Warme woorden burgemeester bij afscheid Enkhuizer raadslid Hans Langbroek

Hans Langbroek.

Hans Langbroek.© Foto Wim Langbroek

Paul Gutter
Enkhuizen

De gemeenteraadsvergadering van Enkhuizen is dinsdagavond begonnen met een herdenkingsmoment voor het overleden raadslid Hans Langbroek (Het Enkhuizer Alternatief). Burgemeester Eduard van Zuijlen sprak warme afscheidswoorden en er werd door alle aanwezigen een minuut stilte in acht genomen.

De afscheidstoespraak van burgemeester Van Zuijlen:

„We gedenken Hans. Hans Langbroek. We doen dat met een bedroefd hart maar met mooie herinneringen. We zijn de schok van zijn bericht van 26 augustus nog maar nauwelijks te boven - ’vergankelijkheid en vervanging’ schreef hij toen - En hier staan we, slechts twee maanden later En het is al gebeurd.

Overleden. Zomaar. Vanuit het niets. Zijn eigen verbazing zal ik nooit vergeten: „Een paar maanden terug liep ik nog in het Zwarte Woud en had ik nergens last van!” Dat vertelde hij toen ik hem de gouden speld van Enkhuizen bracht. De onderscheiding die hij als geen ander verdiende. Als dank en erkenning voor de grote rol die hij tientallen jaren heeft gespeeld. In politiek en bestuur van zijn stad, van onze stad.

Als het woord ’markant’ op iemand van toepassing is... Markant door zijn kleding - camouflagejasje, pet, Duits vlaggetje. Markant door zijn uitspraken - „ik zal het kort houden”, „waar hebben we het eigenlijk over?”

Markant door zijn karakter - eerlijk, eigenzinnig (zeer eigenzinnig mogen we wel zeggen). Markant door zijn politieke lijn - groen en sociaal. Over de pet - het verhaal gaat dat hij in zijn begintijd door mijn voor- voorganger Ouwerkerk gedwongen is de pet af te zetten. Een hele confrontatie met het gezag, vanuit zijn perspectief.

Het verhaal gaat ook dat partijgenoten hem in latere jaren af en toe moesten uitleggen dat de pet vaak wel, maar soms toch echt niet gepast was. Eigenzinnig of niet. - dan luisterde hij wel. Over uitspraken - het verhaal gaat dat hij de fractievergadering kon binnenlopen met de tekst „ik ben tegen.” „Maar Hans, moeten we het er niet eerst even over hebben?” „O jawel, maar ik ben tegen.”

Ook zelf zal ik niet gauw vergeten dat hij in het afgelopen jaar op een precair moment als enige een stuk niet had gelezen maar toch - ook als enige - een afwijkende mening verkondigde en daarbij bleef. Typisch Hans dus.

En daarmee is ook zijn eigenzinnigheid gekenschetst.

Het verhaal gaat dat hij door de jaren heen het groene geweten van de gemeenteraad is geweest. Nou dat is eigenlijk geen verhaal. Dat is een feit. JA/JA-stickers NEE/NEE-stickers - als de motie het niet haalde, kwam hij er wel mee terug. En als zijn motie - ik denk aan de vuurwerkvrijezone voor het hertenkamp - het wel haalde, dan was hij zelfs oprecht verbaasd.

Markant, eigenzinnig - is daarmee het belangrijkste over Hans gezegd?

Ik weet wel zeker van niet. Dit gaat over zijn publieke optreden. Over politiek.

Maar wie hem beter kende - en ik ben blij dat ik daar persoonlijk nog een klein beetje van heb meegekregen - wie hem beter kende, wist dat hij vooral een lieve man was. Lief, zeer betrokken, aimabel, begaan met wie het moeilijk had, bezorgd over hoe het nu verder moet met de dochters.

Beste mensen, Enkhuizen verliest een van zijn opvallendste raadsleden, maar jullie, Jet, meiden, verliezen een innig geliefde. Daar heeft niemand hier woorden voor. Ons rest slechts om jullie uit het diepst van ons hart alle goeds te wensen en heel veel sterkte bij het verwerken van dit onwerkelijk verlies.

Mag ik u vragen om in de komende minuut in stilte te herdenken Hans Langbroek.

Hij was een van ons.’’

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen