Fotograaf Wim Egas fietst de zwaarste fietskoers die er is: Al fietsend rollen de tranen over de wangen

Fotograaf Wim Egas fietst de zwaarste fietskoers die er is: Al fietsend rollen de tranen over de wangen
Ploeterend omhoog.
© Foto Wim Egas

Fotograaf Wim Egas fietst de zwaarste fietskoers die er is over honderd bergtoppen. Verslag van zijn derde week.

18 juni

De 8ste etappe, St.Point-Panissiéres. Nu komen de cols sneller achter elkaar en worden hoger en steiler. Het is warm, 30+ en ik drink véél, héél véél! Op Côte du Rochat, 26%, moet ik echt afstappen, dat gaat maar net goed want ik blijf in m’n pedaal vastzitten en m’n fiets begon alvast aan de afdaling....

In Pannisiéres moet een camping zijn, een lokale dame geeft me aanwijzingen en de camping municipal is snel gevonden. Hij is leeg! Ik word dus vannacht de enige kampeerder. Alleen moet ik nog effe bellen met de beheerder, want het sanitair zit op slot...

19 juni

De negende etappe Panisiéris naar Saint Anthéme. Ik ben vroeg wakker, het is nog donker, de kikkers in het meer kwaken de hele nacht door. Ik moet steeds denken aan de col die op het programma staat, namelijk de Col de Baracuchet en dan heb ik het niet over de naam maar over het zwaarteprofiel van deze puist, 4,7!

M’n benen willen niet vandaag, zelfs het vlakke stuk langs de Loire valt me zwaar, behoorlijk tegenwind, als dit maar goedkomt.... Ik ga zo langzaam dat ik niet hoef te remmen, als ik m’n benen stilhoud sta ik meteen stil.

Maar het gaat niet goed, ik krijg kramp en niet waar je het verwacht, dus niet in m’n benen, maar in m’n darmen, het reutelt en het pruttelt en ik moet nog zo ver klimmen. Maar zonder noodstop ga ik het zeker niet halen...

Fotograaf Wim Egas fietst de zwaarste fietskoers die er is: Al fietsend rollen de tranen over de wangen

20 juni

De tiende etappe, Sint Anthéme-Brioude: 93 km, 1277 hoogtemeters. Ik zie als een berg op tegen vandaag. Ik durf niet te eten, bang dat het weer misgaat.

Maar ik voel me zo slap als een vaatdoek, eerst maar even het dorp in gefietst om een pain te scoren bij de lokale boulanger, en daarna meteen op pad. En ik moet zeggen: het gaat echt lekker vandaag! Van alle tips die ik meegekregen heb van het thuisfront is dit wel de meest gehoorde: je moet luisteren naar je lichaam.

21 juni

De 11de etappe, Brioude-Saint-Poncy. Het begint meteen zwaar met de Côte de Brioude: steil omhoog met een procentje of 20 en dan vijf kilometer 2% klimmen langs een drukke, speciaal voor de tour van nieuw asfalt voorziene, weg.

Op de top verandert de mist in pisregen (Franse KNMI-term). De weg is slecht: veel los grind, gaten in de weg en het regent keihard. Ik kom beneden en zie een bord ’Auberge de l’Allgnonette 80 m á droite’, ik knijp in m’n remmen ga á droite en parkeer m’n vélo tegen de auberge.

22 juni

De 12e etappe: Saint-Poncy-Jussac. Het is nog grijs buiten en het voelt fris aan, mooi klimweer dus.

Ik draai linksaf weer de route op en er komt meteen een hond achter me aan! Blaffend en hijgend, de staart tussen z’n benen, dus ik trek een sprintje want ik heb m’n kuiten nog hard nodig.

Dan zie ik ineens de machtige oude vulkanen van het Centraal Massief voor me liggen, aan de andere kant van het dal, en daar schijnt de zon! Het decor is zo onbeschrijflijk mooi! De zon breekt door en door het samenspel van de zon en de stapelwolken ontstaan er waanzinnig mooie lichtplekken op de intens groene flanken van de Puy Mary en ik breek. Wat er nou precies gebeurt weet ik niet maar ik breek en laat al fietsend de tranen over m’n wangen stromen. Zo overweldigend indrukwekkend kunnen de bergen dus zijn, voor mij. Ik ga helemaal stuk en heb moeite met m’n ademhaling met deze inspanning op deze hoogte, maar ik haal het!

De routes zijn ook te volgen via:

https://www.relive.cc/view/rt10005908065

https://www.relive.cc/view/rt10005890176

Meer nieuws uit Waterland

Keuze van de redactie

Lees hier de digitale editie



Volg ons