Premium

Nuriye Yoldas uit Zaandam: ’Iets moois uit nare gebeurtenis’

Nuriye Yoldas uit Zaandam: ’Iets moois uit nare gebeurtenis’
Nuriye Yoldas levert haar gerechten altijd kleurrijk af.
© Foto Ella Tilgenkamp

In de jaren zeventig gingen de meeste Turkse meisjes in Nederland naar de huishoudschool. Nuriye Yoldas kreeg een hogere opleiding en schopte het tot bankdirectrice. Het lot bracht haar toch naar de keuken.

SERIE | Carrièreswitch

,,Als één van de eerste Turkse meisjes deed ik in 1983 vwo-examen. Het was gebruikelijk dat we naar de huishoudschool gingen, maar mijn leraar van de zesde klas vond dat ik beter kon. Hij heeft er zelfs voor gezorgd dat ik mijn Cito-toets over mocht doen. Mijn ouders hebben mij ook altijd gestimuleerd om een goede opleiding te volgen.

Als kind leerde ik snel de taal, dus ik ging vaak mee naar allerlei instellingen om te vertalen. Ik gaf als vrijwilliger in een buurthuis Nederlandse taalles aan Turkse vrouwen. Ik wilde hen ook op een andere manier helpen en ging daarom rechten studeren. Dat heb ik een blauwe maandag gedaan.

Ik kwam als vakantiekracht bij de Centrumbank. Ik zat op kantoor Poelenburg in Zaandam. Zo’n tachtig procent van de klanten was Turks, dus die konden bij mij terecht. Na de vakantie vroegen ze mij te blijven.

Ik heb er van alles gedaan en volgde opleidingen. Ik kreeg een kind en heb het werk weer opgepakt. Toen kreeg ik rond 2008 het verzoek om bij de bank, inmiddels Fortis, een leidinggevende functie te vervullen.

Ik heb het altijd leuk gevonden wat ik deed, maar er kwamen reorganisaties en het werk veranderde. In 2015 kreeg ik de mogelijkheid om met een goede regeling weg te gaan en dat heb ik gedaan, zonder te weten wat ik dan zou gaan doen.

Ouderlijk huis

Twee jaar geleden overleed mijn moeder aan een hartstilstand. Ze heeft vijf dagen in coma gelegen. Ze woonde nog in ons ouderlijk huis in Zaandam. Mijn twee zussen woonden verder weg, ik was in Zaandam gebleven. In die vijf dagen kwamen mijn zussen met hun kinderen vaak hier lunchen en na mijn moeders overlijden hebben we ons hier verzameld. Toen zei mijn jongste zus: „Nu hebben we geen ouderlijk huis meer.” Ik heb als oudste gezegd: „Dan wordt dit de plek waar we op feestdagen naartoe gaan.” Ik maakte dan recepten van mijn moeder.

Toen ik nog werkte, kookte ik nooit; mijn man deed dat. Mijn moeder kookte heel lekker en als Turks meisje moest ik haar helpen. Ik kende dus wel wat van haar recepten. Ik vond het leuk om te doen en ik bleek het nog lekker te kunnen ook.

Bij één van de bijeenkomsten was Ellen Klaus er ook, iemand die veel doet voor de cultuur in Zaandam. Ik had hapjes gemaakt en die vond ze zo lekker dat ze me vroeg of ik iets voor haar wilde maken: over twee weken was ze 25 jaar getrouwd, er zouden vijftien mensen komen. Haar kinderen hadden ook een soort surpriseparty gepland, dus uiteindelijk waren er 45 gasten.

Ik ging daar niet met grote grijze aluminiumbakken naartoe, maar legde de hapjes op mooie schalen. Ik vertelde ter plekke wat de mensen gingen eten. Er kwamen er meerdere naar me toe die zeiden: „Daar moet je mee doorgaan!”

Nur Culinair

Ik dacht: „Als ik dat doe, dan wil ik het wel professioneel aanpakken”, dus ik haalde een certificaat om te laten zien dat ik weet hoe ik met eten om moet gaan, liet een logo en website maken en professionele foto’s. Daarin breng ik een soort ode aan mijn moeder, want op elke foto is een handwerkje van haar te zien. Ik ben immers begonnen dankzij haar. Het maakt me wel trots dat zo’n nare gebeurtenis tot zoiets moois heeft geleid.

Op 1 januari 2018 ging Nur Culinair van start. Ik kom nog steeds overal met mooi opgemaakte schalen en zorg dat er altijd bloemen zijn. Ook het eten - van verse ingrediënten - is kleurrijk. Ik vertel wat mensen gaan eten en iets over de geschiedenis van de Turkse keuken.

Steeds meer mensen en bedrijven weten me te vinden. Ik geef ook workshops, onder andere elke eerste zondag van de maand bij Lab-44 op het Hembrugterrein. Daar koken we in tweetallen en eten na afloop samen aan een grote tafel. Ik vind het heel mooi om te zien dat eten zo verbindt.

Bij de bank had ik prima secundaire voorwaarden, maar nu heb ik niet de ellende van reorganisaties en zo. Ik kan het iedereen aanraden. Je hebt alleen de instelling nodig: ’Ik weet niet wat de dag meebrengt’.

Uw carrièreswitch?

Heeft u ook een carrièreswitch gemaakt en vindt u het leuk mee te werken aan deze rubriek, mail ons dan!

Meer nieuws uit Achtergrond

Ombudsman

Ombudsmannen Durk Geertsma & Ed Brouwer springen in de bres voor de consument.