Premium

Met betraande ogen en een snotneus haalt Wim de top

Met betraande ogen en een snotneus haalt Wim de top
Bij het klooster van St Odille, de een-na-laatste verplichte stempelplaats.
© Foto Wim Egas

Fotograaf Wim Egas heeft wekelijks verslag gedaan over de Honderd Cols Tocht over alle grote gebergten van Frankrijk. Drie maanden ploeteren en vierduizend kilometer fietsen over 107 cols en 113 côtes (heuvels). Vandaag de laatste aflevering.

Het zit er op. Doodvermoeid maar vastberaden is Wim zaterdag gefinisht. Het viel niet mee. Soms rolden de tranen over zijn wangen. Maar het was het allemaal waard. De top is bereikt.

Maandag 5 augustus

Vandaag begint pittig met de beklimming van de Côte D’Athetose - bijna 400 hoogtemeters in 7 kilometer - dus ik ben meteen goed wakker. Het is een echte kuitenbijter. Verder is het een soort tussen-etappe zonder extreem zware beklimmingen. Bij het stadje L’Isle-sur-le-Doubs zoek ik de camping op, anders moet ik te veel kilometers maken naar de volgende plek met camping. Daarbij is er slecht weer voorspeld. Het is mooi geweest voor vandaag.

Dinsdag 6 augustus

Onweer en regen vannacht. Het zal er al dagen aan te komen. Een onrustig nachtje dus, maar wel lekker vroeg wakker. Als ik het dorp uit fiets, begint meteen de beklimming van de eerste côte van vandaag. Met 43 hoogtemeters een makkie. Na twee korte, maar steile klimmetjes kom ik in een prachtig bosgebied. Het is hier zó stil. Ik kom twee uur lang niks en niemand tegen. Ik geniet met volle teugen. Dan volgt de eerste Ballon, de Col du Ballon D’Alsace om precies te zijn. Een prachtige beklimming. Ik dans ritmisch naar boven. Vandaag eindig ik in het dorpje Moosch. Er is geen eten te koop op de camping, dus ik dineer met mijn laatste twee porties noedels en een stuk stokbrood. In totaal beklom ik vandaag 7 côtes en 2 cols. Ik ben bek en bek af. Morgen komt Petra naar me toe. Ik kijk er al dagen naar uit.

Woensdag 7 augustus

Petra laat weten dat ze al in Utrecht is. Ze is om kwart voor zes al vertrokken. Wat een bikkel is het toch. Vandaag staat de laatste lange beklimming van de tocht op het programma, de Grand Ballon. Maar op zes kilometer voor de top rijd ik de mist in en zie bijna niks meer. Drie kilometer voor de top begint het keihard te regenen en de wind trekt nog verder aan. Ik vind het nu even niet leuk meer. Zal ik terugkeren? Ik doe het niet. Ik ben drijfnat en verkleumd, maar kom toch boven. De koffie in het restaurant aan de top verwarmt me. Na twee uur vertrek ik weer. Na vijfhonderd meter krijg ik spijt: stortregens, complete rivieren met stenen, takken en bladeren op de weg. Het is spekglad. Na veel gedoe met haperende apparatuur spreek ik met Petra af op een camping in Munster. Daar zet ik voor de laatste keer mijn tentje op en kruip in de slaapzak. Twee uur later staat Petra na een rit van twaalf uur voor de poort. Het was me het dagje wel. Morgen een rustdag voor ons allebei.

Vrijdag 9 augustus

Lekker uitgeslapen vandaag. We spreken af in Le Hohwald op een municipal camping, 111 kilometer verderop. Zin in! Even mijn bagage lijst opnoemen? 1 reserve binnenband, 3 bandenlichters, een fietspomp, 2 bidons met water en eh….That’s it! Wát een verschil, het is een compleet andere manier van fietsen. Vandaag beklim ik 8 cols en 3 côtes! Samen goed voor 2380 hoogtemeters. Moe maar voldaan kom ik op de camping in Le Hohwald aan. Én ik neem een besluit.

Zaterdag 10 augustus

Mijn besluit? Vandaag ga ik finishen in Saverne, de plek waar ik twee maanden geleden vertrok voor deze doldwaze reis. Col du Schanz is allerlaatste col over een extreem slechte weg. Na de afdaling zit ik er toch even doorheen. Ik voel de vermoeidheid van de afgelopen twee maanden in al mijn vezels. Als ik het laatste dorpje Haegen uitfiets, lopen de tranen over mijn wangen. Maar al snotterend staat er ineens een bord voor mijn neus ‘Saverne’! Huh? Ik ben er! Ik heb het warm en koud tegelijk en bel met Petra. Ik ga mijn laatste stempel halen bij het station. Bij terugkomst heeft ze mijn fiets versierd en wijn klaargezet. Wat een mooi einde aan dit waanzinnige avontuur. Ik wil iedereen bedanken voor alle steun. In het bijzonder Petra, die er onvoorwaardelijk voor mij was. Dank voor al je opofferingen. En nu vakantie!

Meer nieuws uit Waterland

Meest gelezen