Fotograaf Wim Egas fietst de zwaarste fietskoers die er is: een sprintje op de top van de Ventoux

Fotograaf Wim Egas fietst de zwaarste fietskoers die er is: een sprintje op de top van de Ventoux
Nog even aanzetten voor de top.
© Foto Wim Egas

Het is een slijtageslag. Afgelopen week moest zelfs de rugzak er aan geloven...

ZONDAG 14 JULI

Ik heb vandaag goeie benen, maar dat komt waarschijnlijk ook omdat ik zo weinig bagage mee heb. Het weer is fantastisch! Er staat wel veel wind maar ik heb hem in de rug en dat is erg lekker.

Uiteindelijk kom ik in het dorp Ceilhes et Rocozels aan. Ze zijn aan de oever van het meer naast de camping een podium aan het opbouwen.

Het is vandaag 14 juli, de Franse nationale feestdag, en vanavond tot 02:00 uur gaan ze los, dus ik rijd maar door naar de volgende camping waar het rustiger is.

MAANDAG 15 JULI

Vandaag gaan we dwars door de Cevennen, het landschap is weer geweldig mooi en afwisselend. Het lijkt wel of er hele grote scheuren in de aarde zitten. Eerst rijd ik op een kaarsrechte weg over een hoogvlakte en dan volgt er zomaar een spectaculaire afdaling door diepe kloven met links steile afgronden en rechts rotsen. Petra vertrekt later van de camping met het idee dat ze me met de auto snel heeft ingehaald, maar in de praktijk valt dat toch een beetje tegen. We lunchen op een mooi terras in een dorpje op de route.

Fotograaf Wim Egas fietst de zwaarste fietskoers die er is: een sprintje op de top van de Ventoux

DINSDAG 16 JULI

Vandaag begint meteen goed. Een mega klim van 28 km naar het meteorologisch station op du Mont Aigoual op 1567 meter. Ik heb me erop ingesteld en na het eerste stuk heb ik er een goed tempo inzitten. Op de top stempel gehaald.

Het eerste stuk is weer prachtig met mooi en breed asfalt, dus ik kan lekker uitwaaien in de afdaling, dacht ik. Maar Garmin piept dat ik rechtsaf moet, ik knijp in m’n remmen en ga gehoorzaam rechtsaf en jawel hoor het is weer eens een geitenpad! Mijn schijfremmen doen gelukkig goed hun werk, maar het is een uitdaging om zonder valpartij deze berg af te komen.

Daarna nog drie colletjes en één afdaling. Bekaf kom ik op de camping aan en zie dat ik vandaag 111 km weggetrapt heb en 2345 hoogtemeters. Tijdens het opzetten van de tent moet ik steeds effe gaan zitten… het duizelt me een beetje…

WOENSDAG 17 JULI

Een rustdag genomen. Lang geslapen en daarna naar Alès gereden. Ik ben toe aan een nieuwe rugtas, mijn huidige begint uit elkaar te vallen.

DONDERDAG 18 JULI

Petra gaat lekker uitslapen en heeft een makkie vandaag. We hebben afgesproken in Uzès, een stadje 80 km verderop en dat is voor haar alleen maar even gas geven op de snelweg. Voor mij heeft de 100 cols tocht een andere route gepland. Het is een beetje sprokkelen qua hoogtemeters vandaag, de eerste twee zijn best lastig, maar verder beleef ik geen vreemde avonturen.

VRIJDAG 19 JULI

De route begint vanuit grotere plaatsen vaak met drukkere wegen en ik rijd na een tijdje pal tegen de zon in. Ik zie dan bijna niks meer en realiseer me dat ik ook nauwelijks zichtbaar ben voor achteropkomend verkeer. Ik ben dan ook snel op temperatuur en ben blij als ik na een half uurtje bijna sprintend weer van deze rotweg af ben.

Na het dorpje Roquemaure passeer ik de brug over de rivier de Rhône het laagste punt van de hele route. Ik ben op weg naar Bédoin, dit stadje ligt namelijk aan de voet van de zwaarste beklimming van de hele route: de Mont Ventoux, die is voor morgen.

ZATERDAG 20 JULI

D-day! Ik ben al lang voor de wekker wakker. Petra volgt me later als een ploegleider, met de auto. Als ik een uur geklommen heb, haalt ze me in. Ik las meteen een pauze in, zure benen…

Ik eet m’n twee chocolade croissantjes achter elkaar op en ga weer verder. Voordat ik opstap, fietsen er eerst nog een jongedame op elektrische mountainbike en twee Franse wielrenners voorbij. Ik sluit aan en begin aan deel twee van deze beklimming van de Ventoux.

Ik blijf een beetje achter het Franse duo hangen, maar merk dat ik wel wat sneller kan. Ik versnel een beetje, haal ze in zeg ’bonjour’ en peddel lekker verder.

Ik versnel nog een beetje en zie in de verte de jonge dame op de elektrische mountainbike peddelen. Ik voel me sterk vandaag en doe er nog een schepje bovenop, nog 9 km naar de top staat er op het bordje langs de weg.

Lekker op mijn lichte verzetje (ik heb nog drie tandwielen over) peddel ik haar voorbij. Wederom groet ik ’bonjour’ en ga weer verder. Het gaat lekker vandaag….

In de laatste kilometer voor de top van de Ventoux, een berg van de buitencategorie, pers ik er nog een sprintje uit voor de lokale fotograaf die vlak onder de top zit, en dan ben ik er!

Het waait er keihard, het er is koud, maar ik voel het niet echt. Petra heeft inmiddels de auto geparkeerd en komt op me aflopen. Ook zij heeft last van de koude wind, net als ik staat ze met tranen in haar ogen op de top van de Ventoux…

Meer nieuws uit Waterland

Keuze van de redactie

Lees hier de digitale editie



Volg ons