Premium

In zestig seconden: Passagiers

In zestig seconden: Passagiers

De laatste weken rijden er regelmatig bijzondere passagiers met me mee. En dan bedoel ik niet in, maar op mijn auto.

Zo reed ik onlangs van Heiloo naar Alkmaar. Toen ik met een vaartje van tachtig kilometer per uur langs het Noordhollandsch Kanaal zoefde, zag ik in mijn ooghoek iets groens. Wat schetste mijn verbazing: op de zijruit zat een sprinkhaan, zijn pootjes krampachtig tegen het raam gedrukt, terwijl de wind aan zijn lijfje rukte.

Toen de snelheid zakte naar vijftig, klauterde het beestje met ware doodsverachting via de spiegel naar de voorruit, om daar nog even relaxed vijf minuten mee te surfen, zo de parkeergarage in. Waar mijn dochtertje, toen we na drie kwartier terugkwamen bij de auto, ernstig teleurgesteld was over het feit dat de sprinkhaan de benen had genomen. Ik snapte dat wel, hij was waarschijnlijk op zoek naar comfortabeler vervoer.

Deze week, tijdens een rit naar Heerhugowaard, zat er opnieuw zo’n bikkeltje op de voorruit. Ditmaal een slak, die zich in regen en wind vastklampte aan het drijfnatte glas. Dat de ruitenwissers hem elke seconde een klap voor zijn kop gaven, kon hem niet deren; hij hield dapper stand. En ik kan je vertellen, tachtig is best snel voor een slak. Zelfs toen de wind hem bijna te pakken kreeg en zijn achterlijf inclusief huisje wapperend loskwam van de ruit, wist hij zich te herstellen.

De natuur is onnavolgbaar. Dat er beestjes bestaan die zich met pootjes van een millimeter of een natuurlijk vacuüm vast weten te hechten aan koud glad glas; ongelooflijk. Ik wilde het al bijna magisch noemen, toen een van mijn Facebookvrienden met de logische verklaring kwam: Pattex.

Meer nieuws uit Alkmaar

Meest gelezen