Premium

Mantelzorg is zwaar maar Fia en Theo uit Hoogkarspel zijn er voor elkaar

Mantelzorg is zwaar maar Fia en Theo uit Hoogkarspel zijn er voor elkaar
Fia Hilgers helpt haar verlamde man Theo bij het drinken van een kopje koffie.
© Foto Holland Media Combinatie
Hoogkarspel

,,Het had net zo goed andersom kunnen zijn’’, relativeert Fia Hilgers de intensieve zorg voor haar verlamde man Theo. ,,Het is zwaar, maar je bent er voor elkaar.’’ Theo knikt: ,,We lossen het steeds samen op.’’

In 2013 kreeg Theo (75) een grote tak op het hoofd, toen hij als vrijwilliger snoeiwerkzaamheden verrichtte op het tennispark. ,,Z’n maatje belde dat het niet helemaal goed gegaan was, maar toen gilde het al van de sirenes in de straat’’, vertelt Fia (69).

’s Avonds hoorde ze dat het goed mis was: haar man had een hoge dwarslaesie (verlamd vanaf de bovenste borstwervel en hoger, red.). ,,Dat was schrikken, het was gelijk duidelijk dat hij niet veel meer zou kunnen.’’ Zelf werd Theo na drie dagen ’s nachts wakker. ,,Hij riep de zuster of ze hem konden losmaken, want hij zat vastgebonden. Toen hebben ze het hem heel rustig verteld.’’

Na zijn ontslag uit het ziekenhuis volgde een revalidatie in Heliomare van bijna een jaar. ,,In de tussentijd is ons huis verbouwd, zodat we op de begane grond een aangepaste slaapkamer en badkamer met toilet konden maken. Met een plafondlift en een douchestoel.’’ Eenmaal weer thuis begon voor Fia het mantelzorgen pas echt. ,,Ik moet hem met alles helpen. Dus om kwart over zes ’s ochtends sta ik naast mijn bed, want om half acht komt de thuiszorg. Dan wil ik zelf aangekleed zijn en moet alles klaarliggen. Ze komen met zijn tweetjes om mij zoveel mogelijk te ontlasten. Ik zou het liever zelf doen, maar ja...’’

Als de zorg na anderhalf uur weer vertrokken is, smeert en voert ze zijn brood en geeft ze hem te drinken. Dat ritueel herhaalt zich bij de koffie, de lunch en het avondeten. ,,’s Avonds tussen acht en half negen komt er weer hulp. Dan maar een uurtje, want van zijn rolstoel in zijn bed is vaak zo gebeurd. Meestal ga ik dan zelf ook maar naar bed.’’

Ze krijgt wel eens de vraag hoe ze het allemaal volhoudt. Fia haalt haar schouders op. ,,Gewoon blijven ademhalen, hé. Wat daarbij natuurlijk wel helpt is dat ik in die zeven jaar nog geen enkele mopper van hem gehad heb.’’ Theo knikt: ,,Ik heb mijn handicap gelijk geaccepteerd. Het heeft ook geen enkele zin om daar boos over te worden. Het was een stom ongeluk, maar het is zoals het is.’’

En hoewel hij nu volledig afhankelijk is van zijn vrouw, zit Theo niet bij de pakken neer. ,,Ik volg nog steeds drie dagen in de week therapie. Op dit moment ga ik niet voor- of achteruit, maar het is toch nuttig om in conditie te blijven en de spieren soepel te houden. Ik had wel gehoopt weer een van mijn armen te kunnen gebruiken, maar dat is niet gelukt.’’ Dat neemt niet weg dat hij nog steeds actief is voor de tennisvereniging. ,,Met behulp van spraakherkenning doe ik op de computer de ledenadministratie.’’

Fia heeft gelukkig niet het gevoel dat ze er alleen voor staat. ,,M’n dochter woont op de hoek en de kleinkinderen en kennissen willen ook graag helpen. Sinds dit jaar heb ik zelfs weer tijd om op zondagmiddag naar Spirit te gaan kijken. En de zorg voor Theo, ik doe het met liefde. We zijn dit jaar vijftig jaar getrouwd en ik ben blij dat hij er nog is. We beschouwen dit echt als reservetijd.’’

Lees meer:

Een op de drie West-Friezen is mantelzorger

Mantelzorgers in West-Friesland in het zonnetje: Hoorns project ’Welverdiend’ krijgt in 2020 vervolg

Ron en Yvon uit Sijbekarspel ontfermen zich over zijn zieke broers: ’We hebben eigenlijk altijd bij de dag geleefd’

Mantelzorg is zwaar maar Fia en Theo uit Hoogkarspel zijn er voor elkaar

Riet Reus uit Grootebroek zorgt voor haar man Jan: ’Het is en blijft een lieverd’

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen