Terug naar je kern met een zweethut

Terug naar je kern met een zweethut
Voorbereidingen voor een zweethut
© Particuliere foto
Haarlem

Het is aardedonker in de zweethut. In het midden liggen gloeiendhete stenen waarop water is gegoten. Een enorme hitte verspreidt zich in de ruimte.

Zweet loopt langs de lichamen van de mensen die op de vloer van de hut liggen of tegen de wand zitten. Emoties komen boven. Verdriet, boosheid, angst. Er wordt gehuild, geschreeuwd, gezongen.

Uiteindelijk smelt het laatste verzet. Mensen geven zich over aan dat wat er is: de hitte, de duisternis en alles wat er in hen loskomt. Dan begint ’de grote schoonmaak’. „Het voelt alsof je opnieuw geboren wordt”, is de ervaring van Mark Hoek uit Haarlem.

„Je wordt in alle opzichten schoon. Mentaal, fysiek, emotioneel, spiritueel. Je komt helemaal bij jezelf. Alle lagen zijn van je afgepeld.”

Confrontatie

Een zweethut is een van oorsprong indiaans reinigingsritueel. „Een soort spirituele sauna”, vertelt Hoek die met zijn eenmansbedrijfje Bear Creek regelmatig zweethutten in Brabant organiseert. Hoek was al langere tijd bezig met een spirituele zoektocht voordat hij in aanraking kwam met het fenomeen zweethut. „Ik was claustrofobisch en bang in het donker. Ik besloot een zweethutceremonie te doen om de confrontatie aan te gaan. Toen we begonnen wilde ik zo snel mogelijk de hut uit. Maar op een gegeven moment gaf ik me over aan het gebeuren. En dat voelde als thuiskomen.”

Al wordt de zweethut vergeleken met een sauna, er zit een wereld van verschil tussen. Een zweethutceremonie gaat veel verder dan een uurtje op een houten bankje in een hete ruimte zitten. Het is een gezamenlijk ritueel dat een dag duurt.

Eerst moet de groep deelnemers de hut opbouwen. Hout kappen voor het vuur en de hut afdekken met dekens om elk licht buiten te sluiten. Er wordt een vuur gemaakt om de stenen te verhitten. Om het vuur heen spreekt de groep wensen en verlangens uit. „Iedereen geeft aan de stenen een eigen intentie mee. Iets wat je wilt bereiken. Want die stenen gaan straks mee de hut in.”

Terwijl de stenen worden opgewarmd, gaan de deelnemers kleine zakjes maken. De zakjes worden gevuld met tabak die ook een bepaalde boodschap meekrijgt. Die zakjes worden in de hut gehangen.

De meeste zweethutten worden gemaakt van wilgentakken en zijn niet hoger dan anderhalve meter. In het midden van de hut is een kuil, daar gaan de gloeiendhete stenen in. De dekens dekken de hut af en houden de warmte binnen, waardoor je sauna-achtige temperaturen krijgt tot wel 90 graden.

Als de stenen heet genoeg zijn, gaat de groep de pikdonkere hut in. Hoek: „Een ceremoniële duisternis. Sommigen vinden dat eng, maar het is eigenlijk een terugkeer in de baarmoeder. Je gaat terug naar het begin, naar wie je ooit was toen je geboren werd. Onbelast en schoon.”

Bij elke ceremonie is een ’vuurman’ aanwezig die de stenen uit het vuur de hut binnenbrengt, waar de ’watergieter’ deze vervolgens overgiet. Het ritueel bestaat uit een aantal rondes, van gemiddeld elk een uur of korter, waarbij wordt gezongen en gemediteerd. Tussendoor mag je even de hut uit om bij te komen. In het begin is het wennen, is Hoeks ervaring. „,Zolang je je verzet tegen wat er gebeurt is het zwaar. De een ligt te jubelen, de ander graaft in de grond van ellende. Het is pikdonker en heet in de tent. Wat je ervaart kan heel diep gaan. Maar als je je kunt overgeven aan het gebeuren is het bevrijdend. En het wordt makkelijker naarmate je het meer doet.”

Loslaten

Die overgave is belangrijk, zegt Hoek. „Door opvoeding en verplichtingen die we aangaan raken onze innerlijke kracht en spontaniteit ondergesneeuwd. Tijdens een zweethutceremonie ervaar je dat vechten geen zin heeft, dat je moet loslaten. Een zweethut zet iets in beweging. Dat is soms heel confronterend. Sommige mensen zie je nooit meer terug. Anderen zien het als een manier van leven.”

Meer nieuws uit Haarlem

Keuze van de redactie

Lees hier de digitale editie



Volg ons