Premium

Eerste Eenakterfestival Purmerend is inspirerend, belerend en vermakelijk

Eerste Eenakterfestival Purmerend is inspirerend, belerend en vermakelijk
Tonny van der Veen van Tetra in actie tijdens het eenakterfestival in ’t Stamhuis.
© Foto Han Giskes

Zeven toneelverenigingen uit Purmerend werken samen in het Purmerends Palet. Afgelopen weekeinde bracht dat voor het eerst een eenakterfestival: zeven korte voorstellingen, waarvan drie in de middag en vier in de avond.

Hans Jager van Puik opent het avondprogramma met zijn eigen stuk ’Het verloren schaap’. Het overwegend oudere publiek voelt zich snel thuis, want Piet Peterse is na 35 jaar terug uit Amerika in Purmerend. Hij belt oude bekenden en blikt tussendoor terug op zijn jeugd in het Purmerend van de jaren zeventig. De namen die hij noemt roepen reacties op bij het publiek, net als zijn verhalen over werken in de Miro en schaatsen op de Herengracht. Jager speelt bevlogen en weet zijn gehoor vast te houden door nu eens heel optimistisch te vertellen, dan weer meer naar binnen gekeerd met duidelijke pijn aan de herinnering.

Ook de tweede heer van de avond maakt indruk, maar op een heel andere manier. Marc Bart van het Purmerender Stadstoneel is clown Barry, die na een aanrijding door een scootmobiel zijn vertrouwen in de samenleving en in zijn roeping verloor. Hij houdt een betoog dat steeds politieker wordt: ’Wij die het belang van kunst en cultuur inzien, moeten het opnemen tegen het volk dat kunst tot entertainment maakt.’ Het is een haast overtuigende oproep tot oorlogvoering. De poëtische, archaïsch aandoende volzinnen die Barry geregeld gebruikt en zijn bloemrijke vergelijkingen - alle even droog uitgesproken - werken ondanks de ernstige inhoud op de lachspieren. Bart verdient een groot compliment voor de natuurlijke overdracht van de niet eenvoudige teksten van Jibbe Willems.

Twee dames van Tetra laten in ’Groeten uit het voorportaal’ van Jurgen Walch zien hoe het hiernamaals eruitziet. Hilda Schilder (Truus Appelman) komt haar idool Beppie Parken (Ellen de Koning) tegen, die in het voorportaal wacht tot niemand meer aan haar denkt. Ze was schrijfster en vrouwenrechtenactiviste, dus dat kan nog eeuwen duren. Appelman en De Koning hebben een mooie onderlinge spanning, terwijl ze aanstippen hoe inzichten in de loop der tijd veranderen.

Anne Roffel sluit het festival namens Leo XIII luchtig af met een kort relaas doorspekt met kleinkunstige liedjes over een meisje dat Purmerend verruilt voor het wilde Amsterdamse leven.

Het is een belerende en inspirerende avond, maar met een hoog vermakelijkheidsgehalte. De variatie van kindervoorstelling tot volwassen politieke satire en de hoge spelkwaliteit maken dit eenakterfestival boeiend en zeker voor herhaling vatbaar.

Meer nieuws uit Waterland

Meest gelezen