Schaken en haken met kleuren in de KOP van WaZ in Wijk aan Zee

Angela Delsasso, Gea Nagel, Christie Greeve en Tineke van Hout-de Boer richten hun expositie in.
© Foto Ronald Goedheer
Wijk aan Zee

Als een titel de lading van een tentoonstelling dekt, dan is het wel die bij KOP van WaZ, oftewel de kunstontmoetingsplek in Wijk aan Zee. Vier vrouwelijke zestigers uit de IJmond exposeren daar voor het eerst samen, in een zee van kleuren en vormen.

Al voor binnenkomst trekt Beverwijkse Christie Greeve de aandacht met haar ’schaakstukken’ in de etalage. Pionnen, paard, koning, koningin: allemaal gehaakte figuurtjes op klossen die eerder kasten droegen. Actueel, want de expositie begint gelijktijdig met Tata Steel Chess Tournament, het internationale schaaktoernooi van 10-26 januari in Wijk aan Zee.

Haar eerste breinaald hanteerde de geboren Haarlemse toen ze nog maar vier was. ’Componeren’ met knallende kleuren heeft ze niet van een vreemde, vader Cor had in Haarlem een zaak in bloemsierkunst. Meer dan veertig jaar lang was Christie onder andere verpleegkundige op de intensive care in Leiden en Haarlem, en werkte ze bij het hospice in Beverwijk.

Schilderij van Tineke.
© Foto Ronald Goedheer

Daarnaast deed ze de modevakschool (vanaf haar 30ste, in de avonduren) en de kunstacademie in Haarlem (vanaf haar 50ste). ,,Ik heb de zorg en de kunst ook ’aan elkaar gehaakt’. In 2012 studeerde ik af met ’Anatomische les’, met de gehaakte organen erbij, in glazen potten, en op sterk water als het ware. Het hart heb ik al verkocht.”

Festival

Met haar schaakstukken doet ze in maart mee aan een wedstrijd in Rotterdam en het werk ’(On)volmaakt’ werd in november genomineerd op het Textiel Plus Festival in de Brabanthallen in Den Bosch. Ze is bijkans ’hooked on haken’. ,,Ik heb altijd een bolletje bij me, ook als ik op reis ben. In Ghana heb ik met lokale bevolking tassen gehaakt uit muskietennetten, nadat ik die had gewassen en er repen stof van had gemaakt.”

Schaakstukken van Christie.
© Foto Ronald Goedheer

Angela Delsasso valt onder andere op met levenslustige fietsbellen. Beschilderd én, bij uitzondering, nieuw. De Beverwijkse is veelal aan het ’upcyclen’. Al of niet uit de kringloopwinkel, materiaal uit recycling dat ze oppimpt. Net als Christie vindt ze zo’n winkel ’snoepen’.

,,Ik kan er niet normaal doorheen.” Haar vader Frans ging na de Rietveldacademie werken bij een gemeentevervoersbedrijf, maar hij gaf ook tekenlessen en kwam vaak thuis met restmateriaal om ’iets creatiefs mee te doen’. ,,Ik kom uit de tijd dat je niets weggooide. Knutselen, collages uit tijdschriften, in 1970 maakte ik een krantje over hoe 2000 eruit zou zien.”

Angela kwam voor de expositie met vier etalagepoppen. Voor ieder een, elk in eigen stijl. Angela en Heemskerkse Tineke van Hout-de Boer werkten ooit bij huis-aan-huisblad De Kennemer als vlakdrukmonteur. ,,Dat hoort bij de opmaak, knippen en plakken van advertenties bijvoorbeeld, je kunt het je bijna niet meer voorstellen.” Angela belandde ook in een zetterij (’boeken monteren’) en bij drukkerij Pressofoon in Heemskerk.

Schilderij van Gea.
© Foto Ronald Goedheer

Tineke werd geboren in het Friese Midlum, maar was een jaar later al in Heemskerk omdat vader lasser werd bij Hoogovens. Vanaf haar 18e werkte ze in een drukkerij, daarna volgden kinderopvang en de zorg. Het creatieve in haar kreeg pas later de ruimte. ,,Tekenen ging mij altijd makkelijk af, ik ben niet zo’n leertype.” Hoewel ze wel leerde keramieken en diverse schildertechnieken onder de knie kreeg. Ze zit met Christie bij het Lucasgilde in Beverwijk en toonde al werk op kunstroutes en -markten.

Geboren Wormerveerse Gea Nagel woont sinds 1992 in Heemskerk. Ook zij heeft Friese ouders (Harlingen) en werkte langdurig in de verzorging. Gea was wél het leertype. ,,Ik heb vanaf m’n 16e gewerkt en zóveel opleidingen gedaan. Verpleeghuis, vrouwenhulpverlening, maatschappelijk werk en dienstverlening, coaching, zorgconsulent.” En nu is ze al enige tijd manager in de zorg, met het einde in zicht. ,,Misschien ga ik binnenkort wel weer een opleiding volgen, via Crejat in Alkmaar of zo, daar is straks een open dag.”

Rommelen

Bij Irene van der Oest in Heemskerk leerde ze ’het spel tussen licht en schaduw’. ,,Verder ben ik eigenwijs genoeg om zelf wat te gaan ’rommelen’. Voorheen koos ik voor mensfiguren, nu meer abstract.” De omvang daarvan is divers: van piepkleine schilderijtjes (5x5 cm) op een houten ezeltje tot stukken van 1x1,20 meter. Een van de abstracte schilderijen leidde tot een bijzondere uitroep van de toen vierjarige kleindochter Noortje: ’Oma, dat is wat niet bestaat!’ Dit citaat siert nu Gea’s visitekaartje.

Krat met poppen van Christie.
© Foto Ronald Goedheer

Meer nieuws uit Kennemerland

Meest gelezen