Premium

Riet Reus uit Grootebroek zorgt voor haar man Jan: ’Het is en blijft een lieverd’

Riet Reus uit Grootebroek zorgt voor haar man Jan: ’Het is en blijft een lieverd’
Het echtpaar Reus in park De Woid in Lutjebroek. ,,Ik blijf voor hem zorgen zolang ik kan.’’
© Foto Theo Groot
Grootebroek

,,Dat hij nou in het Nicolaas zit, was eigenlijk niet de bedoeling. Het liefst had ik hem nog thuis verzorgd. Maar het ging gewoon écht niet meer’’, vertelt Riet Reus-Wahlen (69) over haar man Jan (72).

Het illustreert de worsteling van elke mantelzorger: hoever cijfer je jezelf weg om een ander te verzorgen? De mantel der liefde is vaak heel groot. Zo ook bij Riet, die eigenlijk al haar halve leven mantelzorger is. ,,Tweeëndertig jaar geleden kreeg Jan een ski-ongeluk. Hij raakte in coma en liep een hersenbeschadiging op.’’

Een lange periode van revalidatie in Heliomare volgde. ,,Hij moest weer leren lopen, z’n spieren trainen. Daar hielp ik hem bij. En op zich ging dat goed. Hij heeft zelfs nog op arbeidstherapeutische basis gewerkt en hij mocht ook weer autorijden. Maar ik kreeg wel een heel andere man terug uit Heliomare. Door de hersenbeschadiging was zijn karakter veranderd, hij was vaker boos en agressief. Ook uit pure onmacht. Heel jammer, want het is een heel lieve man.’’

Tien jaar geleden merkte Riet dat Jan steeds meer vergat. ,,Dementie zit in zijn familie en de hersenbeschadiging versnelde het proces. Hij kan nog steeds heel goed praten, maar je weet nooit of hij de waarheid zegt. Als ik hem dan corrigeerde, zei hij boos: ’Ja, jij zal het weten!’ Volgens de arts moest ik hem maar gewoon gelijk geven.’’

Veel meer nog dan daarvoor moest Riet de regie over zijn leven nemen. ,,Zorgen dat hij genoeg at maar niet te veel, z’n kleren klaarleggen en zorgen dat hij zich in de juiste volgorde aankleedde. We woonden toen in Krommenie, vlakbij onze dochter en in een mooi gelijkvloers appartement. Maar m’n man is een echte Lutjebroeker. We hadden daar verder helemaal geen kennissen en hij wilde er absoluut niet met de rollator lopen. Dan takel je hard af.’’

Aanvankelijk wilde Jan niet terug naar West-Friesland. ,,Maar één ding is in ons huwelijk gelukkig altijd hetzelfde gebleven: hij wilde graag dat ik het naar m’n zin had. Dus met een smoesje dat ik mijn vriendinnen hier zo miste, zijn we zeven jaar geleden weer in Grootebroek beland.’’

Ook daar was ze voortdurend bezig om hem te ’mobiliseren’. ,,Hij heeft een tijdje appels gesorteerd bij het Keetje, totdat dat ook niet meer ging. Nadat hij in Krommenie na een vermoeiende wandeling al een keer languit was gevallen in de gang, wilde hij gelukkig eindelijk de rollator gebruiken. Dus gingen we elke dag naar de supermarkt, met de rollator en de hond. Hij z’n beweging, ik m’n boodschappen en de hond uitgelaten; wat wil je nog meer?’’

Op afstand

In het begin ging ze af en toe nog wel eens een nachtje weg met haar kleinzoon. ,,Dan mantelzorgde ik op afstand. Belde ik hem op dat er een bord met eten in de koelkast stond en een half uur later nog een keer om te vragen of het lekker was. Deed ik dat niet, dan stond het er de volgende dag nog.’’

Maar het werd steeds moeilijker. Met ’s ochtends douchehulp vanuit Omring hield ze het nog een tijd vol, maar het contact raakte ze steeds meer kwijt. ,,Dan zat hij daar maar op de bank te zappen van het ene naar het andere kanaal en hij zei ook bijna niks meer. Steeds meer in z’n eigen wereldje. Toen hij nog een keer languit was gevallen in de kamer, was de grens bereikt.’’ Vijf maanden woont Jan nu in het Nicolaas. Iedere dag zoekt Riet hem daar op. ,,Ik doe nog steeds z’n was en z’n strijk en ik ga met hem lopen. Naar het park of naar de kapper. Dat blijf ik doen zolang ik kan. Want het is en blijft een lieverd.’’

Lees meer:

Een op de drie West-Friezen is mantelzorger

Mantelzorgers in West-Friesland in het zonnetje: Hoorns project ’Welverdiend’ krijgt in 2020 vervolg

Ron en Yvon uit Sijbekarspel ontfermen zich over zijn zieke broers: ’We hebben eigenlijk altijd bij de dag geleefd’

Mantelzorg is zwaar maar Fia en Theo uit Hoogkarspel zijn er voor elkaar

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen