Premium

Onderweg: ’Verdriet kun je opruimen’, zegt Alkmaarse Nel van Dop (82) uit eigen ervaring

Onderweg: ’Verdriet kun je opruimen’, zegt Alkmaarse Nel van Dop (82) uit eigen ervaring

Nel van Dop schuilt voor de regen. Ze staat voor de gesloten deur van de Lutherse Kerk aan de Oudegracht, in afwachting van de praatgroep die deze middag in het naastgelegen inloophuis De Zwaan op het programma staat.

Het gespreksonderwerp luidt: ’omgaan met verdriet na een groot verlies’. Niet dat Nel recent met een groot verlies te maken heeft gehad. Het onderwerp interesseert haar gewoon.

,,Veel mensen kunnen niet met het verdriet van een ander omgaan. Inlevingsvermogen moet je opbouwen, denk ik. Soms ben je bang iets verkeerds te zeggen, soms moet je spontaan zijn. Interessant onderwerp. Steek je wat van op. Misschien kan ik er zelf nog mensen mee helpen.’’

Nel doet graag wat voor een ander. Zoals voor mensen met een lichamelijke beperking. Deze ochtend is Nel nog aan de slag geweest voor iemand met een handicap én een tuintje. ,,Onkruid weghalen. Leuk werk, vind ik. En je helpt er een ander mee. Het zijn lang niet allemaal ouderen hoor, waarvoor ik dat doe. Ook vaak jongeren met een handicap. Vind ik juist leuk, omgaan met jongeren. Ik ben dan wel 82 jaar, maar dat betekent nog niet dat ik stil moet gaan zitten. Juist niet, zou ik zelfs zeggen. In beweging blijven is belangrijk. En iets doen voor een ander, doe ik mijn leven lang al. Heb ik van huis uit meegekregen.’’

In ’s Gravenzande stond haar wieg. Nel was de oudste van de negen kinderen van het molenaarsgezin. Vervolgens vormden Buitenpost in Friesland en Wieringerwaard in de Kop van Noord-Holland het decor van haar jeugd. ,,Als oudste moest ik veel meehelpen in het huishouden. ’En als je bij je moeder klaar bent, mag je mij komen helpen’, zei mijn vader dan. Je zeurde niet. Het hoorde er bij. Hard werken, maar toch ook nog iets voor een ander doen. Het werd er in gepompt. Deed mijn vader zelf ook. Hij was daardoor heel bekend in de polder. Vele jaren later was ik weer eens terug in Wieringerwaard. Ik moest even de weg vragen aan een voorbijganger. We raakten in gesprek en al gauw zei die man: ’O...maar dan ben jij er vast eentje van Van Dop’. Mijn vader, die al overleed toen ik 14 jaar was, was nog niet vergeten.’’

Nel ging in de ziekenverzorging. Eerst in Schagen, later bij verpleeghuis Westerlicht in Alkmaar. Ze trouwde en raakte zwanger. Dat was in een tijd dat het vanzelfsprekend was dat een vrouw dan ontslag nam of kreeg, en thuis voor de kinderen ging zorgen.

,,Eigenlijk wilde ik helemaal niet stoppen en mijn opleiding afbreken. Maar mijn man hield vol: als kostwinnaar moest hij aan zijn carrière werken. En ik moest thuis bij de kinderen blijven. De rollen lagen vast, zo zat de maatschappij toen ik elkaar. Hij kon er niet tegen dat ik een zelfstandige vrouw wilde zijn. Uiteindelijk is het huwelijk daar op stuk gelopen. Jammer dan, dacht ik toen het over was. Ik besefte dat ik het voortaan zelf maar moest zien op te knappen. Werken en twee kinderen opvoeden, het was lang niet altijd gemakkelijk. Maar ik heb het gered. Zeuren of huilen helpt niet, zei ik tegen mezelf.’’

Haar kinderen wonen nu ver weg. De een ergens in Canada, de ander in Utrecht. Veel contact is er niet.

,,Het is wel eens eenzaam. Je hebt er soms verdriet van. Maar verdriet kun je opruimen, zeg ik altijd. Opruimen door dingen aan te pakken en afleiding te zoeken. Tuintjeswerk voor mensen die dat zelf niet kunnen. Muziek geeft mij veel afleiding. Dertig jaar heb ik piano gespeeld, daarna nog eens twintig jaar klassieke gitaar. Gewoon thuis, voor mezelf. Wat mij nu wel wat lijkt is mondorgel. Ik vraag me alleen af waar je tegenwoordig nog mondorgelles kunt krijgen.’’

Ook het geloof speelt een belangrijke rol in Nels leven. Van huis uit is ze gereformeerd, maar aan een aparte zuil hecht ze niet meer zo. ,,Waar het om gaat is de kracht die je uit de Bijbel kunt putten. Kracht en wijsheid. Je leert ervan, het steunt je in moeilijke tijden.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen