Premium

Frieda van Truijen kruipt in Raadhuis Grootschermer in de huid van de 17e eeuwse boerenvrouw Grietje Pieterz: ’Het is niks voor mij, natte voeten’

Frieda van Truijen kruipt in Raadhuis Grootschermer in de huid van de 17e eeuwse boerenvrouw Grietje Pieterz: ’Het is niks voor mij, natte voeten’
Actrice Frieda van Truijen en regisseur Dick Hauser in de burgemeesterskamer van Raadhuis Grootschermer.
© Foto Erna Faust
Grootschermer

Er kunnen 25 mensen in, inclusief actrice en gitarist. Intiem in de prachtige entourage van de voormalige raadszaal van Raadhuis Grootschermer uit 1639. Hier verhaalt Griet Pieterz -geboren 1606, overleden 1669- over de historie van het raadhuis en het omliggende polderlandschap, over duizend jaar strijd tegen water.

Ze hadden het niet eerder gedaan, maar het stond al wel een poos op de verlanglijst van de Stichting Raadhuis Grootschermer, die het monumentale pandje sinds drie jaar beheert. ,,Het leek ons heel leuk een keer een theatervoorstelling te doen’’, vertelt voorzitter Bob Kiel. ,,En als je dan bij zo’n idee de juiste mensen vindt, komt alles ineens samen.’’

Een van die ’juiste mensen’ is Dick Hauser, die sinds een paar jaar om de hoek woont. Hij is bekend als medeoprichter van muziektheatergezelschap Hauser Orkater en als regisseur van onder meer de musical ’De Jantjes’, het spektakelstuk ’De Reisgenoot’ en ’Muzikale Helden’ in de Amsterdamse Kleine Komedie. Bovendien is hij vrijwilliger bij Raadhuis Grootschermer, dus het contact was snel gelegd.

Al brainstormend kwamen Kiel en Hauser uit bij een onderwerp dat naadloos aansluit op de omgeving: het verhaal van duizend jaar strijd tegen het water. Kiel dook in de geschiedenisboeken en maakte een opzet voor een verhaal. Hauser schreef dit om tot monoloog. Want voor veel meer dan één acteur is geen plek in de raadszaal. Maar wie moest dat worden? ,,Iemand die tekstueel betrouwbaar is en die het ook nog zo kan spelen dat het publiek het voelt en er een beeld bij krijgt’’, vertelt Hauser.

Affiniteit

Hij kwam uit bij Frieda van Truijen, die hij kent van toen hij de Grootschermer toneelgroep Thalia regisseerde in hun uitvoering van ’De Vrek’ van Molière. ,,Met als meerwaarde dat ze uit de polder komt, dat ze meteen affiniteit had met het onderwerp’’, zegt Hauser.

Zij kwam met het idee een vrouw het verhaal laten vertellen. ,,De opzet was eerst meer abstract’’, vertelt Hauser. ,,Door het echt toe te spitsen op een personage, werd het veel persoonlijker.’’ Van Truijen kruipt meteen in haar rol: ,,Ik ben Griet Pieterz, geboren in 1606, gestorven in 1669’’, draagt ze voor. ,,Dat is het leuke van theater hè, ik kan het navertellen.’’ ,,Die data zijn trouwens een grapje’’, zegt Hauser met een grijns. ,,De geboorte- en sterfdatum van Rembrandt.’’

Hauser schreef eerder een theatermonoloog, voor het project ’Er was eens een dorp’ in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. In het schooltje op het museumterrein droeg een 11-jarig meisje een dictee over het koloniale verleden voor. ,,Het is superleuk als zoiets werkt. Je ziet het groeien. Natuurlijk was het toen een jong meisje en nu een vrouw, maar de directe interactie met het publiek is hetzelfde.’’ Van Truijen: ,,Ze zitten bijna bij me op schoot, je kunt het publiek ruiken. Ik ben heel benieuwd of ze ook gaan reageren, ik heb geen idee.’’

Grietje Pieterz, een boerenvrouw uit de 17e eeuw, is het ijkpunt in de voorstelling. Ze neemt het publiek eerst mee terug naar het jaar 900, toen de eerste bewoners, haar voorouders, hier neerstreken. Ze vertelt de geschiedenis van haar voorouders en van deze plek. Vervolgens gaat ze naar haar eigen tijd, de tijd dat de polder werd aangelegd en het raadhuis werd gebouwd. ,,Dat het publiek letterlijk in het raadhuis zit, maakt het heel mooi’’, zegt Hauser. ,,Je hebt de ziel van het gebouw om je heen, je wordt ondergedompeld in de sfeer.’’

Bruin

In de epiloog neemt Grietje haar toehoorders mee naar de 20e eeuw, de eeuw van de vooruitgang. ,,Toen ’Bruin werd vervangen door de trekker’, dat heb ik zelf nog meegemaakt’’, zegt Van Truijen. Ze neemt ook een kijkje in deze tijd en in de toekomst. Want ook nu loopt de polderbevolking tegen dezelfde problemen op: het zeewater stijgt, het land zakt.

Hauser maakt veel muziektheater en wilde ook in dit stuk muziek toevoegen. ,,Muziek borrelt op en ebt weg en het kan in de tekst kruipen. Tijdens de muziek heeft een acteur een moment om even het hoofd te resetten en een hele voorstelling wordt meteen emotioneler als er muziek is. Via mijn zoon kwam ik in contact met de jonge gitarist Tom Ogilvie, die de muziek voor ons gaat schrijven en spelen. Ik had eerst Spaanse gitaar in mijn hoofd en hij speelt meer country, maar heel subtiel. De komende weken gaan we de muziek af schrijven en aanpassen aan de timing van Frieda.’’

Want het is de bedoeling dat muziek en monoloog samensmelten en dat ze het gevoel van het verhaal over kunnen brengen op het publiek. Hauser: ,,De crux is: geloven we Frieda?’’ Van Truijen: ,,Het is in ieder geval niks voor mij, natte voeten.’’

Frieda van Truijen kruipt in Raadhuis Grootschermer in de huid van de 17e eeuwse boerenvrouw Grietje Pieterz: ’Het is niks voor mij, natte voeten’

’Droge voeten’, Raadhuis Grootschermer. Zaterdag 1, 8, en 15 februari om 16 uur en zondag 2, 9, 16 en 23 februari om 14 en 16 uur. Er is nog een beperkt aantal kaarten beschikbaar. Entree €7,50, reserveren: info@raadhuisgrootschermer.nl of 0299-201205 .

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen