Premium

Uitgelachen door de hele klas en de juf; reactie van kind: ’Je hebt haar wel geloofd, maar mij niet, mama’

Uitgelachen door de hele klas en de juf; reactie van kind: ’Je hebt haar wel geloofd, maar mij niet, mama’
Tekening door een 7-jarige die op tafel moest zitten en uitgelachen werd door de kinderen, in bijzijn van de juf.
Zaandam

Kinderen uit groep 3 die door de juf op tafel gezet worden om door de klas uitgelachen te worden. Of een kind van vijf dat nog niet kan lezen maar wel op de knietjes moet zitten en de klas voorlezen. Een broodje moeten eten bij de wc tijdens de gezamenlijke pauze. Of voor straf in je eentje aan een bureau vlak voor de juf zitten. De ramen van het klaslokaal een tijd lang afgedekt met folie.

Lees ook: ’Boze’ juf, bange kinderen; groep ouders Voorzaan Vissershop bezorgd om groep 3

Verhalen die misschien ongeloofwaardig klinken, maar waarvan een groep bezorgde ouders op o.b.s. De Voorzaan, locatie Vissershop, melding maakt aan schoolleiding, scholenorganisatie Zaan Primair, de leerplichtambtenaar van Zaanstad en de landelijke onderwijsinspectie.

Kinderen van vijf, zes jaar die enthousiast aan een nieuw schooljaar zijn begonnen maar binnen enkele weken angstig en huilerig zijn geworden, weer bedplassen en broekplassen. En met verhalen thuiskomen die eerst niet door de ouders geloofd worden.

Het is, volgens de groep van tien ouders, geen incident. Het duurt al langer en treft verschillende kinderen. De ouders hebben inmiddels een officiële klacht ingediend bij Zaan Primair. Een extern bureau (gericht op aanpak van ongewenste omgangsvormen) verricht daarom op dit moment een onderzoek naar de klachten over de zeer ongewone wijze van lesgeven in groep 3 van De Voorzaan Vissershop.

Moeder 1 is een van de betrokken moeders. Ze is al eens bedreigd door een andere ouder, die zei: „Ik ga haar bij haar haren pakken en over het schoolplein slepen.” Die bedreiging was bij de school al bekend.

Pleinverbod

Afgelopen week werd ze aangevallen door een andere ouder op school waardoor ze beiden nu een pleinverbod hebben gekregen. Het tekent de diepliggende emotie van alle betrokkenen. Zelf had ze een 5-jarig kind op De Voorzaan dat altijd enthousiast naar school ging, maar nu bang en verdrietig is. Het jongetje gaat na de herstvakantie naar een andere school in de Zaanstreek.

De meeste ouders van deze groep kenden elkaar niet, behalve van gedag zeggen op het schoolplein. De vreemde verhalen van hun kinderen brachten een onverwachte binding. Op de eerste schooldag versperde de juf van groep 3 alle ouders de toegang tot het klaslokaal, ze zette zich - de armen breeduit - in het midden van de deurpost. Vanuit het halletje moesten ouders de kinderen instructies geven waar een leuke plek in het lokaal zou zijn om aan hun tafeltjes te gaan zitten.

Moeder 2 vertelt over haar zoon, een jongen met ernstige gezondheidsklachten en een ’rugzakje’, ’die almaar getreiterd werd’. Het kind voelde zich vorig jaar duidelijk niet veilig op school, ging steeds meer gebukt onder strafmaatregelen. Meestal wist hij niet precies waarvoor hij straf kreeg.

Broodje pindakaas

De jongen gebruikt medicijnen en heeft diverse allergieën. Op een dag werd de inhoud van zijn broodtrommel geruild voor een boterham met pindakaas. Notenallergie zou zijn leven in gevaar kunnen brengen. De juf ’ontdekte’dat er verkeerd brood in de trommel zat. Maar wie het gedaan heeft, andere kinderen of een volwassene, blijft onduidelijk. Toen hij hier net op school kwam, werd gezegd dat de school alert zou zijn op zijn ’rugzakje’, zijn leerproblemen en zijn ziekte. Maar in groep 3 moest hij ineens zelf in de gaten houden wanneer hij zijn medicijnen moest nemen.

Hem werd eens toegeroepen: „Mager in het lijf, mager in de hersenen.” Het kind zit niet meer in deze groep, maar de moeder heeft inmiddels wel een advocaat in de hand genomen.

Sommige ouders dachten dat hun kind zich al die rare verhalen inbeeldde, tot kinderen met elkaar begonnen te praten en ouders onderling hoorden van soortgelijke ervaringen. „Het ergste is dat we onze kinderen niet direct geloofd hebben”, zeggen de moeders en vaders die hun verhaal aan de krant doen. De breuk in die diepe vertrouwensband tussen ouder en kind, maakt de betrokkenen extra emotioneel. „Je hebt de juf wel geloofd, maar mij niet, mama”, kregen ze te horen.

’Complot’

Zelf spreken ze van een complot van de juf, de schoolleiding, de zorgcoördinator en Zaan Primair. „Iedereen houdt elkaar de hand boven het hoofd”, zeggen zij. Ingediende klachten, ’persoonlijk bij de secretaris van Zaan Primair neergelegd’, verdwijnen volgens de ouders. In rapportages worden de kinderen negatief afgeschilderd, zo vinden zij. Zelf hebben zij schriftelijke weergaven van gesprekken bewaard evenals geluidsfragmenten met enkele schoolvertegenwoordigers.

Het onbegrip over wat op school gebeurt, zit diep. Sommige kinderen krijgen extra begeleiding. Zo tekende een van de kinderen (7 jaar) tijdens een gesprek met een psycholoog, de juf die ’stil’ schreeuwt en een kind dat op tafel staat en uitgelachen wordt door klasgenoten terwijl de juf toekijkt.

Moeder 1 herinnert zich nog de keer dat haar zoontje van school opgehaald moest worden omdat hij stonk: hij had lange tijd in de zandbank gespeeld, vooral met kattenpoep. ’Dat ze dat niet eerder had gezien’, vragen de ouders zich af. Dergelijke signalen wezen pas later naar een tendens van rarigheden in de klas.

Uitgelachen door de hele klas en de juf; reactie van kind: ’Je hebt haar wel geloofd, maar mij niet, mama’
Een schreeuwende juf: ’Stil’, getekend door een 7-jarige.

Het zoontje van moeder 3, was ’al bang voor de juf’ voor hij in haar klas kwam. Hij had met haar al eerder te maken gehad als voetballertje op het schoolplein. De eerste dag al werd hij in zijn nekvel gegrepen door de juf. Hij ging bedplassen. Uit schaamte kroop hij ’s nachts uit bed om zichzelf te verschonen.

En op een dag dat zijn moeder hem te laat naar school bracht, riep hij vol paniek in de auto dat ze door rood licht moest rijden omdat hij anders te laat zou komen en op zijn kop van juf zou krijgen. Dat gebeurde inderdaad met een sneer naar de ’domme ouders die de wekker moesten zetten en beter opletten’. Van een onbevangen jochie werd hij een zorgelijk kind. Het viel zijn ouders op dat hij soms at met zijn armen achter zijn rug en zijn hoofd buigend naar het bord. Als een dier. Het gebeurde ook bij het kind van moeder 1.

In de klas zijn de meeste kinderen stil, vertelden de kinderen thuis. „Niemand durft te praten”, bang voor de juf en voor de lange aanwijsstok van het digibord (die wel eens tegen het hoofd van een kind gekomen is). En de ouders die de juf hierover aanspraken, kregen te horen dat de verhalen van de kinderen niet klopten. Zo antwoordde ze bijvoorbeeld: „Ik schreeuw niet, ik verhef mijn stem.”

Boosheid regeert op dit moment bij de ouders, omdat hun kinderen in een sociaal veilige omgeving geconfronteerd zijn met een manier van lesgeven die niet acceptabel is en waarin de kinderen zich onveilig voelen. „Ons verdriet is veranderd in woede”, verwoordt moeder 1 wat voor al deze ouders voelt als een nachtmerrie.

Anoniem

Het Noordhollands Dagblad registreert in dit verhaal een aantal ervaringen van bezorgde ouders bij obs De Voorzaan. Anoniem in de krant, maar de namen zijn bij de redactie bekend.

Meer nieuws uit Zaanstreek

Meest gelezen