Premium

De porties mogen er zijn, bij De Coeswaarde in Laren

De porties mogen er zijn, bij De Coeswaarde in Laren
© Jan van Stipriaan Luïscius
Laren

De naam komt van de vijver die bij de Larense Brink ligt. Dit water was van groot belang in de geschiedenis van Laren en diende voor het vee, toen dit dorp nog voornamelijk uit agrariërs bestond.

Dat is nu wel anders: paard en wagen en de tractor hebben plaatsgemaakt voor grote SUV’s en snelle sportwagens. Wat blijft zijn de vijver én het restaurant dat de naam van de waterpartij draagt: De Coeswaarde dus. Dát schept verplichtingen, want je gooit deze naam - de vijver was immers van onschatbare waarde voor het dorp en zijn boeren inwoners - niet zomaar te grabbel.

Gelukkig is daar geen sprake van. De Coeswaerde is een ordentelijk restaurant. In 2014 kwamen er (weer) nieuwe eigenaren en twee jaar later sloegen zij met dit restaurant een ander pad in. Het ’pannenkoekendeel’ van De Coeswaerde kreeg er een zusje bij in de vorm van een à la carte restaurant. Dus nu kun je er pannenkoeken eten én gerechten uit de ’gewone’ keuken.

Dat maakt het wel een rumoerige zaak: veroorzaakt door de aanwezigheid van (groot)ouders met kleine kinderen. Zie die kleintjes maar op hun stoelen te houden. Gevolg: er wordt heel wat afgerend en geravot. Romantisch en rustig tafelen bij kaarslicht is er bijgevolg niet bij voor de overige gasten.

Malle opstelling

Niettemin is het redelijk toeven in deze, in het hartje van Laren gelegen, zaak. We worden ook prima ontvangen en naar een tafeltje geloodst dat ons weinig kan bekoren: weliswaar bij het raam, maar de stoelen staan dusdanig opgesteld, dat je schuin tegenover elkaar komt te zitten.

We vrezen nekkramp bij deze malle opstelling en lopen eigenwijs naar een ander tafeltje, meer achterin de zaak. De inrichting is gezellig, licht, no nonsense kratjes tegen de muur gespijkerd. Best aardig.

De porties mogen er zijn, bij De Coeswaarde in Laren
© Jan van Stipriaan Luïscius

Dat is in contrast tot de bediening. Zeker, de twee jongedames doen hun best en zijn op en top vriendelijk. We vinden het dikke glas met frisdrank zonder ijsblokjes nogal lomp en magertjes. Erfenis uit de tijd dat het nog alleen een pannenkoekrestaurant was? Wie zal het zeggen. Maar het is wel een puntje van aandacht.

We bestellen allebei als voorgerecht gamba’s in een badje van saus van knoflook en chilipepers (9,95 euro). Lekker stevig vlees in een saus die er beslist mag wezen. Pittig en aromatisch, terwijl de kok de staartjes niet verwijderd heeft. Da’s mooi en geeft dit gerecht meer uitbundigheid en bovendien maakt het gemakkelijker te eten voor wie de vingers gebruikt. Mag dat eigenlijk met gamba’s?

Mammoetportie

Als hoofdgerecht kiezen we voor de kip piri piri, extra pittig en extra large (18,95) en voor de ossenhaassaté met pinda-kokossaus (16,50). Om met het laatste te beginnen: prima vlees, zacht van structuur en de pinda-kokossaus verdient eveneens een pluim. Bovendien: de porties mogen er wezen. Dat geldt zéker voor de piri piri.

Sterker: de hoeveelheid die je krijgt, grenst bijna aan het onwaarschijnlijke. Tientallen stukjes kip hebben zich meester gemaakt van de grote glazen schaal, die voor je wordt neergezet. Da’s schrikken. Tuurlijk, we hebben voor extra large gekozen, niet wetende dat dit het resultaat zou zijn. Het meisje van de bediening kan er wel om lachen: ’Als u alles opeet, hoeft u dit gerecht niet te betalen’. Grapje natuurlijk, maar deze opmerking symboliseert de portie wel.

Het is ook niet begeerlijk, zoals de schaal eruit ziet. Eerder weerzinwekkend. Ook de smaak vinden we niet helemaal geweldig. Ofschoon mensen die zoetig vlees op hun merites kunnen waarderen, het wellicht smakelijk zullen vinden. Ons kan de overheersende zoetige smaak (gember?) niet bijster bekoren.

Het dessert (een portie met zijn tweeën) is lekker: Hollandse aardbeien met crème de cassis, wodka, slagroom en vanille-ijs (7,50). Prima. Smaakvol. Geserveerd is een eenvoudig glaasje. De lepeltjes worden nog nonchalant neergelegd, zeg maar bijna neergekwakt. Dat is ook wel symptomatisch: de dames zijn erg vrij.

Als een van hen ons niet verstaat, wordt er met ’hè’ gereageerd. We zijn beslist geen Koninklijke hoogheden, maar het kan best anders. Oh ja, er wordt een karafje water neergezet, ongevraagd. Netjes. En last but not least: we krijgen een kopje koffie van het huis aangeboden. We rekenen 80 euro af.

Meer nieuws uit Gooi

Meest gelezen