Premium

Pirmina, de eerste wijkverpleegster van Heemskerk

Pirmina, de eerste wijkverpleegster van Heemskerk
Zuster Pirmina krijgt in 1964 een koninklijke onderscheiding uitgereikt door burgemeester Nielen.
© Beeldbank Historische Kring Heemskerk
Heemskerk

Antonia Marie Duivenvoorde zou op haar 89ste een diepe buiging voor de medezuster willen maken. Die goede Pirmina. ,,Altijd hard gewerkt, nooit ziek, altijd op de fiets naar haar mensen toe.”

Lopend over het Stationsplein zag ze de poster van de tentoonstelling ’Manse vrouwen van Kennemerland’ in Museum Kennemerland.

Ze herkende daarop het portretje van Pirmina en stapte kordaat bij de redactie van deze krant binnen. Of ze de poster kon kopen. ,,Zóveel goede herinneringen.”

Antonia kreeg bij geboorte roepnaam Duif én doopnaam Columba, dat is duif in het Latijn. De naam die ze draagt, is haar religieuze naam.

Ze behoort tot de laatste vijf Zusters van de Goddelijke Verlosser en woont tegenwoordig bij de Franciscanessen in Aerdenhout, officieel Zusters van de heilige Franciscus, dochters van de Heilige Harten van Jezus en Maria.

Ooit had de congregatie van Antonia twaalf kloosters in Nederland. ,,In mei 1940 was aan de Kerklaan in Heemskerk ons nieuwe gebouw geopend. De Duitsers zagen daar wel wat in natuurlijk, maar onze Duitse zusters wisten die bezetting te voorkomen.”

Een van de Duitse zusters was Pirmina, ofwel Barbara Vogt (1908-1981) uit de Rijnland-Palts. Op haar bidprentje - te zien op de site van Historische Kring Heemskerk - staat: ’De eerste wijkverpleegster in Heemskerk en omgeving is van ons heengegaan’.

En: ’Hoevelen zullen zich haar herinneren of door hun ouders verteld zijn dat Zr. Pirmina hun butsen en builen verzorgde, de bedlegeren verpleegde, voor elke kwaal een medicijn had en geen gezeur, opschieten was de boodschap. Een harde bolster, een gevoelig hart’.

Ze versleet fietsen en bromfietsen. De Solex was een zegen, dankzij de hulpmotor kon ze beter de storm trotseren. In 1964 werd ze door de koningin onderscheiden wegens haar dertigjarig jubileum in de wijkverpleging.

Antonia: ,,Zelfs als ze zich niet zo goed voelde, ging zuster Pirmina op pad. ’s Ochtends vroeg of ’s avonds laat, door weer en wind.”

Antonia zal de poster koesteren in het klooster. In 2004 bracht ze een boek uit met de geschiedenissen van genoemde twaalf: ’Eenheid in verscheidenheid’. Dit ter gelegenheid van het 80-jarig bestaan van de kloostergemeenschap.

Meer nieuws uit Kennemerland

Meest gelezen