Premium

West-Fries Thomas Koenis aast als captain van Donar op unicum in het Nederlandse basketbal: ’Ik ga me niet ineens als het mannetje gedragen’

West-Fries Thomas Koenis aast als captain van Donar op unicum in het Nederlandse basketbal: ’Ik ga me niet ineens als het mannetje gedragen’
Thomas Koenis (rechts) praat Shane Hammink bij die ook in Groningen bleef. ’Zo’n band is een signaal, maar ik zal me niet ineens als het mannetje gedragen.’
© Archieffoto Peter van Aalst
Groningen

Voor de basketballers van Donar lonkt de Champions League. Nog vier wedstrijden scheidt de Groningse club van het Nederlandse unicum. Met Thomas Koenis opent de onttroonde landskampioen dinsdag de jacht op een startbewijs. ,,We komen steeds een stapje dichterbij.’’

Eerst dient met het Portugese Benfica te worden afgerekend, daarna wacht Mornar Bar uit Montenegro. Beide tegenstanders zijn geen onbekenden voor Donar en werden al eens verslagen. Hoogkarspeler Koenis (29), de 2,10 meter lange center die buiten het seizoen om in Den Helder woont, maakt in deze Europese campagne zijn opwachting als de nieuwe captain van de Groningers.

Den Helder, Bergen op Zoom, Leiden en Groningen. Je hebt alle windstreken verkend, maar bent geen clubhopper.

,,Ik teken meestal meerderjarige contracten, houd van continuïteit. Om zo iets op te kunnen bouwen, vooral als er sprake is van potentie. Donar is de mooiste club van Nederland. De beste ook, zeker qua organisatie. Vorig seizoen waren we in de eredivisie en Europa niet consistent genoeg, maar ik zit hier op mijn plek in een nuchtere cultuur. Hoewel ik het in Leiden ook goed naar mijn zin heb gehad, vanwege de enthousiaste mensen. Ik kijk niet vaak terug, maar laatst had ik het er toevallig over met mijn vriendin Cheyenne. Toen ze me net leerde kennen was ik, als geboren en getogen West-Fries, best bot. Tot ik naar Brabant ging, waar ze gemoedelijker zijn en niet zo snel zeggen waar het op staat. Ik leerde daar dat er meer manieren zijn om iets over te brengen en tóch jezelf te blijven. Zoals mensen ook op verschillende manieren kunnen worden geprikkeld.’’

Geldt dat ook voor je nieuwe rol?

,,Jason Dourosseau was altijd de captain. Hij speelt nu tien jaar in Groningen, maar voelde dat hij een iets kleinere rol gaat krijgen en vond daarom dat ik beter de aanvoerder kon zijn. Omdat hij met zijn ervaring nog steeds van enorme waarde is, maken wij er een duobaan van. Wij weten hoe het hier werkt, waar de club voor staat. Kennen de cultuur van Donar en zijn bekend met hoe coach Braal wil spelen. Als captain ben je zijn verlengstuk in het veld. Geef je kleine tips aan anderen, aanwijzingen om iedereen op hetzelfde niveau te krijgen. Het is een compliment, en een duidelijk signaal, om voor die rol gevraagd te worden. Het zegt iets over mijn plek in de hiërarchie en de betekenis voor het team, waarin altijd meerdere leiders zijn. Het wordt, uitgesmeerd over twee termijnen, mijn zevende seizoen bij Donar. Maar ik ben niet iemand die de voorgrond zoekt. Ik zal me nu dan ook niet ineens als het mannetje gaan gedragen.’’

Het is niet de enige verandering voor je.

,,Op Koningsdag werd Jax geboren, onze zoon. Zes weken te vroeg. De play-offs moesten nog beginnen, maar hij deed het meteen goed. Ze zijn nu tot januari hier, in Groningen. Cheyenne, die lerares is, gaat iets minder werken. Het vaderschap heeft me, hoewel het nog pril is, wel veranderd ja. Ik moet rekening houden met moeder en zoon. Misschien heeft het me iets rustiger gemaakt, en sowieso heel gelukkig. Qua ontspanning maakt deze gezinssituatie niet veel verschil. Ik houd nu eenmaal graag meerdere ballen in de lucht. Toen ik tien jaar terug met de havo klaar was, heb ik in Den Helder een jaar lang alleen maar gebasketbald bij toen nog de Seals. Dat is slecht bevallen. Ik wil mezelf op andere vlakken uitdagen. Daarom doe ik SPD bedrijfsadministratie, een hbo-opleiding. Ik moet nog vijf vakken afronden en een scriptie maken, na in de afgelopen zomers ook al twee keer stage te hebben gelopen.’’

Het is een druk bestaan dan, zo naast het basketbal.

,,De voorbereiding op de Champions League besloeg vier weken, met een op zes plaatsen gewijzigde groep. Sinds ik niet meer voor het Nederlands team uitkom, heb ik veel meer tijd in de zomer en kan ik het op mijn manier doelmatig aanpakken. Jeroen Blommerde, de voormalig Nederlands kampioen speerwerpen en mijn krachttrainer bij Bergen op Zoom, schrijft nog steeds mijn programma’s. In Dordrecht zit en fysiotherapeut waar ik regelmatig heen ga en die ook het blessurepreventieprogramma opstelt. Zo worden de risico’s op blessures verkleind. En met Henny Koendering, een Helderse sportconsulent, richtte ik mij twee keer per week op het voetenwerk zonder bal en op kracht, snelheid plus springen. De basis is dan ook goed.’’

Meer nieuws uit Sport West-Friesland

Meest gelezen