Premium

Ziekenhuisbaas Keuzenkamp stopt: ’Lastige mensen boeien mij’

1/2
Hoorn

Hugo Keuzenkamp (58) is met ruim 12 jaar de langst zittende ziekenhuisbestuurder van Nederland. De komende week vertrekt hij bij het Dijklander Ziekenhuis in Hoorn/Purmerend. Een bijzondere bestuurder die er ook niet voor terugschrikt fout geparkeerde auto’s van onwelwillende specialisten te laten afslepen.

,,Lastige mensen boeien mij’’, zegt Keuzenkamp met een lach. ,,Medisch specialisten kunnen erg lastig en eigenwijs zijn. Als zij bijvoorbeeld na verschillende waarschuwingen hun auto op een hinderlijke plek blijven zetten, dan bel ik een takelbedrijf. Dat leverde de nodige hilariteit op. Maar ik ben zelf óók eigenwijs. Misschien kan ik daarom ook wel zo goed overweg met de medische staf.’’

Conflicten tussen bestuurders en de medische staf zorgen er voor dat niet zelden ziekenhuisdirecteuren het maar een paar jaar volhouden. Ook het Westfriesgasthuis, de voorloper van het Dijklander, heeft behoorlijke wat bestuurswisselingen achter de rug. Keuzenkamp overleefde alle stormen.

Zwarte periode

,,Ik moest soms wel eens op mijn handen gaan zitten’’, zegt de financiële topman van het Dijklander. ,,Zoals in 2009, een zwarte periode door het overlijden van een baby na fouten in ons ziekenhuis. De verantwoordelijke medici hadden hiervan onterecht geen melding gemaakt. Dus toen wij hiervoor door het Noordhollands Dagblad werden gebeld en wij als Raad van Bestuur van niets wisten, stonden we meteen met 10-0 achter. Over die zaak is veel geschreven, ook landelijke media pikten het op. In het ziekenhuis is hier veel over gesproken, maar wij zaten in deze zaak fout en dat is door de krant aan de kaak gesteld. Dat heeft wel voor een positieve omslag gezorgd in ons ziekenhuis. De meldcultuur is daardoor nu immers veel beter. Leren van fouten is nu de regel.’’ Tien jaar na dato is de betrokken familie Ramgoelam door het ziekenhuis nog niet vergeten, zo geeft Keuzenkamp aan. ,,Maar de prijs van ons leergeld is voor dat gezin wel veel te hoog geweest.’’

Bij zijn aantreden, ruim twaalf terug, zei Keuzenkamp niet langer dan vijf jaar te willen aanblijven. Bij zijn eerdere werkgevers bleef hij immers ook niet langer zitten. Waarom nu dan wel? ,,Het liep gewoon anders en er waren steeds nieuwe uitdagingen die mij prikkelden. Overigens, het voordeel van zo’n lange bestuursperiode is wel dat je zaken die veel tijd vergen kunt doorzetten. Je leert ook van je fouten en hoe het beter kan. Bij mijn start scoorden wij bijvoorbeeld laag op het gebied van gastvrijheid. Dat hoorde bij de West-Friese mentaliteit, werd mij gezegd. Hier zijn we immers direct en bot. Tegelijk werd supermarkt Deen uitgeroepen tot meest klantvriendelijke super van Nederland. Dat is ook een West-Fries bedrijf. Dus dat verhaal van die West-Friese mentaliteit is echt onzin. Maar nu zijn wij inmiddels wel het meest gastvrije ziekenhuis van Nederland. En als je ziet wat voor stappen wij hebben gemaakt met de digitalisering, dat kan alleen als je dat jarenlang blijft volhouden.’’

Fusie

Heeft hij tussendoor nooit overwogen te vertrekken? ,,Ja’’, zegt hij na een aarzeling. ,,Tijdens de fusiebesprekingen met het Waterlandziekenhuis in Purmerend. Dat ziekenhuis stond er financieel heel slecht voor. Het gebouw was in een slechte staat. Het Westfriesgasthuis had een mooi nieuw pand en stond er financieel goed voor. Een deel van de staf in Hoorn was tegen een samensmelting. Hier voelden sommigen zich meer of beter dan Purmerend. Maar als je ziet hoe hard ze in Purmerend een verwaarloosde organisatie moesten werken, dan kun je alleen maar respect voor hun prestaties hebben. Er stond ’s avonds slechts één verpleegkundige op zestien patiënten. Dat kan eigenlijk niet. De sfeer in Hoorn tussen de voor -en tegenstanders van de fusie was niet fijn. Er werden ook dingen gezegd over Purmerend die ik beneden peil vond. Toen ik een verpleegkundige sprak die ontslag had genomen omdat zij niet meer tegen de negatieve uitlatingen van enkele Hoornse specialisten over het ziekenhuis in Purmerend kon, werd ik echt boos. De uitlatingen van die medici waren denigrerend, onterecht en onfatsoenlijk. Zo praat je niet over je collega’s. Dat heb ik ze heel duidelijk laten weten.’’

Het Waterlandziekenhuis was gedwongen tot een fusie, anders zou het ziekenhuis failliet gaan, zo weet Keuzenkamp zeker. Waarom daarop niet gewacht zodat met minder risico de zaak alsnog kon worden overgenomen? ,,Dat is mij inderdaad gesuggereerd door hoog geplaatste mensen op sleutelposities in de zorg, maar een faillissement is het slechtste wat je kunt hebben voor de mensen die daar werken of patiënt zijn. Het maakt veel kapot wat je niet meer kunt repareren. Daarnaast was een fusie ook goed voor het Westfriesgasthuis. Ons zorggebied was namelijk te klein om alle gewenste behandelingen te kunnen blijven bieden. Wil je die zorg behouden, dan moet je achterland groter zijn. Met Waterland erbij is dat nu wel het geval. De fusie is voor beiden het beste, daar sta ik nog steeds helemaal achter. Al had ik met de kennis van nu wel harder moeten onderhandelen met de zorgverzekeraars voor meer geld.’’

Door de fusie tussen de beide ziekenhuizen verschuift de zorg. De meer specialistische of complexe zorg wordt door Hoorn gedaan, de eenvoudigere ingrepen en controles in Purmerend. Hierdoor zijn de operatiekamers buiten kantoortijden in Purmerend buiten gebruik en worden de bevallingen in Hoorn gedaan. In de regio Waterland wordt dit proces met argusogen gevolgd, daar vrezen ze voor het uitkleden van ’hun’ ziekenhuis ten gunste van West-Friesland. Tegelijk wordt in Hoorn geklaagd over de toegenomen werkdruk door de stroom patiënten uit Purmerend.

Werkdruk

Keuzenkamp knikt instemmend. ,,Ik begrijp de vrees in Purmerend en de werkdruk op met name de operatiekamer is gestegen. Maar het ziekenhuis in Purmerend wordt niet uitgekleed, in tegendeel. Er wordt juist eindelijk weer geïnvesteerd en er komt zorg terug. Tegelijk verdwijnt daar wel de complexere zorg. Maar er worden nu ook operaties naar Hoorn geschoven die best in Purmerend uitgevoerd kunnen worden. We zijn wat dat betreft ook nog op zoek naar een betere verdeling.’’

Een klein jaar terug wilde Keuzenkamp al vertrekken omdat hij toe was aan een nieuwe uitdaging. Maar juist op dat moment werd bekend dat het fusieziekenhuis diep in de rode cijfers terecht kwam en de banken de geldkraan dreigden dicht te draaien. Daardoor kwamen verschillende investeringen op de tocht te staan. ,,Ik schrok mij rot toen ik doorkreeg dat we negen miljoen euro verlies zouden gaan maken over 2018’’, zegt de financiële topman. ,,Ik wist dat we een slecht jaar hadden, maar zo slecht? Ik had net voor mezelf het besluit genomen op te stappen, maar dit kon ik niet over mijn kant laten gaan. Daarom ben ik ook gebleven. Er is hard ingegrepen, tijdelijke contracten zijn stopgezet en de dure uitzendkrachten in de kliniek zijn vertrokken. We hebben nu honderd mensen minder op de loonlijst staan dan een jaar terug. Niet goed voor de hoge werkdruk, dat besef ik. Maar financieel wel noodzakelijk. Het verlies is stevig afgenomen, maar we zijn er nog niet. Ik laat het ziekenhuis met een gerust en trots gevoel achter.’’

Loonsverhoging

Terwijl Keuzenkamp benadrukt dat er op de centen moet worden gelet hangen de ziekenhuizen in Hoorn en Purmerend vol met pamfletten waarin wordt aangedrongen op een loonsverhoging van vijf procent in het kader van een nieuwe cao. Personeel dreigt met hardere acties als de werkgevers niet ingaan op deze looneis. Wil de vertrekkende topman zijn personeel die vijf procent extra betalen? Keuzenkamp lacht. ,,Ik heb sympathie voor de wens van het personeel, maar voer de onderhandelingen niet’’, zegt hij diplomatiek.

Maar hoe denkt de econoom Keuzenkamp dan over de looneis? Een aarzeling en weer die glimlach. Dan docerend: ,,We zitten met een arbeidskrapte. Het evenwicht tussen vraag en aanbod wordt bepaald door de prijs. De vraag is duidelijk hoger dan het aanbod van personeel waardoor de werkdruk toeneemt. Maar wie gaat die prijsverhoging van vijf procent betalen? De zorgverzekeraars? De ziekenhuizen? Als de ziekenhuizen de rekening moeten betalen zal dat ten koste van de zorg gaan of moet er personeel uit. Dat laatste zorgt dan weer voor een hogere werkdruk. Wat moet je dan doen? Nog vaker de poort op slot doen om de werkdruk terug te dringen en de zorg op het gewenste niveau te houden? Cruciaal is dus; wie gaat die loonsverhoging betalen?’’

Na ruim twaalf aan het roer te hebben gestaan van een ziekenhuis overweegt de zeer ervaren Keuzenkamp niet opnieuw een baan als ziekenhuisbestuurder. ,,Dat is mij wel aangeboden, maar ik pas daarvoor. Ik heb mij ingeschreven bij de Kamer van Koophandel onder de naam ’Gezond Verstand’. Ik wil bestuurlijke adviezen gaan geven in de zorg. Maar ik zou ook wel eens iets heel anders willen gaan doen. Als ze mij vragen als bestuurder om de problemen met de afvalovens in Amsterdam te helpen oplossen lijkt mij dat ook wel weer leuk. Niet omdat ik verstand heb van afval, maar daar heb je allerlei conflicten. Dat soort zaken aanpakken, daar geniet ik van.’’

Meer nieuws uit West-Friesland

Meest gelezen