Premium

Dik 27 jaar na de transplantatie klopt het donorhart van Jeoffrey nog steeds. Maar nu heeft hij het weggegeven, aan zijn grote liefde Lies. ’Zij is altijd aan mijn zijde’

Dik 27 jaar na de transplantatie klopt het donorhart van Jeoffrey nog steeds. Maar nu heeft hij het weggegeven, aan zijn grote liefde Lies. ’Zij is altijd aan mijn zijde’
Het is officieel: Jeoffrey en Elisabeth zijn man en vrouw.
© foto’s george stoekenbroek
Den Helder

’Tien jaar extra’. Dat beloven de artsen Jeoffrey Bakker uit Den Helder, als hij op zijn zestiende een donorhart krijgt. Hij is dan de jongste Nederlander met een donorhart. Nu, 27 jaar later, klopt dat hart nog steeds. Dit weekend heeft Jeoffrey het officieel weggegeven aan zijn grote liefde Lies, door haar zijn ja-woord te geven.

Mevrouw, dat is sciencefiction. Krijgt Afra Louwe uit Den Helder te horen als ze oppert dat een harttransplantatie haar stervende zoon toch wel kan redden?

Het is begin jaren negentig van de vorige eeuw en de doktoren in het Gemini Ziekenhuis schudden het wijze hoofd als ze de wanhoopskreet van moeder Afra aanhoren. Haar zoon Jeoffrey Bakker gaat dood, is de boodschap. Helaas, ze kunnen niks meer voor hem doen. Een donorhart? Dat wordt niks.

Maar in Utrecht doen ze het wel, weet Afra. En in Amsterdam. ’En desnoods gaan we naar Amerika’, roept ze. Afra is strijdbaar. Heeft al twee keer eerder direct na de geboorte een kind verloren aan (zo blijkt pas later) een erfelijke hartaandoening. Het gaat haar toch niet gebeuren dat Jeoffrey op zijn vijftiende alsnog overlijdt door zijn zwakke hart?

Tweede geboortedag

Lang verhaal kort: Jeoffrey wordt overgeplaatst naar Utrecht en krijgt daar een nieuw hart. Hij is dan zestien jaar en op dat moment de jongste patiënt in Nederland die een donorhart krijgt.

,,Op 23 december. We vieren het nog elk jaar, even een taartje eten. Afgelopen december was het 27 jaar geleden’’, zegt hij nu. Noem die 23e december 1992 gerust zijn tweede geboortedag, want dan begint zijn nieuwe leven. Met het hart van iemand anders.

De redding komt net op tijd. ,,Ik was aan het doodgaan’’, blikt Jeoffrey terug. ,,Al anderhalf jaar. Constant in het ziekenhuis, ik kon helemaal niks meer. Woog op het laatst nog 38 kilo of zo.’’

Ziekenhuisbed

Anderhalf jaar in het ziekenhuis, da’s niet best voor een puber van nog geen vijftien jaar. In die periode hoor je je vleugels uit te slaan, de wereld te ontdekken. Maar Jeoffrey kwijnt weg in een ziekenhuisbed.

,,Ik had al vanaf mijn geboorte astma. In mijn puberteit begon ik problemen met mijn hart te krijgen. Het sloeg op hol, soms 240 slagen per minuut. Het werd ook steeds groter. Toen ik een jaar of vijftien was kreeg ik enorme buikpijn, ik hield geen eten meer binnen. Bleek ook aan mijn hart te liggen. Dat pompte niet meer, waardoor mijn hele torso vol vocht was gelopen.’’

Hartafwijking

Zijn moeder vreest het ergste op dat moment. Ze weet wat het is een kind los te moeten laten. Op jonge leeftijd verliest ze tot twee keer toe een baby direct na de geboorte. Door een zeldzame aangeboren hartafwijking van vaders kant, weet ze nu. Maar in die tijd is de medische wetenschap nog niet zo ver.

,,Er was wel duidelijk dat er wat mis was met hun hart. Ze zeiden tegen me: ’u kunt maar beter geen kinderen meer krijgen’. Maar ik dacht: ’ik doe ’t toch’. En ik kreeg een gezonde dochter.’’ Zoon Jeoffrey vult aan: ,,Ja. En ik was de vierde en wel de pineut. Haha.’’

Niet klagen

Zijn moeder lacht mee. Laat dit vooral geen negatief verhaal worden, heeft Jeoffrey direct aan het begin van het gesprek gezegd. ,,Het is best heftig allemaal, maar ik ga niet klagen. Ik geniet van het leven. Nog steeds. Ik probeer zoveel mogelijk uit het leven te halen.’’ En daarmee begint hij eigenlijk direct na de transplantatie. Na al die ellende mag Jeoffrey wel even flierefluiten, besluiten zijn ouders. En trakteren hem op een vakantie naar Curaçao. In zijn eentje.

Smartphone

Jeoffrey: ,,Ik kon ineens weer alles. Geweldig. Toen ik daar was ontmoette ik iemand die vroeg of ik mee ging naar de Dominicaanse Republiek. Tuurlijk. Smartphones had je nog niet, dus toen mijn moeder het hotel op Curaçao belde kreeg ze daar te horen dat ik vertrokken was. Ik toerde door Zuid-Amerika. Ze heeft vast in de rats gezeten. Ik ging echt hard in die tijd. Om in te halen wat ik in mijn puberjaren had gemist. Veel uitgaan, altijd onderweg. Niks willen missen.’’

Op reis

Wat later probeert hij, met zijn grote liefde Elisabeth (Lies) Bal, zo veel mogelijk van de wereld te zien. Veel op reis. Want wie met een donorhart leeft heeft haast. ,,Je hoort mensen vaak zeggen: ’later, dan ga ik dit of dat doen’. Met de camper weg, dat soort dingen. Nou, ik weet niet of er een later komt. Ik kan niet wachten, ik moet het nu doen.’’

Als we het daar over hebben: hoe lang heeft hij nog? Da’s een vraag die je normaal gesproken niet stelt aan iemand van 43 jaar. Maar in zijn geval kun je er moeilijk om heen. Jeoffrey leeft al 27 jaar met zijn donorhart. Hoeveel rek zit daar nog in?

Hij haalt de schouders op. Geen idee eigenlijk. ,,Toen ik werd getransplanteerd zeiden ze: ’je krijgt er vijf tot tien jaar bij. Nou ja, daar ben ik al dik overheen dan. Er is in Nederland iemand die 36 jaar met een donorhart leeft. Maar goed: je moet reëel zijn. Tachtig jaar worden gaat mij niet lukken, ik heb dat donorhart al op mijn zestiende gekregen. Dan zou ik er wel erg lang mee moeten leven.’’

Afstoten

Een leven lang medicijnen slikken om te voorkomen dat het donorhart wordt afgestoten helpt niet erg mee. ,,Tegenwoordig is het wat minder, maar in het begin was het echt een bierglas vol pillen. Elke dag weer. Ik heb als het ware geen immuunsysteem door die medicijnen. Anders zou mijn lichaam dat vreemde hart afstoten. Door die pillen wordt mijn lijf eigenlijk voor de gek gehouden, zeg maar.’’

Goed voor het hart, minder voor de rest van je lijf. ,,Doordat ik geen afweersysteem heb krijg ik continu ontstekingen. Het is elke dag een verrassing wat ik nu weer heb. Oorontstekingen, longontstekingen, oogontstekingen, jicht. Noem het en ik heb het. Eigenlijk heb ik altijd wat, echt waar.’’

Heel erg blij

Hij lacht er om. ,,Ja, wat moet je dan? Voor veel mensen klinkt het heftig, voor mij is het normaal. Het is niet fijn. Maar hé: als je te horen krijgt dat je hooguit nog tien jaar gaat leven en het worden er 27, dan ben je al heel erg blij kan ik je vertellen. Dan neem je die ongemakken wel voor lief.’’

En natuurlijk is er dan wel eens een wijsneus die zich afvraagt waarom zo’n jonge gozer niet aan het werk is? ,,Haha. Ja, dat is me inderdaad wel eens gevraagd. Is niet vreemd ook, want je ziet verder niks aan me. Wat ik dan zeg? Niks joh. Ik denk alleen: ’je moest eens weten’. Die mensen zien niet dat ik regelmatig kruipend door de kamer ga omdat ik weer een aanval heb van jicht. Ik vind het jammer, maar werken lukt gewoon niet met mijn gezondheid.’’

Aan kant

Daarbij: hij zit heus niet de hele dag op zijn luie krent. Als vriendin Elisabeth ’s avonds thuis komt uit haar werk is het huis netjes aan kant. ,,Dat kan ik gewoon in mijn eigen tempo doen. Geen probleem. Ik ben dus huisman.’’ Lies is, met zijn moeder, zijn grote steun en toeverlaat. ,,Ze staat al 24 jaar aan mijn zijde. Toen ze me leerde kennen was ik veel beter dan nu. De jaren gaan tellen.’’

Lever

Vlak voor kerst is het nog even paniek in de tent als het ziekenhuis belt. Ze hebben op een foto, die tijdens een van zijn reguliere controles is gemaakt, witte vlekken gevonden op zijn lever. En dat zou kunnen duiden op leverkanker.

,,Tsja, we hebben al met al niet zo’n beste kerst gehad. Ik sta evengoed te dansen en te zingen hoor, ik ben in al die jaren wel goed geworden in slecht nieuws. Maar voor je omgeving hakt zo’n mededeling er toch in. Maar goed, uiteindelijk was het vals alarm. Het bleek mijn galblaas te zijn, niks aan de hand.’’ Nou ja, dat is ook maar weer relatief. Er is van alles aan de hand. Langzaam maar zeker zeggen de nieren van Jeoffrey ’bekijk het maar’. ,,Al die medicijnen slopen je lichaam. ’’

Dik 27 jaar na de transplantatie klopt het donorhart van Jeoffrey nog steeds. Maar nu heeft hij het weggegeven, aan zijn grote liefde Lies. ’Zij is altijd aan mijn zijde’
De ringen worden uitgewisseld.

En dus ziet het er naar uit dat transplantatie twee er gaat komen. ,,Een maand geleden heb ik te horen gekregen dat mijn nierfunctie weer sterk achteruit is gegaan. Het wordt op den duur dialyseren of een nieuwe nier. Voor dialyseren is mijn lichaam te zwak, hebben ze al gezegd. ’Dan ben je binnen twee jaar dood’. Dus gaan we dan voor een nieuwe nier. Ik heb vreselijk lieve mensen om me heen, waarvan er al verschillende hebben gezegd dat ze wel een nier willen afstaan.’’ Moeder Afra knikt. Zij is er een van. ,,Ik heb in ieder geval dezelfde bloedgroep.’’

Feestje

Ach, zegt Jeoffrey, nog maar even niet aan denken. Eerst een feestje vieren. Zaterdag 18 januari, op de dag af 24 jaar nadat ze elkaar hebben leren kennen geven Jeoffrey en Elisabeth elkaar het ja-woord. Een stralend bruidspaar op kunstproject De Nollen, dat bij uitzondering is aangewezen als trouwlocatie.

,,Ruud van de Wint is een goeie vriend van me. Ik geef als vrijwilliger rondleidingen op De Nollen. ’Kom hier maar trouwen’, zei Ruud. De gemeente heeft er aan meegewerkt, het ging allemaal heel soepel. Fantastisch.’’ Uiteraard is de trouwerij een bezegeling van hun liefde. Maar het is ook praktisch. In maart staat er een trip naar Mexico op het programma.

Besluiten

,,Misschien wel mijn laatste verre reis’’, zegt Jeoffrey. ,,Mijn gezondheid wordt er niet beter op. Wat als er iets gebeurt met me terwijl we daar zijn? Stel dat ik kom te overlijden? Dan is Lies niks van mij. Moeten ze mijn moeder inschakelen om mijn lichaam naar Nederland te krijgen. Dat is ook niks. Daarom trouwen we. Dan is ze mijn vrouw en kan zij dat soort besluiten nemen. Je hoopt dat het nooit nodig is, maar je kan ’t maar beter geregeld hebben.’’

Meer nieuws uit Den Helder e.o.

Meest gelezen