Premium

Filmrecensie:Een pakkend en kleurig melodrama

Filmrecensie:Een pakkend en kleurig melodrama
Moeder Jacinta (Penélope Cruz) duikt op in de drugsdromen van haar zoon Salvador.

Alle films van de Spaanse cineast Pedro Almodóvar zijn weerspiegelingen van hemzelf. Van zijn ervaringen en van wat hem bezighoudt in de wereld, hoe sterk vervormd ook. Maar zo bloot als in ’Dolor y gloria’ gaf hij zichzelf nog nooit.

Antonio Banderas geeft voorbeeldig gestalte aan de met zijn gezondheid tobbende Salvador Mallo, een regisseur op leeftijd die onmiskenbaar op Almodóvar zelf geïnspireerd is. Naast fysieke pijnen wordt hij geplaagd door een ’writer’s block’, waardoor nieuw werk onmogelijk lijkt. Wel kan hij nog teren op oude glorie. Al zit er ook een boel oud zeer.

De restauratie van een vroege film van hem brengt de regisseur opnieuw in contact met zijn hoofdrolspeler van weleer, Alberto Crespo (Asier Etxeandia). Hun ruzie van toen leggen zij eindelijk bij. Intussen blijkt Alberto’s drugsgebruik ook Salvador een aantrekkelijke uitweg te bieden. Zij het vol valkuilen. Salvadors trips roepen levendige herinneringen op aan zijn jeugd, aan zijn moeder (Penélope Cruz) en aan zijn seksuele ontwaken. Terwijl in het echte leven een lang uit het oog verloren minnaar smeulende passie opnieuw doet ontvlammen.

’Dolor y gloria’ is een niet van humor gespeende meditatie over de pijn én de noodzaak van een kunstenaar om te scheppen. Waar dat bij een mindere filmmaker al snel de indruk van navelstaren zou wekken, vormt Pedro Almodóvars indrukwekkende oeuvre rechtvaardiging genoeg. Wat zeker ook helpt, is dat hij zijn persoonlijke overpeinzingen verwerkt in een pakkend en kleurig melodrama, waarin ’t draait om haperende zelfliefde en een herkenbare hunkering naar genegenheid en bevestiging.

Meer nieuws uit Cultuur

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.