Premium

Wat Twan Groot (ZAP) betreft, is goede buur ook op Polderse voetbalveld goud waard

Wat Twan Groot (ZAP) betreft, is goede buur ook op Polderse voetbalveld goud waard
Achteraf duurde de absentie van Twan Groot veel langer dan strikt noodzakelijk was.
© Foto George Stoekenbroek
Breezand

Negen maanden van vooral verbijten werd in een goed uur overboord gezet. ,,Terwijl de helft in de bedoeling lag.’’ Maar met Marc Drijver naar de kant en geen andere verdediger voorradig, moesten afspraken worden genegeerd. ,,Het ging heerlijk’’, zegt Twan Groot die na zijn rentree in het tweede van ZAP ook op de bank bij de hoofdmacht belandde. Maar daar wel bleef zitten.

Wanneer precies en tegen wie kan de Zandtemer zich niet meteen meer voor de geest halen. De pijn wel. Net als het besef dat er iets goed fout was. ,,Ik blokte een schot. Met links, mijn schietbeen. Liggend op mijn rug voelde ik meteen, dit is niet goed.’’ Verzorging hielp niet. Twan Groot moest, ondersteund, van het voetbalveld worden begeleid. Met de kennis van nu had zijn absentie vijf, hooguit zes weken hoeven duren. Maar zijn geduld zou behoorlijk langer op de proef worden gesteld. ,,Omdat de juiste diagnose steeds niet kon worden gesteld.’’ Hij schakelde, toen de zwelling op zijn enkel eenmaal was afgenomen, iedere hulplijn in die werd aangeboden. ,,Eerst een echo laten maken. Daar was niets op te zien.’’ De MRI bracht evenmin duidelijkheid. ,,Ook een röntgenfoto kon geen uitsluitsel geven.’’ Groot bezocht fysiotherapeuten en ging langs bij andere specialisten. De maanden verstreken zonder antwoord op die ene prangende vraag. Wat mankeerde er in hemelsnaam aan zijn linker enkel waardoor een liefhebber van het voetbalveld verbannen bleef. Nick Broersen gaf uiteindelijk de aanzet tot wat letterlijk verlichting gaf. De aanvoerder van ZAP vertrouwde zijn gekwetste knie toe aan de gouden handjes van Gerard Geerligs. De fysio van Kleine Sluis bleek ook in geval van Groot een bovenste beste buurman. ,,Hij voelde al snel dat een pees in het enkelgewricht ontstoken was. Drie behandelingen per week en ik zou er na iets van een maand af kunnen zijn.’’ Deze waarheid, die zonder anderen er op aan te kijken ook inhield dat er een dik half jaar was weggegooid, begeleidde Groot inderdaad terug naar het voetbalveld. Waar hij meteen een uur mee kon doen tegen De Zouaven 2 (4-1). ,,De wedstrijd zelf gaf totaal geen problemen. Toen de tegenstander met tien man kwam te staan werd het nog een stukje makkelijker. Natuurlijk was het ook wennen. Vooral de volgende dag voelde ik wat voor een inspanning het was.’’

Logisch na negen maanden stilstand. ,,Ik was er wel elke wedstrijd bij, thuis en uit.’’ Die loyale betr0kkenheid was soms wreed. ,,Een sportman wil niets anders dan zelf actief zijn met wat hij het liefste doet.’’ De terugkeer kreeg twee weken terug al voorzichtig vorm op het trainingsveld. ,,Afgelopen week deed ik daar weer volwaardig mee met de selectie.’’ Een tijdspad om ook zijn rentree in het eerste te maken is nog niet uitgestippeld. Na de winterstop hoopt hij ook eindelijk zijn debuut voor Scagha te maken. ,,De komende weken ga ik hard aan mijn conditie werken.’’

Meer nieuws uit Sport Den Helder

Meest gelezen