Stefanie Kalsbeek krijgt negen jaar na vinden vondeling nóg kippenvel: ’We dachten aan een nestje kittens’

Stefanie Kalsbeek krijgt negen jaar na vinden vondeling nóg kippenvel: ’We dachten aan een nestje kittens’
Stefanie Kalsbeek, met dochters Féline (l) en Noëlle: ,,De moeder van Daniël moet wel héél wanhopig zijn geweest.’’
© Foto Marcel Rob
Hoorn

Het is donderdag 11 maart 2010, half vijf ’s middags. Stefanie Kalsbeek (19) en haar toenmalige vriend Glen Pierlo komen bij huisartsenpraktijk Dubloen, om iets op te halen. Ze zien naast de deur in een hoekje een doos met een rood-wit geblokt dekbedje er op, waar geluidjes uit komen. ,,We dachten aan een nestje kittens of zo. Zo klonk het een beetje. Maar het bleek een baby’tje te zijn.’’

Stefanie, nu 29 en sinds een jaar zelf moeder van een tweeling, kreeg kippenvel toen ze afgelopen woensdag las dat de vondeling, Daniël, nu op zoek is naar zijn biologische moeder en vader. ,,Ik heb nog heel vaak aan hem gedacht, ook omdat we destijds geen toestemming kregen om nog contact te hebben.’’

Terug naar de Dubloen in 2010. Glen en Stefanie durven zelf het dekbedje niet weg te halen om te kijken. ,,Ik wist niet wat we zouden aantreffen en vroeg Glen om per direct een dokter te halen.’’

Gesa Zijp, assistente bij de huisartsenpraktijk, hoort van Glen dat er ’iets voor de deur staat waar geluid uit komt’ en gaat kijken. ,,Ik keek in twee mooie ogen.’’ Ze weet zeker dat de doos er nog niet stond toen zij ’s morgens haar dienst begon.

De duidelijk pasgeboren baby is niet gekleed, maar gehuld in een fleecedekentje. Hij is licht onderkoeld en wordt naar binnen gebracht. Stefanie en Glen komen in een kamer ernaast te zitten, om een verklaring af te leggen.

Voor ze het weten is de baby weg, naar het ziekenhuis. Daar zijn ze later nog geweest, met cadeautjes: een rammelaar en een mutsje. ,,Ik wilde graag weten hoe het ging, maar we kregen geen toestemming om het kind te zien. De rammelaar en het mutsje mochten we achterlaten, ik weet niet of hij dat later nog heeft gehad.’’

Stefanie Kalsbeek krijgt negen jaar na vinden vondeling nóg kippenvel: ’We dachten aan een nestje kittens’
Stefanie Kalsbeek en haar dochters Féline (l) en Noëlle kijken naar de fotograaf. Ze denkt nog regelmatig aan de baby die zij en haar toenmalige vriend in 2010 vonden. ,,Dat je dat kán, een kind achterlaten dat je zelf op de wereld hebt gezet.’’
© Foto HMC

De Raad voor de Kinderbescherming hield elk bezoek af om Daniel en zijn pleegouders ’rust en regelmaat’ te geven. Als tussenweg kregen Stefanie en Glen de mogelijkheid om hem een brief te schrijven. Dat hebben ze niet gedaan. Stefanie: ,,Omdat hij het pas zou krijgen als hij 18 was.’’

Er is uitgebreid buurt-, sporen- en ook DNA-onderzoek gepleegd en er zijn oproepen gedaan, ook via televisie, maar het leverde allemaal niets op. Burgemeester Onno van Veldhuizen van Hoorn gaf de baby een naam, waarvan alleen de voornaam bekend is gemaakt. Hij werd opgenomen in een pleeggezin en een jaar later officieel geadopteerd.

Stefanie had het destijds graag met een ontmoeting willen afsluiten. ,,Om te weten dat het echt goed gaat.’’

Het mocht niet zo zijn. Maar de speurtocht die Daniël is begonnen, via een flyeractie bij huisartsenpraktijken die op social media breed is verspreid, biedt nieuwe kansen. Ze heeft woensdag direct gemaild naar het aangegeven adres, danielopzoek@protonmail.com, maar nog geen reactie gehad. ,,Ik zou wel willen weten: waar is hij terechtgekomen, hoe gaat het met hem, hoe ziet hij er uit?’’

Ze is nu de blije moeder van Féline en Noëlle, twee vrolijke meiden, geboren in augustus vorig jaar. ,,Ik vraag me af hoe ze dat heeft gedaan, zwanger zijn en het aan niemand vertellen. Ik kan me er niets bij voorstellen, dat je dat kán, een kind achterlaten dat je zelf op de wereld hebt gezet. Dan moet je wel héél wanhopig zijn geweest.’’

Meer nieuws uit West-Friesland

Keuze van de redactie

Lees hier de digitale editie



Volg ons