Premium

Therapiehond Miles werkt op speciaal basisonderwijs in Zaandam: ’Hij zegt niet of het goed of fout is’

Therapiehond Miles werkt op speciaal basisonderwijs in Zaandam: ’Hij zegt niet of het goed of fout is’
Zaandam

Een deur valt dicht. Gehijg. Miles komt de kamer binnenlopen.

Miles is een Australische herder die goed aanvoelt wat kinderen (en volwassenen) van hem willen. Hij is dit jaar begonnen als therapiehond op Tijstroom, een school voor speciaal basisonderwijs in Zaandam.

„Vorig jaar heeft hij de opleiding gedaan”, vertelt z’n baasje Natascha Albers. Ze werkt op de school als intern begeleidster en is gespecialiseerd in kinderen met leer- en gedragsmoeilijkheden.

„Miles, lie down.” De hond gaat liggen. „De kinderen kennen de commando’s ook’’, zegt ze. Australische herders worden veel gebruikt voor het hoeden van groot vee. Ze zijn wat chiller dan bordercollies. Een bordercollie let altijd op z’n baas. Wat moet ik doen? Een Australische herder kan zichzelf vermaken.”

Miles loopt op nationaal niveau wedstrijden ’gehoorzaamheid’. Albers: „Hij wil heel graag luisteren, de commando’s opvolgen. ’Blijf’, verstaat-ie ook hoor. Hij is eigenlijk tweetalig.”

Therapiehond Miles werkt op speciaal basisonderwijs in Zaandam: ’Hij zegt niet of het goed of fout is’
Lily en Sabrinka lezen voor.

Albers werkt drie jaar bij Tijstroom en vijftien jaar voor Stichting Agora, waar de school onder valt. „Op deze manier een hond inzetten, is nog vrij uniek”, zegt ze. „Het gebeurt vaker, maar vooral in het buitenland. Ik ken alleen voorbeelden in de Verenigde Staten en Oostenrijk.”

Bang

„Drie jongens hier op school waren zó bang voor honden, dat ze buiten altijd angstig rondliepen. Het is belangrijk dat kinderen iets mee krijgen van het gedrag van honden. Hoe maak je contact? Dat Miles zo gehoorzaam is, maakt ’m erg betrouwbaar en veilig. Dat-ie echt doet wat ze zeggen, geeft vertrouwen. Vanochtend hadden we een jongen in boosheid. Je wilt als begeleider even praten met zo’n jongen, contact maken. Dat lukt beter met de hond erbij.”

We staan bij het lokaal van groep acht. Een jongen zwaait naar Miles. „De kinderen vinden het leuk om met de hond uit de groep gehaald te worden”, zegt Albers. Sabrinka en Lily mogen ’m voorlezen. In de bibliotheek van de school ligt een groot kussen, daarop gaan ze zitten.

„Miles, down”, zegt Lily. Hij gaat bij hun voeten liggen. De meisjes lezen om beurten voor uit een boekje dat over een aap gaat. Is het fijn dat Miles erbij ligt? Lily: „Als Sabrinka en ik lezen, luistert er iemand naar ons die niet zegt of het goed of fout is.”

Therapiehond Miles werkt op speciaal basisonderwijs in Zaandam: ’Hij zegt niet of het goed of fout is’
Natascha Albers, Mehmet, Gervano en Joachim zijn met Miles erbij in de schoolbibliotheek.
© Foto’s Wim Egas

Sabrinka laat Miles even aan haar hand ruiken. Dan aait ze hem over z’n kin en z’n wang. Bewust in die die volgorde. „Daarna mag je zelf weten waar je ’m aait”, zegt ze. „Alleen niet op de neus.” „Miles”, roept Lily even later. Hij tilt z’n kop op. Als de meisjes vervolgens opstaan, doet hij dat ook.

„Voor veel kinderen is Miles voorlezen een stuk leuker dan zelf gaan zitten met een boek”, zegt Albers.

Lieve hond

Na Lily en Sabrinka komen Joachim, Gervano, Saif en Mehmet naar de bibliotheek. „Het is een lieve hond”, zegt Joachim. „Ik ben nog steeds bang voor honden”, zegt Gervano, „maar niet meer voor alle honden.”

Albers: „Kinderen komen soms niet lekker op school, omdat er thuis of onderweg iets is voorgevallen. Miles is in staat zijn gedrag op hun emoties af te stemmen. Bij drukke kinderen is-ie extra kalm. In plaats van, zoals de meeste honden, kwispelend rond te rennen, gaat Miles op z’n rug liggen. Zo van: ’aai me maar’. Is een kind juist wat bang, dan stelt-ie zich betrouwbaar op door heel stil te zitten. En een kind dat open staat voor ’m krijgt meteen een poot of z’n kop tegen zich aangeduwd.”

Albers: ,,De hond is zo getraind, dat-ie rustig blijft bij onverwachte geluiden, of als kinderen op ’m afrennen. Hij mag best schrikken, maar moet zich daarna direct herstellen.”

Ze leren ook de leiding te nemen door met ’m te communiceren. ,,Als je Miles hebt voorgelezen, moet je ’m daarna laten weten dat je teruggaat naar de groep. Kinderen met een stoornis in het autismespectrum vinden contact maken juist moeilijk. Je moet ’m laten weten wat je van plan bent en wat je van ’m wilt. Dat doe je door de hond aan te kijken of even aan te raken, en dan zeggen wat je gaat doen. Dan begrijpt-ie het.’’

Albers: ,,Een mooie bijkomstigheid is dat die moeite die ze hebben met contact maken dankzij Miles ook goed bespreekbaar is.”

Meer nieuws uit Waterland

Meest gelezen