze familie heen staan opdat ze zich niet alleen voelen.’’

Monica Wildeboer: ,,Ik ben zelf moeder en hier vanaf het begin bij betrokken. Ik herinner mij dat Adrie, die ook drager was bij uitvaarten vanuit de kerk, hier in de parochietuin eens huilend tegen me zei: ’Ik ben eigenlijk jaloers op mensen die hun kind mogen wegbrengen. Want ik zou willen dat ik mijn eigen dochter kon wegbrengen, dan wist ik het tenminste.’ Ja, dat snijdt dwars door je ziel. Dit is gewoon onvoorstelbaar. En ik bewonder hun kracht zoals ze dit dragen.’’

Meer nieuws uit Schagen e.o.

Meest gelezen