Premium

’Alleen in ons tentje brandt nog licht’, Frederique Durlacher staat eind van de maand met twee kinderen op straat

’Alleen in ons tentje brandt nog licht’, Frederique Durlacher staat eind van de maand met twee kinderen op straat
De voortent bij de caravan is alleen geschikt voor de zomer.
Hilversum

Al een half jaar kampeert Frederique Durlacher (38) met haar twee kinderen, hond en inmiddels drie katten op camping Zonnehoek. Niet als vakantie, maar omdat ze geen huis heeft. ,,Het is een bezopen situatie’’, concludeert Durlacher. Om optimistisch te vervolgen: ,,maar alles gaat nog goed. Zelfs de hond luistert tegenwoordig.’’

Het belangrijkste woordje in het bovenstaande is echter het ’nog’. Want eind deze maand sluit de Hilversumse camping de deuren. ,,Dan staan we wel echt op straat. Geen idee hoe het dan verder moet.’’ Want behalve dat Durlacher geen huis heeft, heeft ze ook geen inkomsten. ,,Ik leef van wat mensen me af en toe toestoppen. We eten uit het moestuintje dat ik met de kinderen heb gemaakt. En godzijdank heb ik nog wel de kinderbijslag gekregen. Daar leven we nu van.’’

Op straat

Over de reden van het noodgedwongen kamperen wil Durlacher niet te veel kwijt. ,,Het komt erop neer dat de relatie met de vader van mijn zoontje zo’n twee jaar geleden stuk liep. Hij woonde nadat we uit elkaar zijn gegaan weer bij zijn ouders, maar betaalde nog wel de huur van ons huis in Bussum. In maart bleek echter dat hij daarmee was gestopt en kwam ik met de kinderen op straat te staan.’’

Als ’noodoplossing’ heeft haar ex toen de caravan gekocht waar Durlacher en haar kinderen nu in wonen. ,,Voordat ik hier terechtkwam had ik nog nooit van mijn leven zelfs maar gekampeerd. De eerste tijd heb ik echt als een dom gansje om de caravan staan draaien. Geen idee wat ik ermee aanmoest. De eerste keer dat ik het chemisch toilet ging schoonmaken, gooide ik er een fles Dettol in. Dat moet je dus niet doen, kwam ik al snel achter. Dat wordt namelijk een groot schuimbad van urine!’’ Als klap op de vuurpijl was precies op dat moment het water op de camping ook even afgesloten, vanwege werkzaamheden. ,,Ik heb mijn handen staan wassen met appelsap. Er gebeuren gekke dingen’’, lacht Durlacher.

Die vrolijke terugblik staat in schril contrast met de daadwerkelijke situatie toen. ,,Die eerste twee maanden op de camping heb ik echt alleen maar gehuild. De mensen hier op de camping hebben me er toen echt doorheen getrokken. Zeker ook de campingbaas. Die is zo ontzettend lief. Mijn zoontje noemt hem zelfs ’opa’. Hij zit er ook enorm mee dat we straks op straat komen te staan, maar de camping moet gewoon dicht.’’

’Alleen in ons tentje brandt nog licht’, Frederique Durlacher staat eind van de maand met twee kinderen op straat
Frederique Durlacher woont met haar twee kinderen al een half jaar in een caravan.
© foto’s studio kastermans/leon dakkus

Behalve dat de camping dichtgaat is het kamperen absoluut geen lolletje meer. ,,Kijk, in de zomer gaat het nog wel. Maar nu het kouder wordt en met alle regen is het geen pretje. Van de week ben ik voor het eerst ook echt bang geweest. De camping is nu natuurlijk uitgestorven en ik hoorde iemand achter onze tent langslopen ’s nachts. Er is niets gebeurd, maar echt veilig voelt het niet meer. Het is hier stikdonker. Alleen in ons tentje brandt nu ’s avonds nog licht.’’

Maar nog los van de sluiting van de camping en de naderende winter is de situatie van Durlacher zo langzamerhand onhoudbaar. ,,De kinderen doen het fantastisch. Echt. Maar mijn dochter is vijftien, een puber. Die krijgt alleen helemaal niet de kans om zich als een puber te gedragen. Ze deelt een stapelbed met haar broertje van drie. Als ik een kip wil bakken moet ik eerst mijn bed inklappen, omdat er anders oliespetters op mijn hoofdkussen komen.’’

Groot probleem voor Durlacher was dat zij en haar kinderen, nadat ze uit haar Bussumse huis was gezet, door de gemeente Gooise Meren was uitgeschreven uit de Basisregistratie Personen. Daardoor had ze geen recht meer op toeslagen, zorgverzekering, of kinderbijslag. ,,Sinds vorige week is dat in ieder geval opgelost. Ik heb nu weer een ’briefadres’, waardoor ik bijstand aan kan vragen. Daar had ik van de week een afspraak voor, maar die is door de gemeente Hilversum naar volgende week gezet ’omdat mijn ’case manager’ ziek was’. Maar die tijd heb ik niet.’’

Ondanks alle problemen zit Durlacher niet bij de pakken neer. Ze is bezig met het opzetten van een eigen bedrijf - ’wine o’clock’ - waar ze dj’s verhuurt voor feesten en partijen. Ook draait ze zelf af en toe. ,,Maar dat levert nog lang niet genoeg op om van rond te komen.’’

Minderjarigenstop

Ze heeft niet het idee dat de gemeente, of andere hulpinstanties beseffen hoe hoog de nood is. ,,Ik heb contact gehad met alle opvanghuizen. Die zitten allemaal vol of hebben een ’minderjarigenstop’. Ik heb zelfs de kerk gebeld.’’ Tot nog toe allemaal zonder resultaat. Durlacher hoopt nu door in de openbaarheid te treden dat er dingen in beweging komen. ,,Misschien is er iemand die iets heeft waar we tijdelijk terecht kunnen.’’ Anders zal ze een beroep op familie, vrienden en kennissen moeten doen om elke keer maar ergens onderdak te hebben. ,,Maar lang niet iedereen heeft ruimte voor drie mensen een hond en drie katten. Bovendien ben ik bang dat dan de kinderbescherming straks aan de deur staat, ’dat de situatie niet veilig meer is voor de kinderen’. Dat kan ik echt niet aan. Het is wachten op een wonder.’’

Meer nieuws uit Gooi

Meest gelezen