Premium

Beth Hart is goed in passief-agressief gedrag

Beth Hart is goed in passief-agressief gedrag
Beth Hart: ’Sister dear’ in eerste instantie helemaal niet geschreven als verontschuldiging.”
© Foto Greg Waterman

Van Beth Hart zijn we inmiddels gewend dat ze zichzelf niet censureert, maar op haar nieuwe album ’War in my mind’ gaat de Californische zangeres werkelijk tot op het bot. Een verzameling liedjes over de banden die binden en ook weer kunnen breken, krijgt zodoende het karakter van een serie openbare bekentenissen.

Deze door Rob Cavallo geproduceerde negende studio-cd stelt ditmaal slechts een handvol bluesy of funky medium-tempo songs, het zijn de op fraai pianospel gefundeerde ballads die domineren. En het wil wat zeggen dat ze in Harts oeuvre zelden een grotere emotionele dieptewerking hebben gehad. Het zijn vooral de nummers over Harts getroubleerde familie die indruk maken. Zoals het aan haar oudste zus Susan gerichte ’Sister dear’, dat het midden houdt tussen een spijtbetuiging en een zegening. „Zij stelde zich altijd op als de matriarch van de familie: taai, agressief en ontzettend slim”, aldus Hart.

Onacceptabel

„Niemand die haar een loer kon draaien. In onze jeugdjaren waren we erg close, maar later deed ze een paar dingen die me pijn deden en dus sprak ik op een gegeven moment geen woord meer met haar. Zelfs als ze tijdens mijn concerten aanwezig was, zei ik nooit iets tegen haar. Ik ben erg goed in passief-agressief gedrag, moet je weten. En dat kán dus niet in die familie van mij. We hadden namelijk ooit afgesproken dat we altijd met elkaar zouden blijven praten, wat er ook gebeurde.”

„Dat ik haar een jaar lang totaal negeerde, werd dus onacceptabel geacht. Tijdens een telefonische sessie met onze gezamenlijke therapeut zette ik frontaal de aanval in, waarna ik naar mijn werkkamer sprintte en ’Sister dear’ schreef. Maar het grappige is dat die song in eerste instantie helemaal niet geschreven is als verontschuldiging. Nee, ik wilde haar juist laten weten dat ik haar een regelrechte teef vond en ze míj een excuus schuldig was! Dat is dus het mooie van muziek: je kunt de song dicteren waar die over zou moeten gaan, maar soms vertelt de song jou wat je moet zeggen.”

Dezelfde gekte

Elders op het album kruipt Hart in de huid van haar vader, van wie ze jarenlang vervreemd is geweest. ’I look like my mother, but I hurt like my father,’ zingt ze. „We lijken eigenlijk zoveel op elkaar”, zegt ze met ongeveinsde verbazing. „We zijn dezelfde persoon: dezelfde pijn, dezelfde vreugdes, dezelfde gekte. Ik houd zoveel van hem en ben God zo dankbaar dat hij nu deel uitmaakt van mijn leven. We zien elkaar tegenwoordig vrijwel constant. Ik voel me nu net zo beschermend tegenover hem zoals een moeder ten aanzien van haar kind.”

„Soms haalt hij zichzelf naar beneden, net zoals ik dat zelf geneigd ben te doen, want dan schaamt hij zich voor zijn verleden. Maar dan zeg ik hem dat hij net als ieder mens fouten mag maken en wie geen fouten maakt doorgaans doodsaai is. En ik heb gemerkt dat hoe meer ik hem bescherm, hoe meer ik mezelf genees. Ouder worden is wat dat betreft echt een geschenk.”

Concert

Beth Hart treedt 29 en 30 november op in Afas in Amsterdam. www.bethhart.com

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.