Premium

Kunst als ’visuele rebussen’ van Sanne Maloe Slecht

Kunst als ’visuele rebussen’ van Sanne Maloe Slecht
Sanne Maloe Slecht: ,,In Londen is letterlijk weinig ruimte voor experimentele kunst.’’
© Foto José Pietens
Zaandijk

Met haar kunstwerken schept Sanne Maloe Slecht nieuwe werelden. ’Buitenaardse landschappen’, beïnvloed door aardrijkskunde, filosofie en theater. De geboren en getogen Assendelftse speelt met ruimte, combineert twee- en driedimensionale oppervlaktes en gebruikt veel grafische en abstracte elementen. Ze omschrijft haar werken - dit weekeinde te zien in het Weefhuis - als ’visuele rebussen’. „Het zijn puzzels met veel lagen om te ontdekken.”

Als kind zat Sanne altijd te tekenen en te schilderen, maar ze had nooit het idee dat het wat zou worden. Ze zag voor zichzelf een toekomst als actrice weggelegd en was veel bezig met theater. Ze deed wat musicals met Dansstudio2 en later ook theaterprojecten op het Bertrand Russell College in Krommenie. Daar kwam ze ook in contact met fotografie. „Een keerpunt. Ik merkte dat ik me meer op mijn gemak voelde áchter de camera. Ik hoefde niet meer zo nodig op de voorgrond.”

Na de middelbare school en een half jaartje backpacken in Nieuw-Zeeland – waar ze ’heel veel fotografeerde’ – ging ze fotografie studeren aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunst in Den Haag. Voor haar was fotografie hét medium om zelf verzonnen werelden vast te leggen. „Ik was geen typische fotograaf. Ik experimenteerde veel in de doka en met Photoshop, ik maakte collages en schilderde op mijn beelden. Net als in het theater bouwde ik zelf een wereld. De foto zelf werd steeds minder belangrijk.”

Studio

Ze bleef tien jaar in Den Haag, zat een tijdje bij een ’té autonoom’ fotocollectief en werkte in een winkel voor kunstenaarsbenodigdheden, waar ze volop materialen uitprobeerde. Zelf kunst maken was er echter nauwelijks bij. „Ik had een leven met een hond, vriend en auto. Toen dat ophield, werd ik depressief. Op aanraden van een vriendin ben ik de studio weer ingedoken. Dat was opnieuw een keerpunt. Ik had de chaos gemist, het creëren. Ik nam me voor mijn kunst serieuzer te nemen en ging naar Leipzig om als ’artist in residence’ vijf maanden te focussen op mijn ontwikkeling.”

Kunst als ’visuele rebussen’ van Sanne Maloe Slecht
Sanne’s studio in Londen.
© Eigen foto

Dat beviel zo goed, dat ze haar master in schilderen wilde halen. En dan ook meteen bij ’de allerbeste school ter wereld’, de Royal College of Art in Londen. Ze werd meteen aangenomen. Ze wist dat het niet makkelijk zou worden, Londen is een dure stad. Maar ze kreeg een bijdrage in de studiekosten van drie cultuurfondsen, vond een baan als lijstenmaker en kon een voor Londense begrippen goedkope kamer huren. Ze woont er nog steeds. „Ik betaal vierhonderd pond per maand voor een kamer zonder stromend water. Bij de kraan op de gang vul ik dagelijks een jerrycan met water. In het pand is één gemeenschappelijke douche. Kost een pond om hem te gebruiken. Het voelt als glamping (’luxe’ kamperen, red.).”

Afgelopen zomer behaalde ze haar master. „Twee jaar lang heb ik élke dag gewerkt. Soms at ik maandenlang alleen maar spaghetti met ketchup om de rekeningen te kunnen betalen. De ’romantische’ ontberingen van de kunststudent heb ik wel ondergaan. Het was zwaar, maar het is gelukt en daar ben ik best trots op.”

Omdat ze altijd werkte, wil ze nu ervaren hoe het is om een normaal leven in Londen te hebben. „Het is een bruisende stad waar je veel goede kunst kunt zien. Er zijn gratis musea, veel galerieën en een grote aanvoer van kunstenaars, omdat er tien kunstopleidingen zijn. Omdat de grond in Londen duur is, is er letterlijk weinig ruimte voor experimentele kunst. Je wordt creatief in het vinden van alternatieve locaties om te exposeren. In huiskamers bijvoorbeeld.”

Dorps

Een ander nadeel is dat in Londen alles ver is. „Alles is over de hele stad verspreid. Je moet lang fietsen om ergens te komen en kunt niet zomaar even bij iemand langsgaan. Dat dorpse mis ik wel. Düsseldorf heeft dat nog wel. Ik was er afgelopen lente voor een uitwisseling met de Kunstacademie en vond het een fijne stad. Kleiner en beter behapbaar dan Londen, veel kunst én alles is goed geregeld.” Met een lach: „Eigenlijk is Duitsland mijn tropisch paradijs.”

De opening van de expositie is vrijdag 20 september om 19.30 uur. 21 en 22 september van 11 tot 17 uur in het Weefhuis (Lagedijk 39, Zaandijk). Gratis toegang.

Meer nieuws uit Zaanstreek

Meest gelezen