Premium

Egmond Halve Marathon boet misschien wat aan heroïek in, maar blijft onvergelijkbaar met elke andere loop

Egmond Halve Marathon boet misschien wat aan heroïek in, maar blijft onvergelijkbaar met elke andere loop
De meest heroïsche aflevering in de Egmond-historie: Peter Rusman is in 1985 in een ’poollandschap’ op weg naar de solozege.
© Foto Joop Boek
Egmond aan Zee

Nog altijd is de ’halve van Egmond’ een hardloopwedstrijd die iedere enigszins fanatieke hardloper eens gelopen wil hebben. Heroïsch en anders dan alle andere. Toch is de loop iets minder heroïsch dan vroeger, toen een Elfstedentocht nog geschaatst werd in plaats van gezwommen.

,,In Egmond heb je altijd wat’’, doceert Willem Engel. De 66-jarige loper uit Vianen staat in een regenjas in een portiek uit de wind te wachten op de start van zijn 23ste Halve Marathon in Egmond. Hij heeft het allemaal meegemaakt. ,,Sneeuw, ijs, water, wind. Een halve marathon zoals deze, die vind je nergens anders. Vandaar dat ik hier zo graag loop.’’ Het parcours dat is veranderd, maar vooral de klimaatveranderingen zorgen dat de loop iets minder zwaar is dan jaren terug, vindt ook hij. ,,Maar het is nog altijd zwaar. Vroeg in het jaar, bijna altijd koud. Hoe zwaar de loop is hangt ook af van de wind. Maar zwaar is hij altijd. Je loopt hier een halve marathon, maar in verhouding met andere halve marathons is deze dertig kilometer lang.’’

Halfbevroren

Mirjam van Doorneveld schieten geen heroïsche verhalen te binnen. Ze heeft nog nooit halfbevroren lopers in haar restaurant Natuurlijk, één ademzucht verwijderd van start en finish, zien binnenlopen. ,,Maar de sneeuwtijd is voorbij, dat wel. Ik zie vooral dat het steeds drukker wordt. Nederland wordt steeds sportiever, denk ik.’’ Voor haar en haar personeel is de halve marathon trouwens ook behoorlijk zwaar. Niet dat ze ooit meedeed. ,,Maar het is hier zo druk tijdens deze wedstrijd... Ik heb er vooraf wel eens nachtmerries over’’, lacht medewerkster Femke Wijker (29). ,,Ik denk dat als we een stappenteller zouden dragen we aardig in de buurt van een halve marathon komen.’’

De 81-jarige Awie staat voor het raam van haar huis nabij de start. Daar staat ze al jarenlang als de halve marathon wordt gelopen. Zwaarder is die voor haar niet geworden, lacht ze. ,,Ik sta altijd lekker warm bij de kachel.’’ Drukker heeft ze het wel zien worden. Maar nog altijd zijn er twee soorten lopers, wat haar betreft. ,,Of ze zwaaien heel vriendelijk naar me, of ze lopen chagrijnig voorbij.’’

Juist de editie van dit jaar was weer behoorlijk pittig, stelt menigeen. De koude snijdende wind laat zich vooral op het eerste stuk over het strand fiks gelden. Niet alleen lopers hebben overigens last van die wind. Ook vrouwen die een hardloper als partner hebben, kunnen het zwaar hebben. Vijftiger Sonja gaat net op een stenen trappetje zitten. In een portiek, schuilend voor de wind. Ze oogt bijna als dakloze als ze, met haar verwaaide haar, uit haar rugzakje iets te eten tevoorschijn frommelt. ,,Mijn man Hans van 56 loopt hier elk jaar. Daar doet hij ruim twee uur over, die tijd moet ik me zien te redden. Maar we hebben een hotelletje geboekt en gaan morgen samen een stuk wandelen. Zo heb ik er ook nog iets aan.’’

Anekdotes

Rob Meijer van Hotel Vassie kan zich wel zware edities herinneren, maar geen details of met kou overgoten anekdotes. ,,Ik herinner me vooral dat het vroeger veel kleiner en lokaler was. Toen won een lokale loper als Joop Smit nog wel eens. Nu komen ze vanuit de hele wereld. Het is minder Egmonds geworden, zeg maar. Maar ik heb zeker ijskoude versies meegemaakt. Kouder dan nu.’’ Maar klagen zal hij niet. ,,Voor veel ondernemers is het goed verdienen deze dag.’’

De ogen van Simon Kuiper (67) lichten op als hij over de Egmond Halve Marathon verhaalt. Tegenwoordig helpt hij als vrijwilliger bij de loop. Maar hij liep in het verleden ook 23 keer de halve marathon hier. En vijfmaal liep hij, zo herhaalt hij tweemaal terwijl hij bij die woorden beide malen wat voorover buigt, een wedstrijd over honderd kilometer. Afzien is kortom geen onbekende buurman voor hem. ,,Als loper moet je deze loop eens gelopen hebben. Het is een heel aparte loop. je gaat langs het strand, door de duinen, over de weg... Het weer is wel zachter geworden nu. Soms lijkt het wel voorjaar. Vroeger liep je regelmatig in de sneeuw. Dat was zwaar, want in de sneeuw kun je niet afzetten.’’

Terwijl de eerste lopers binnenkomen, kijkt Ab Bresser (75) terug op de tijd toen hij nog meeliep. ,,Ik heb vijfmaal meegelopen. Eenmaal terwijl ik hier woonde. Toen trainde ik elke dag op het strand. Ik had er alle vertrouwen in op de dag zelf. Maar toen bleek dat het zand totaal kapot gelopen was door al die andere lopers. Dat was compleet anders dan op al die dagen dat ik hier trainde. Dat was echt zwaar. Het ging ook in mijn kop zitten. Gelukkig maakte ik veel goed in de duinen. Ik heb altijd goed gelopen in duingebied.’’ De laatste edities zijn vaak wat milder, vindt ook hij. ,,Maar het blijft altijd een uitdaging hier. De ene keer is het hoog water en nu is er weer heel veel wind. Als je voor een pr op de halve marathon gaat, dan moet je dat niet hier willen doen.’’

Populair

Toch blijft de loop populair. Mariska Heeman (25) verwoordt het mooi na haar finish: ,,Dit was mijn zwaarste ooit, mijn slechtste tijd ooit, maar ook mijn mooiste ooit.’’

Meer nieuws uit Sport

Meest gelezen