Premium

Onfortuinlijke voetballer Stefan Dol: ’Mijn voet stond naast mijn been, daar heb ik niet meer naar gekeken.’

Onfortuinlijke voetballer Stefan Dol: ’Mijn voet stond naast mijn been, daar heb ik niet meer naar gekeken.’
Stefan Dol in actie namens VVS’46 in de finale van het Gemeente Opmeer Toernooi tegen Grasshoppers. Niet veel later ging het mis.
© Foto Cees Verhage
Spanbroek

De voetballers van Grasshoppers schreven afgelopen weekend het jaarlijkse Gemeente Opmeer Toernooi op hun naam. Het eindsignaal haalde de finale tegen VVS’46 alleen niet. Daarvoor zat de schrik er teveel in nadat Stefan Dol per ambulance was afgevoerd. Donderdagochtend kreeg de aanvoerder van de Spanbroekers duidelijkheid over de ernst van zijn blessure.

,,Het gips is er net afgehaald, zodat ze mijn voet konden bekijken. Die blijkt goed rechtgezet en er is niets gebroken. Wel zijn de banden eromheen goed verrekt’’, geeft Dol tekst en uitleg na zijn ziekenhuisbezoek. Er ging nieuw gips om zijn rechterbeen. Minimaal vijf weken is hij daar zoet mee.

Hij noemt het een waardeloos begin van het seizoen, maar tegelijk ook een meevaller. Zaterdagavond vreesde hij dan ook nog het ergste, toen hij kermend van de pijn naar de grond ging na een tackel van Grasshoppers-speler Dave Ursem. Naar zijn voet keek hij maar heel even. ,,Die stond naast mijn been. Uit de kom. Tegen dat soort beelden kan ik sowieso al heel slecht, dus laat staan bij mezelf. Dus heb ik niet meer gekeken. Ik riep alleen maar ’Help, help’ en ’Bel een ambulance’.’’

Dertig minuten later werd de behendige Dol daarin getild. ,,Ik werd op het veld helemaal volgestopt met pijnstillers. Half dronken heb ik op het gras gelegen’’, vertelt hij. Hij weet nog dat hij een groot applaus kreeg toen hij de ambulance in ging, maar helemaal helder stond het voorval hem niet meer voor de geest.

,,Ik ken Dave vrij goed. Gisteren is hij hier ook even thuis langs geweest, samen met wat andere jongens van Grasshoppers. Samen hebben we teruggehaald wat er nou precies gebeurde. Wij stonden 0-1 achter toen we rond de veertigste minuut allebei de bal wilden pakken. Dave was er met een sliding net iets eerder. Hij raakte de bal, maar daarna mijn enkel. Ik wist direct dat het foute boel was, want ik voelde er iets in verschuiven. Maar er zat geen opzet in.’’

Opzet of niet, voorlopig staat de 24-jarige Dol wel langs de zijlijn. En dat is een hard gelag voor iemand van wie zijn leven grotendeels in het teken staat van voetbal. Voor zijn plezier bij VVS’46 en FC Marlène, waarmee hij in de eredivisie zaalvoetbalt, maar ook vanwege zijn werk. Sinds enkele jaren runt Dol met succes zijn eigen voetbalschool.

,,Bij Marlène is het klaar, Oranje, waar ik tegenaan zat, weg, niet meer spelen bij VVS én – en dat vooral – lang niet werken op mijn voetbalschool’’, herhaalt de pechvogel de gedachten die al liggend op het gras door zijn hoofd schoten. Of het zo’n vaart ook loopt, durft Dol nog niet te zeggen. ,,Al toen ze mijn voet zetten, zei de dokter dat ik geluk heb gehad. Vandaag zei hij dat ik over vijf weken misschien al kan beginnen met fysiotherapie, maar niet met zekerheid. Dat ligt eraan hoe je herstelt. Ik hou rekening met het ergste: een half jaar of een jaar zelf niet voetballen. Dat zou smerig tegenvallen, maar dan kan het alleen maar meevallen.’’

Meer nieuws uit Sport West-Friesland

Meest gelezen