Premium

Haarlemse Tosca Peschier ’crowdfundt’ haar basisinkomen: ’Een jaar lang krijg ik van 30 mensen zo’n 660 euro in de maand’

Haarlemse Tosca Peschier ’crowdfundt’ haar basisinkomen: ’Een jaar lang krijg ik van 30 mensen zo’n 660 euro in de maand’
Tosca Peschier: ,,Ik wil zeven dagen per week maatschappelijke impact kunnen maken.”
Haarlem

„Ik krijg allerlei reacties. Veelal positief, maar ook wel negatief. Sommige mensen snappen me niet, zij vinden dat je gewoon moet werken om geld te verdienen. Maar mijn punt is juist dat werk moet gaan over bijdragen aan de samenleving.”

Er gebeurden twee dingen die de Haarlemse Tosca Peschier (29) er afgelopen juni toe deed besluiten haar vaste baan bij een duurzaam reclamebureau op te zeggen.

Eén was de opkomst van de klimaat- en protestbeweging Extinction Rebellion. ’Eindelijk’ een grote groep mensen die keihard zegt waar het op staat: de wereld gaat eraan als overheden geen échte maatregelen nemen. Peschier herkent wat de groep wil.

Twee was de plotselinge dood van haar idool, Polly Higgins. Een schotse jurist die werkte als ’advocaat van de aarde’. Peschier voelde na haar dood naast verdriet vooral paniek: als Higgins er niet meer is, wie neemt dan haar taak over?

Vrijwillig werken

„Toen wist ik, dit is het moment”, zegt Peschier. Ze zit aan tafel met een kop muntthee op een van haar (vrijwillige) werkplekken, de glazen kas van het Permacultuur Centrum. Een gemeenschapstuin verstopt aan de Korte Verspronckweg - hij valt alleen op voor wie weet dat hij er zit. „Ik werkte drie dagen in de week en stopte al mijn vrije tijd in maatschappelijke projecten”, legt ze uit. Zo richtte ze als vrijwilliger het Permacultuur Centrum mede op, daarnaast schreef ze artikelen voor haar blog groeneliefde.nl, gaf lezingen en workshops over ecologische landbouw en hielp bij klimaatmarsen en protestbewegingen. Alles in het teken van steun aan de aarde. Als een soort Haarlemse Greta Thunberg. „Maar het voelde niet als genoeg. Ik wil iedere dag met die projecten aan het werk.”

Radicaal

Dus klopt ze bij haar werkgever aan met de mededeling: ik stop. Vervolgens plaatst ze een bericht op Facebook: „Ik heb besloten een jaar lang mijn eigen basisinkomen te crowdfunden.” Ze rekende uit zo’n 1000 euro in de maand nodig te hebben voor huur en eten. Dat redde ze niet. Gemiddeld 660 euro ontving ze afgelopen vier maanden van in totaal dertig vrienden, kennissen en onbekenden. En daar redt ze het nu mee. Ze woont deels bij haar ouders in Overveen en deels bij haar vriend. „Een fijn vangnet”, zegt ze. Lachend voegt ze toe: „Mijn vriend is lokaal politicus, dus van zijn inkomen moeten we het niet hebben hoor.”

Bezorgdheid om de wereld zat er bij de 29-jarige altijd al in. Als ze vier is kijkt ze al naar het jeugdjournaal om haar ouders vervolgens uit te leggen wat er gaande is in de wereld. Na het Stedelijk Gymnasium gaat ze in Amsterdam geschiedenis studeren. Als ze op haar 22e in een ecovillage in Frankrijk verblijft - een zelfvoorzienende woongemeenschap met eigen groentetuin - wordt ze wakkergeschud. „Ik wilde leven zoals zij. Opgaand in de natuur. Eén ding stond me niet aan, het feit dat ze zich terugtrekken en zich afzonderen in hun eigen bubbel.”

Vastgeroest systeem

Dus dat is waar ze nu aan werkt: haar beeld van een eerlijke wereld integreren in de huidige samenleving. Ze vult haar dagen met lezen over en werken aan een groenere en eerlijkere wereld. Op de tuin, op haar blog en door mee te werken aan pioniersprojecten. Ze ziet het als haar taak om goede alternatieven voor het ’zieke’ vastgeroeste kapitalistische systeem aan de man te brengen. Een voorbeeld? „Het geldsysteem. Hoe raar is het dat het grootste publieke goed - geld dus - gecreëerd wordt door private banken voor activiteiten waar ze zelf geld mee verdienen?”

Wat ze na dit jaar gaat doen? „Of ik blijf leven binnen de ’gifteconomie’ of ik ga met mijn projecten aan de slag als zzp’er. Soms denken mensen dat ik een extreme hippie ben. Dat vind ik zelf wel meevallen. Ik kijk kritisch naar de kapitalistische maatschappij. Maar ik koop heus nog wel eens iets bij de Albert

Heijn.” Lachend: „Maar liever niet.”

Meer nieuws uit Haarlem