Opinie: Zelfreinigend vermogen in de atletiek ontbreekt, bewijst de dopingzaak rond Alberto Salazar

Opinie: Zelfreinigend vermogen in de atletiek ontbreekt, bewijst de dopingzaak rond Alberto Salazar
Alberto Salazar, de spil in een dopingzaak.
© Foto AFP/Andy Lyons

Marco Knippen, sport- en onderzoeksredacteur van deze krant, roept atlete Sifan Hassan op zich openlijk te distantiëren van haar coach Alberto Salazar, de spil in een dopingzaak.

Na de schorsing van vier jaar voor de Amerikaanse succescoach Alberto Salazar deze week, wentelde Sifan Hassan zich in een slachtofferrol. Vanwaar die krokodillentranen? De atlete, de kersverse wereldkampioene op de 10.000 meter en de 1500 meter, nam een gecalculeerd risico.

Toen Hassan begin december 2016 bekendmaakte dat zij zich bij het prestigieuze Nike Oregon Project van Alberto Salazar aansloot, lag de gewezen marathontopper al onder een vergrootglas.

De Britse omroep BBC en het Amerikaanse onderzoeksplatform ProPublica hadden hem een half jaar eerder in een geruchtmakende documentaire en publicaties, met de veelzeggende koppen ’Catch me if you can’ en ’Chasing an edge’, van dopingpraktijken beticht. Kort daarna werd duidelijk dat het Amerikaanse antidopingagentschap Usada met een grootschalig onderzoek bezig was.

Technisch directeur Ad Roskam van de Atletiekunie sprak destijds niettemin van een ’droomstap’ en zei ’content te zijn met deze oplossing’.

Haar manager Jos Hermens liet, als reactie op de kritiek en ter verdediging van haar keuze, weten ervan overtuigd te zijn dat Hassan ’in goede, veilige en schone handen was’. Bovendien, zo stelde hij: ,,We kunnen niet wachten op de uitkomst, de carrière van Sifan gaat door.’’

Met name de uitlatingen van Hermens, gezaghebbend in atletenbegeleiding, getuigden van hypocrisie en opportunisme. Tijdens de Olympische Spelen van 2012 in Londen was hij nog fel van leer getrokken tegen Salazar, na de aantijging dat hij aan atleten uit zijn stal schildklierhormonen zonder medische noodzaak had laten voorschrijven.

Normbesef

Het gebrek aan normbesef bij Hassan in diezelfde persconferentie was ook stuitend. Ze benadrukte fel gekant te zijn tegen doping, maar voor de samenwerking met een besmette coach werden principes evenwel overboord gezet. Prestatiedrang degradeerde ethiek tot een loos begrip.

Het morele verval werd afgelopen dinsdag nog maar eens onderstreept na de definitieve ontmaskering van de coach die ’dopingfacilitatie zou hebben georkestreerd’.

Hoewel Salazar samen met de endocrinoloog Jeffrey Brown in het duizenden pagina’s tellende rapport van het Usada schuldig wordt bevonden aan handel in testosteron, manipulatie van dopingtesten door gesjoemel met medische gegevens en het illegaal toedienen van stimulerende middelen, omschreef Hermens de spil als ’een fantastische trainer en een goed mens’.

Hassan bekende weliswaar geschokt te zijn, maar hekelde vooral de timing van Usada en gaf aan dat het ’niet heel makkelijk is om te zeggen: ik ga weg’ – ondanks de frase in het document dat binnen het Oregon Project ’winnen belangrijker werd gevonden dan de gezondheid en het welzijn van de atleten’.

Deze twee reacties legden het kernprobleem in de topsport op pijnlijke wijze bloot: zelfreinigend vermogen ontbreekt bij velen. In de honger naar succes zwichten zij als hen sportief gewin wordt voorgespiegeld.

Hassan beklemtoonde overigens na de onheilstijding dat zij ’schoon’ is. In ethische zin is dat aanvechtbaar. Door, zelfs nu nog, zich niet openlijk van Salazar te distantiëren, legitimeert zij het laakbare gedrag. En houdt de gevierde hardloopster het systeem in stand dat zij, hoe ironisch, zegt te verfoeien.

Verloochenen

Naar aanleiding van Salazars verbanning schreef diens voormalig assistent-coach Steve Magness in een tweet: ,,Blijf trouw aan je overtuigingen. Niemand van ons is perfect, maar we kunnen ernaar streven beter te zijn.’’

Magness keek in de spiegel en verloochende zichzelf niet: hij keerde zijn ’baas’ de rug toe, nadat hij ernstige bedenkingen had. Vervolgens fungeerde hij als klokkenluider. Aan die integriteit moeten Hassan, Hermens en Roskam een voorbeeld nemen. Zo niet, dan lopen ze de kans net zo te worden beoordeeld als de coach met wie zij zich hebben ingelaten.

Meer nieuws uit Sport

Keuze van de redactie

Lees hier de digitale editie



Volg ons