Premium

Marathonschaatser Simon Schouten stopt: geen tijd meer voor trainingen en wedstrijden

Marathonschaatser Simon Schouten stopt: geen tijd meer voor trainingen en wedstrijden
Simon Schouten in zijn nieuwe tulpenbroeihal: ,,Er is geen andere keus.”
© foto neeke smit
Andijk

Simon Schouten stopt met marathonschaatsen. De Andijkse topper heeft met zijn jongere broer de tulpenbroeierij van zijn vader overgenomen en heeft geen tijd meer voor de trainingen en de wedstrijden. ,,Alleen voor de echte Elfstedentocht trek ik mijn schaatsen weer aan. Ben benieuwd hoe ik er dan voorsta.’’

Als hij iets in zijn kop had, kon niemand hem meer tegenhouden. Daarom is het abrupte afscheid van Schouten (28) ook een groot gemis voor het marathonschaatsen. Schouten had patent op overwinningen in bizarre omstandigheden. Zware sneeuwval, striemende windvlagen en slecht ijs; Schouten vond het heerlijk. ,,Niet iedereen kon met extreme omstandigheden omgaan. Maar ik wel.”

Samen met zijn jongere broer heeft Schouten de tulpenbroeierij van zijn vader overgenomen. Dat betekent zeventig uur in de week werken en einde topsportcarrière. ,,Er is geen andere keus.”

Zijn grootste triomf boekte de nuchtere Schouten in 2013. Pas 22 jaar jong was de Westfries, maar toch was het geen verrassing dat hij indertijd ’De hel van de Weissensee’ op zijn naam schreef. Terwijl bijna het hele marathonpeloton ergens in de sneeuw ploeterde om te overleven, liet Schouten zich tot jongste winnaar van de Alternatieve Elfstedentocht kronen.

Daarmee kreeg hij de tol uitbetaald van zijn werk in de voorgaande jaren. In 2010 maakte hij als B-rijder zijn debuut op het Oostenrijkse meer. De destijds pas 19-jarige Schouten zou op het natuurijs van de Weissensee maximaal 50 kilometer rijden. Eenmaal in de kopgroep vergat hij echter de stalorders. Zonder verzorging reed hij de 200 kilometer uit, waarna hij aan de meet in elkaar zakte. Schuddend en trillend werd hij naar de EHBO afgevoerd. Uitgeput. Uitgehongerd. Twee artsen hadden een half uur nodig om hem weer in de ’bewoonde’ wereld af te leveren.

Erepodium

De weg van de eerste hulp naar het erepodium van de Alternatieve Elfstedentocht werd door Schouten achteraf gezien dus in drie jaar afgelegd. In 2013 won hij op de Weissensee op werkelijk grandioze wijze won. Door de zware sneeuwval werden de scheuren dat jaar onzichtbaar, met vele valpartijen tot gevolg. Elke klapper was een aanslag op de lichamelijke en mentale weerbaarheid van de mannen van de lange adem. Ze werden gesloopt door de natuur. Maar natuurlijk ook door de geselingen van latere winnaar Schouten.

Schouten is nuchter in zijn conclusie als hij terugblikt op die zege: ,,Na 170 kilometer vallen de gaten. Daarna wordt het man tegen man.” En dan gaat de mentale weerbaarheid een steeds grotere rol, zo weet hij.

Schouten legt uit: „In de zomer werk ik zestig tot zeventig uur per week en sta ik de hele dag gebogen tulpen te koppen. Zo train ik mijn rugspieren. Toch was ik na de finish meer dood dan levend. Op een gegeven moment kreeg ik cola. Door het koolzuur kwam ik weer tot leven. Maar ik had wel bewezen dat ik de afstand aankon. Mijn hele rug was kapot. Ik liep te kreunen van de pijn, wekenlang. Tijdens de Alternatieve Elfstedentocht heeft iedereen pijn overigens, maar daar moet je doorheen rijden. En dat kon ik als de beste.”

Meer nieuws uit Sport West-Friesland

Meest gelezen