Premium

Atlete Inge de Jong gaat nuchter om met borstkanker. ’Zelfmedelijden helpt je niet’

Atlete Inge de Jong gaat nuchter om met borstkanker. ’Zelfmedelijden helpt je niet’
Inge de Jong: ,,Zelfmedelijden helpt je niet.’’
© Foto Bas Beentjes
Castricum

De ’halve van Egmond’ is sterk verweven met de identiteit van Inge de Jong. In 1999 debuteerde ze in de winterklassieker, op recreatief niveau, als langeafstandsloopster. Als topsporter schaarde ze zich er twee keer onder de beste tien. Zondag moet de 43-jarige Castricumse verstek laten gaan. Borstkanker heeft de tweevoudig Nederlands kampioene tot een pas op de plaats gedwongen.

In haar woonkamer hangt een groot canvasdoek. De foto dateert van 30 augustus. Twee stralende gezichten, in een idyllisch decor. De liefde geportretteerd en bezegeld. Het is de huwelijksdag van Inge de Jong en Sergio Felter. Wat opvalt: het haar van de bruid is stijlvol opgestoken.

Weelderige krullen

Nu, vier maanden na dato, is van de weelderige krullen niets meer over. De chemotherapie heeft z’n tol geëist. Haar hoofd is kaal. Het andere aangezicht laat haar tamelijk onberoerd. Liefst draagt ze dan ook geen pet, want dat jeukt en irriteert alleen maar.

Met de bijwerkingen, sinds kort, heeft De Jong meer moeite. De chemomiddelen veroorzaken een heftige reactie. Het maakt dat ze erg misselijk is en door buikkrampen wordt gekweld.

Op die bewuste vrijdag van de trouwerij had De Jong geen flauw benul waar het allemaal op uit zou draaien. Al had ze, nadat een knobbeltje was ontdekt en ze door de huisarts naar de oncoloog was doorverwezen, kort daarvoor wel te horen gekregen dat ze in het voorstadium van borstkanker zat. ,,Dat was vervelend, maar niet dramatisch.

De bruiloftsgasten hebben we vooraf ook gewoon ingelicht, zodat niemand onwetend was. Daardoor zat er misschien een randje aan, maakte het de dag nog intenser. Toch ging het er ongedwongen aan toe, hebben we alleen maar genoten.’’

Gendraagster

Die onbezorgdheid verdween pal na het geluksmoment. Omdat haar moeder aan borstkanker was overleden, werd uit voorzorg tot genetisch onderzoek besloten. De Jong bleek draagster van het BRCA2-gen te zijn. Ze besloot, nadat al was bepaald dat een borst preventief zou worden verwijderd, tot een tweede amputatie. Zodoende volgde op 11 september een operatie, waarbij meteen een borstreconstructie werd gedaan.

Daar bleef het niet bij. In de linkerborst bleek een tumor te zitten, met een uitzaaiing in de schildwachtklier. De Jong kreeg eerst bestraling, momenteel ondergaat ze de chemotherapie en daarna wacht haar nog jarenlang hormoontherapie.

,,De ene mededeling volgde in kort tijdsbestek op de andere, het was alleen maar incasseren. Die eerste twee onheilstijdingen waren voor mij nog te overzien, de derde hakte er echt in. Je waant je plots in een achtbaan, met wisselende emoties.’’

Atlete Inge de Jong gaat nuchter om met borstkanker. ’Zelfmedelijden helpt je niet’
Inge de Jong (startnummer F15) voert het veld aan tijdens de Egmond Halve Marathon in 2016.
© Foto Orange Pictures/Karel Delvoye

Het aanvankelijke optimisme dat ze rond de kerst als kleuterjuf wel weer aan het werk zou kunnen, moest De Jong temperen. ,,Ik leef nu bij de dag, wil niet te veel en te ver vooruitkijken. Iedere ochtend stel ik mezelf maar één vraag: wat lukt me om vandaag te doen?’

Er zijn dagen, zeker pal na een nieuwe kuur, dat ze ’voor pampus op de bank ligt’. ,,Die lamlendigheid vind ik het ergste. Je bent dan uitgeteld, tot niets in staat, voelt je hondsberoerd. Dat zijn de momenten waarop ik wel eens een traantje laat, uit machteloosheid.’’

Rationaliteit

Moedeloos voelt De Jong zich daarentegen, zoals in eerdere jaren tijdens depressieve periodes, geenszins. ,,Toen had ik alleen maar negatieve gedachten, vergrootte ik alles uit, voelde ik me zielsongelukkig, wilde ik niet onder de mensen zijn. Dat was een ander soort ellende, ging dieper. Ik miste de rationaliteit.’’

Nu wil ze juist de dag omarmen, mits het lichaam het toelaat. ,,Ik merk dat ik me het lekkerste voel als ik buiten ben. De frisse lucht werkt bevrijdend. Als het even kan, stap ik de deur uit. Voor een wandeling. Een dag niet buiten geweest, is een dag niet geleefd.’’

Tijdens de eerste kuur lukte het zelfs eind december nog een keer met Sergio te hardlopen in het Amsterdamse Bos nabij de Bosbaan. Een symbolische plek: drie jaar geleden ontmoette ze hem er tijdens een loopclinic. ,,We hebben ditmaal zo’n zeven kilometer gerend. Niet al te hard, maar het was een lekkere opsteker. Helaas zat het er daarna niet meer in, omdat ik last kreeg van m’n longen en luchtwegen.’’

Accepteren dat ze het rustiger aan moet doen, vindt De Jong lastig. ,,Stilzitten past niet bij me, ik wil actief zijn. Beweging versterkt bovendien het immuunsysteem. Daarom fietste ik vanuit Castricum voor de bestralingen naar het ziekenhuis in Alkmaar. En af en toe fitness ik nog in de fysiotherapiepraktijk waar ik als topsporter altijd al kwam.’’

Nuchter

Twijfels hebben haar niet in een verlammende greep genomen, merkt ze. ,,Ik ga er nuchter mee om, denk niet aan doodgaan, kan het redelijk parkeren. Mijn situatie is ook anders dan bij m’n moeder. Bij haar werd het pas in een vergevorderd stadium ontdekt, was er reeds uitzaaiing naar de botten. Er was niets meer tegen te doen. Ze wilde daarom geen polonaise aan haar lijf, vond dat maar gedoe. ’Laat me gewoon maar verder leven’, zei ze. Op haar 64e stierf ze.’’

Het leven blijven vieren, is ook het motto dat Inge de Jong aanhangt. ,,Ik ben een patiënt, maar zo wil ik me niet gedragen. Zelfmedelijden helpt je niet. M’n bestaan houdt niet op, stagneert slechts. De waarom-vraag heb ik mezelf dan ook nooit gesteld, boos ben ik niet. Op wie zou ik kwaad moeten zijn?’’

Wat haar goed doet, zijn de vele steunbetuigingen die ze krijgt. Haar vader, twee broers en twee zussen zijn er voor haar als het nodig is. Voormalig teamgenoten van hardloopcollecief Team Distance Runners informeren geregeld hoe het gaat (‘Dan voel je dat het een hechte familie is’). Net als andere atleten, bekenden en collega’s van school, terwijl ouders van de kleuters haar opbeurende kaartjes stuurden.

,,Ik ben er zelf open over, maak het onderwerp bespreekbaar. Van m’n depressies heb ik geleerd dat het beter is om het niet in de taboesfeer te trekken. Destijds zonderde ik me af. Ik raakte in een sociaal isolement, voelde me eenzaam. Inmiddels heb ik ervaren dat als ik m’n gevoelens deel er warmte voor terugkrijg.’’

Als complicaties uitblijven, is De Jong in mei uitbehandeld. ,,Bij de Zevenheuvelenloop sprak ik erover met Miranda Boonstra, die borstkanker van dichtbij heeft meegemaakt. Ze zei: ’Het kan helpen een doel te hebben’. Ik bekende dat ik in het najaar de Amsterdam Marathon wilde lopen. ’Is dat niet wat te snel?’, was haar reactie. Ze heeft gelijk, natuurlijk.’’

Zonder zich erop vast te willen pinnen, zou het mooi zijn als ze volgend jaar in Egmond aan Zee weer van de partij kan zijn. Daar waar het 21 jaar geleden als pabo-student begon met een eindtijd van twee uur en twee minuten, zoals in een uitslagenschriftje is opgeschreven. ,,Stond ik daar als recreant in het startvak met een vuilniszak tegen de kou, niet wetend wat ik ervan kon verwachten. Want meer dan een rondje Vondelpark liep ik destijds niet.’’

Gevormd

Achteraf gezien bleek ’Egmond’ de inleiding tot een atletiekcarrière die een vlucht nam. De Jong veroverde als dertiger in 2010 de nationale titel op de 10.000 meter op de baan, en zes jaar later deed de laatbloeister dat ook op de halve marathon. Op de cross, de 5000 meter op de baan, de tien kilometer op de weg en de marathon waren er eveneens podiumklasseringen op NK’s.

,,Hardlopen heeft me gevormd. Daarom hoop ik dat ik, als straks alles achter de rug is, de draad kan oppakken. Om wellicht zelfs nog eens een ultraloop te voltooien. Want als iets me na aan het hart ligt, is het de lange afstand.’’

Meer nieuws uit Sport Kennemerland

Meest gelezen