Premium

Column Joyce van der Meijden: Kinderen!

Column Joyce van der Meijden: Kinderen!

Hij is groter dan ik, zeker dertig centimeter, of althans zo voelt dat. Zijn gevoel voor afstand is in ieder geval onderontwikkeld.

Ongewild ruik ik een walm van gember, limoen en munt afkomstig uit zijn mond. Die cocktail dronk hij vast niet voor de lekker maar voor zijn keel. Zijn stem klinkt als een verkouden tractor met aanhanger. Toch is zijn geluid luid, duidelijk en vooral heel erg dwingend.

„Die schaaksimultaan met de Nederlands Kampioen is alleen voor volwassenen”, buldert hij schor, terwijl hij wijst naar de poster op de deur. De twee vrouwen en drie mannen die bij ons staan beginnen meteen te knikken. Twee hele seconden knik ik mee.

Ik heb de Nederlands Kampioene schaken, Iozefina Paulet, zelf gevraagd voor deze schaaksimultaan. Met kinderen. Want dat kan ze. Ze schaakt moeiteloos op dertig borden tegelijk, ook tegen volwassenen trouwens, iets wat ik waanzinnig knap vind. Maar toen de stem van de gemberlimoenslurper door mijn gehoorgang echode was ik toch even helemaal niet meer zo zeker van mijn zaak. Was dat wel zo? Of heb ik het gewoon al die tijd niet helemaal goed begrepen? Tja, die poster heb ik zelf opgehangen. Maar wat zegt dat eigenlijk?

Ik kan zoveel denken. Ik dacht ook heel even dat die foto op sociale media van een weiland met plastic afval echt genomen was na een demonstratie van milieuactivisten, terwijl het om een verlaten festivalterrein ging. Dit had ik met het aanzetten van een halve hersencel al kunnen bedenken.

Mijn slappe excuus is dat ik altijd heel erg in de war raak van luide en klare taal.

Ik ben gelukkig niet de enige. Toen de tractoren op stal stonden was half Nederland heel erg tegen de stikstofuitstoot van boerderijen. Maar nu we weer eens gehoord hebben hoeveel onze boeren al doen aan verantwoord ondernemen en niet te vergeten hoe sympathiek ze zijn, vergeven we ze al die uitstoot meteen.

Nu moet ik stoppen met denken en in de actie, bijt ik mezelf toe. We staan tenslotte nog steeds in de hal voor de deur waarachter onze bloedjes zitten te schaken. Dus tik ik even venijnig op de poster. „Hier staat het. Vanaf negen jaar en op die leeftijd zijn het over het algemeen nog kinderen.”

Ik lach er maar even net iets te hard bij in de hoop dat iedereen opkijkt van zijn telefoon. Dat deden ze bij de man met het gemberaroma namelijk wel. „Schaken bij de boekhandel in Bussum, vanwege de Kinderboekenweek. Dat betekent dat volwassenen die weliswaar boven de negen jaar oud zijn, toch niet mee mogen doen.”

Een ogenblik ben ik erg tevreden met mezelf, maar daarna kan ik alleen maar zachtjes ’sorry,’ mompelen. De grote man naast me is opeens een klein jongetje. Met een gebogen hoofd hoest hij hard in zijn zakdoek. Ai, niets macho die me met luide stem wilde overtroeven. Hij wilde gewoon ontzettend graag schaken tegen de kampioen.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.