Premium

Markant, de meevallers van Rob van den Berg

Markant, de meevallers van Rob van den Berg
’Ik heb dit ook nooit als werk beschouwd. Als je bij Hoogovens zit, dán moet je werken. Maar hier toch niet!’
© Foto Wim Egas
Westknollendam

Rob van den Berg gaat met pensioen. Maar afscheid nemen van zijn werk, daar moet hij nog niet aan denken. Hoeft ook niet, want hij is mede directeur-eigenaar van Aannemings- en Heibedrijf Van den Berg in Westknollendam. Het bedrijf bestaat 40 jaar, de geboren Assendelver is zelf al meer dan 50 jaar in touw. ,,Als jonge kerel maakte ik jarenlang werkweken van wel meer dan 80 uur. Er is ook heus wel slijtage, maar ik ben nog niet versleten.’’

’Er is wel slijtage, maar ik ben nog niet versleten’

Van den Berg, nu woonachtig in Uitgeest, gaat het vieren, het 40-jarig bestaan op 1 november. Met een bescheiden receptie, want een feest vindt hij niet gepast. ,,Alsof ik blij moet zijn dat ik pensioen krijg. Zo voelt dat niet, want ik wil helemaal niet stoppen. Ik heb dit ook nooit als werk beschouwd. Als je bij Hoogovens zit, dán moet je werken.’’

Op de klantenlijst staan meer dan vierhonderd namen. ,,Overal waar we hebben gewerkt worden we teruggevraagd. Ik heb opdrachtgevers, klanten, waar ik al 40 jaar kom! We doen nog steeds heiwerk voor ze, vooral voor de aanleg van rioleringen. Maar wij schreeuwen het niet van de daken. Veel mensen kennen ons bedrijf ook niet. Dat komt zo: we zijn eigenlijk heel bescheiden.’’

’Machtig gevoel’

Je moet de dingen van de positieve kant zien, vindt hij. ,,Je kunt ook veel plezier beleven aan je narigheid. Neem een kraan. Als die omkiepert en twee meter in de grond steekt, dan is het niet best. Ga je bij de pakken neerzitten of begin je met graven? Als je die kraan uitgraaft en hij staat weer, dan geeft dat een machtig gevoel! En je hoeft het niet alleen te doen, hè. Vraag een buur met een shovel om je te helpen en dan doe je het samen. Geeft ook een geweldig gevoel. Zelf zal ik áltijd iemand uit de brand helpen.’’

Rob van den Berg had als jong ventje weinig op met leren. ,,Ik was geen schoolgaand type. Al deed ik vrijwel niets op school en zat ik in een apart klasje, ik was toch blij dat ik naar de lts mocht. Zat er niet meteen zo’n stempel van ’moeilijk’ op je gedrukt. Maar met 15 was het ook wel klaar. Rekenen, dat was niet mijn ding; geen gevoel voor getallen. Ik wist dat als je iets kocht voor 12,50 gulden - dat was mijn zakgeld -, de boel opknapte en verkocht voor 35 gulden, dat je dan goede zaken had gedaan. Dat deed ik dus. Ik kwam laatst nog iemand tegen die ik ooit een bromfiets had verkocht. Hij wist het nog precies: voor 35 gulden. Ik heb in Assendelft ook eens een gezonken praam gekocht van Tijms. Die man was steenrijk, maar wilde er toch 25 gulden voor hebben. Ik had maar 12,50. Maar ’t werd mij uiteindelijk toch gegund. Dat geluk moet je hebben.’’

Kraanmachinist

Als 16-jarige verliet Van den Berg de lts om te gaan werken. ,,Als kraanmachinist. Dat vond ik mooi, maar net van school moest je het allemaal zelf uitzoeken. Ik heb jaren in de Bijlmer gewerkt, toen het nog braakliggend terrein was. Dat was mij ook gegund. Ik werkte op een draglijn met een sleepbak. De uitvoerder zag meteen dat ik geen ervaren machinist was. Maar hij zei: ’je krijgt een week de tijd. Als je het dan nog niet kan, moet je weg’. Na een week zei hij: ’nou ja, je leert het wel’.’’

,,Later ben ik gaan varen, eerst op een zandzuiger, later op sleepboten. Dat waren hele lange werkweken, hadden ze acht uur nodig om het schip te lossen en daarna moesten ze nog laden. Werkte je zestien uur per dag. En omdat je niet van boord kon, gaf je ook niets uit. Van mijn spaargeld heb ik in 1979 mijn eerste kraan gekocht en ben ik voor mijzelf begonnen. Precies wat ik altijd wilde.’’

In de jaren tachtig kwamen er om de paar jaar nieuwe kranen bij en ging er wel eens een weg. ,,Van eenmanszaak groeide het bedrijf naar vijftien tot wel twintig mensen. Als je doet wat je belooft, heb je altijd werk. Helemaal als je goed werk levert en betrouwbaar bent. Je moet een klant nooit laten zitten. Knoeien doen we niet en dan moet je ook zo wijs zijn om geen knoeiwerk aan te nemen. Dan komt er wel wat anders. Zo is het altijd gegaan.’’

’Op zeker’

Van den Berg zegt altijd wel ’op zeker’ te zijn gegaan. ,,Er kwam zoveel werk los, het was niet bij te houden. We maakten lange dagen, want ’nee’ zeggen dat vond ik ook zonde. Maar ik werkte wel met mensen die ik goed kende, want ik verdom het om de hele dag achter iemand aan te lopen. Je moet van elkaar op aan kunnen, anders moet je het niet doen.’’

De aanstaande pensionaris zit liefst nog zelf op de kraan. Veel tijd besteedt hij aan het onderhouden van klantcontacten. Het papierwerk laat hij op kantoor doen. ,,Vroeger had je een grote klus met een paar formuliertjes. Nu moet je meer papieren invullen dan je heipalen kunt slaan. Dat is niet leuk meer. De verhouding is zoek.’’

Markant, de meevallers van Rob van den Berg
Rob van den Berg
© Foto Wim Egas

Net zo leuk vindt Van den Berg het om manieren te bedenken om efficiënter te heien en onder moeilijke omstandigheden. ,,Je moet soms rekening houden met een andere hellingshoek of beperkte werkhoogte. Dat vind ik leuk; om oplossingen te bedenken. En die kun je ook aan de man brengen. Iedereen wil gemakkelijker werken. Inkomsten hoeven niet altijd uit heiwerk te komen.’’

Van die visie had Van den Berg veel profijt toen het werk tweede helft van de economische crisis - tussen 2011 en 2014 - opdroogde. Hij was toen al flink ingedikt van vaste medewerkers naar bijna louter zzp’ers. ,,Voor vakantie gingen we altijd naar de Ardennen en ik zag dat ze percelen bos aan het kappen waren. Ik dacht: waarom koop je zelf geen perceel bos; ga houten palen verkopen. Zelf gebruikten we 8000 palen per jaar; het was puur voor de handel. Wel weer een kwestie van gunnen, want ik spreek geen woord Frans. Met hulp van een agent kon ik toch een oud vrouwtje zo ver krijgen dat ze land aan ons verkocht. En daarna kwamen de buren en hun buren. We hebben 150.000 houten palen verkocht en naar Nederland vervoerd. De crisis was voor ons meteen voorbij. Dat is ook ’plezier hebben van je narigheid’.

Tien kinderen

Rob van den Berg houdt van plannen en houdt vast aan een gekozen koers. Zo wilde hij eigen baas worden en een gezin met tien kinderen. De start van zijn hei- en aannemingsbedrijf was ook het moment dat hij zijn echtgenote ontmoette, Inge Zaadnoordijk. ,,Ik vertelde haar dat ik tien kinderen wilde. Dat was kennelijk geen probleem, maar het is bij twee gebleven. Mijn zoon Richard werkt nu ook in het bedrijf en hij wil de zaak wel overnemen. Alleen ben ik zelf nog lang niet klaar. Mijn vrouw past op de kleinkinderen, ik pas op de zaak. Zo hebben we afgesproken. Da’s míjn kindje.’’

Ronald Massaut

Meer nieuws uit Zaanstreek

Meest gelezen