Premium

Van Amsterdamse advocaat naar dierentolk in Broek in Waterland: ’Het probleem is dat mensen hun ogen sluiten voor de gevoelens van dieren’

Van Amsterdamse advocaat naar dierentolk in Broek in Waterland: ’Het probleem is dat mensen hun ogen sluiten voor de gevoelens van dieren’
Dierentolk en schrijfster Janine Keijser bij buurtboerderij Fronnik.
© Foto Pascal Fielmich

Van advocaat tot dierentolk. Het is nogal een overstap. Janine Keijser (38) gooide tien jaar geleden het roer om. Ze publiceerde onlangs haar tweede boek, ’Beproevingen’. Een gesprek over activisme, spiritualiteit en nuchterheid.

Keijser studeerde summa cum laude (9+) af in Nederlands recht aan de UvA. Na een jaar als advocaat te hebben gewerkt, besloot ze als mid-twintiger na een zware periode in haar leven het roer radicaal om te gooien. „Ik wil liever privé houden wat er allemaal is gebeurd toen, maar het komt erop neer dat ik arbeidsongeschikt raakte en mezelf de vraag stelde: wat wil ik nu echt doen met mijn leven? Ik kwam uit bij de dieren.” Ze begon met vrijwilligerswerk met verwaarloosde paarden, voerde acties tegen dierenmishandeling en schreef essays en artikelen over dierenleed.

Dat activisme zat er al vroeg in. Als kind van een jaar of negen ging ze met twee vriendinnen naar het gemeentehuis. „Ik wilde weten waarom er geen geld was om het zwijntje met ontstoken ogen te behandelen dat ik had gezien. De kinderboerderij had daar geen geld voor en dat vond ik niet kunnen.” Het hielp wellicht dat haar vader ook op het gemeentehuis werkte, maar er werd door de ambtenaren naar haar geluisterd.

Activisme

Ze is door de jaren heen veranderd. Als twintiger koos Keijser vaker voor activisme op de voorgrond: zo nam ze deel aan een actie op de Dam met dode biggen tegen megastallen, plakte stickers en confronteerde mensen met het leed achter hun bontkraagje. Ook haar eerste boek was een stuk directer van toon. Tegenwoordig is ze wat subtieler. „Mensen zeiden wel eens tegen me: ’Dit is wel heel activistisch’. Dat schrikt mensen af en spreekt alleen de mensen aan wiens ogen al zijn geopend.”

In ’Beproevingen’ wordt hoofdpersoon Lara - net als Keijser een vrouw met blonde haren, blauwe ogen en een juridische achtergrond - door een oude bekende gevraagd om in Londen een verdwenen activiste te helpen opsporen. Ze gaat op onderzoek uit en raakt steeds dieper in de problemen. Ondertussen komt ze in contact met een interessante man, Colin, die bij de recherche werkt. „Anders dan ’Rauw’ (haar eerste boek, verschenen in 2016, red.) is ’Beproevingen’ in eerste plaats een thriller en minder activistisch”, zegt Keijser. „Ik heb zeker een boodschap te vertellen, namelijk dat dierenrechten massaal geschonden worden, maar ik wil lezers niet afschrikken. Ik hoop mensen aan het denken te zetten en te laten inzien dat je met kleine aanpassingen in je leven een groot verschil kan maken. Bijvoorbeeld door geen vlees meer te eten.”

Slavink

Sommige dingen zijn in verhouding heel makkelijk te veranderen, al denken we van niet, zegt Keijser. „Gewoontes doorbreken vinden mensen vervelend, net als het inleveren op gemak. Aardappelen, groenten en vlees, ook dat is voor veel mensen een gewoonte. Ik weet dat het even een omschakeling is, maar kan echt. Als kind was ik ook een stevige vleeseter. Minstens zes keer per week stond er thuis een biefstukje, slavink of geruld gehakt op tafel en dat vond ik heel lekker. Het heeft me achttien jaar geleden een jaar gekost om met die gewoonte te stoppen. Je gaat op een gegeven moment heel anders denken over eten. Je hoeft niet meer een aardappel-, vlees- en groentegerecht na te maken. Je kan ook curry’s en salades maken, en met het aanbod van tegenwoordig is het helemaal eek stuk makkelijker geworden. Op mijn boekpresentatie had ik vegetarische burgers gemaakt en mensen proefden het niet eens. Het is zoveel beter geworden. Voor de duidelijkheid: ik ben geen vijand van de boeren. Ik snap de tweestrijd waar ze in zitten met overleven in tijden van de kiloknaller enerzijds en dierenwelzijn anderzijds.”

Dom

Het stoppen van dierproeven is zo mogelijk nog lastiger, zegt Keijser. „Dat moet met een omweg via de consument en door maatschappelijke druk die de overheid tot regelgeving dwingt, ook op Europees niveau. In het recht worden dieren als een object gezien. Het hele ’framework’ klopt niet. Mensen houden zich ook dom. Dan zeggen ze: ’Voor medicijnen is er geen alternatief voor dierproeven’. Er zijn echter al zoveel mogelijkheden. Al duurt die validatie lang door alle belangen. Alleen al in Nederland gaat jaarlijks 250 miljoen euro om in de dierproefindustrie, las ik een rapport van de Universiteit van Utrecht.”

„Het probleem is dat mensen, afgezien van hun huisdieren, hun ogen vaak sluiten voor de gevoelens van dieren. Dat doen mensen om zichzelf te beschermen, maar dat leidt ook tot verharding. Dat zie je ook aan die verhalen over slachthuizen; dat werknemers die dieren ook nog eens totaal onnodig met metalen staven mishandelen.”

Communiceren met katten

Als dierencoach en tolk zegt Keijser met dieren te kunnen communiceren. „Ik probeer het ’down to earth’ te houden. Met energieën werken kan heel zweverig klinken, maar tussen de dieren ben ik juist volledig in het hier. Mensen projecteren vaak hun eigen ideeën en wensen op dieren. Wat ik doe, is vanuit stilte en respect het dier observeren. Ik geef ze de ruimte en dan komen ze naar me toe. Net als bij mensen. Als je in rouw bent, heb je ook geen behoefte aan iemand die heel druk allerlei oplossingen aandraagt. Dan voel je je niet gehoord. Wat je nodig hebt, is een hand op je schouder en iemand die echt naar je luistert.”

„Op zo’n moment laten dieren zich aan me zien en delen beelden en emoties. Wat ik doorkrijg, verschilt per dier. Gedomesticeerde dieren kunnen heel specifiek zijn omdat ze gewend zijn aan mensen. Bijvoorbeeld twee katten die de hele tijd vechten, kunnen aan mij doorgeven dat de man in het gezin naar doet naar de vrouw, en dat ze die energie overnemen. Inmiddels ben ik zo getraind dat het het hele verhaal in een keer samenkomt in mijn hoofd. „Ik weet dat er nog geen wetenschappelijke consensus is over telepathie, maar dat maakt voor mij niet uit: ik zie dat het werkt. Ik denk dat iedereen dit kan leren als je echt goed gaat luisteren en eerst je eigen ballast opruimt. Al denk ik dat de een er meer talent voor heeft dan de ander.”

Virginia Groenendijk

Meer nieuws uit Waterland

Meest gelezen