Premium

In 60 seconden: Whoopie

We staan in de supermarkt. Die XL met die hamsters. Ons karretje raakt al aardig vol. ,,Zullen we maar eens betalen”, stel ik voor. ,,Goed”, zegt mijn vrouw. Dus stuur ik onze rijdende frituur richting de kassa.

En dan barst het los. Wooooooooohoep, wooooooohoep, woooooooohoep. We kijken om ons heen. Net als alle andere klanten. Iedereen kijkt iedereen aan. Wat nu? Brand? Gifgas? Bombrief? Niets te zien.

,,Dames en heren, wilt u rustig maar zo snel mogelijk de winkel verlaten?” zo klinkt nu een stem. En nog een keer in het Engels er achteraan.

De eerste klanten komen langzaam in beweging. Aarzelend, naar anderen kijkend of ze niet de enigen zijn die hier intrappen. Maar de slow whoop houdt aan. ’…rustig maar zo snel mogelijk…’ klinkt het weer.

De vakkenvullende personeelspubers staan ook om zich heen te kijken. Geen van allen doet wat. De hekjes van de ongebruikte kassa’s blijven dicht. Alleen twee mannen staan gestressed om een bedieningspaneel heen te springen.

Ik begin ons karretje naar buiten te duwen. ,,Eh meneer”, zo schiet ineens een AH-meiske wél in beweging. ,,Wilt u uw boodschappen hier laten staan.” O ja, zo realiseer ik me. Anders zou ik zonder betalen op het parkeerterrein geraken. Zou eigenlijk wel een mooi geste zijn van Heijn zelf.

Waar zijn de BHV’ers?, roept iemand, eenmaal buiten. ,,Dat zijn ze” wijst een ander spottend op de lichtblauwe bedrijfspubers die in een kringetje met hun rug naar de klanten druk staan te appen. Dan houdt de whoop op. Ons karretje blijkt onaangeroerd. Wat lacherig komen we weer buiten. ,,Leuk gewinkeld”, zeg ik.

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen