In 60 seconden: ’Hulplijn’ heeft zonder aankondiging opeens een mannenstem

Ik ben blij met haar. Zeker na mijn overstap naar een nieuw werkgebied heeft ze me goed op weg geholpen.

En nog steeds doe ik met grote regelmaat een beroep op haar geografische kennis. Want West-Friesland is groot. En met al die kleine dorpjes is het als nieuwkomer soms best even zoeken. Inmiddels durf ik steeds vaker ’zonder’. Heb ik een interviewafspraak op een door mij al wat vaker bezochte locatie, dan schakel ik voor de terugweg mijn hulplijn niet meer in. Helemaal zelfstandig waag ik me dan door het mooie West-Friese landschap, terug naar de redactie in Hoorn.

Als de toeristische route die dat nog wel eens oplevert iets te veel tijd in beslag dreigt te nemen, kan ik altijd nog terugvallen op mijn persoonlijke assistent. Vriendelijk wijst zij mij dan de weg. Zonder morren. Ook als ik een aanwijzing een keer in de wind sla, helpt ze me gewoon weer de goede kant op.

Zelfs in het weekend staat ze voor me klaar. Want nu mijn dochter met haar team meedoet aan beachhandbaltoernooien - die gek genoeg vaak aan de andere kant van het land gehouden worden - kan het zomaar zijn dat we op zaterdagochtend om half negen in Drenthe worden verwacht. Ook dan stippelt ze de juiste route voor ons uit. Het schept een band. Wederzijds. Dacht ik althans. Maar tot mijn grote verbazing liet ze me onlangs in de steek. Van de een op de andere dag. Zonder afscheid, niks.

Opeens klonk er een mannenstem uit mijn navigatiesysteem. En da’s toch anders. Een man die het beter weet. Gelukkig kwam ze snel terug. Zaterdag gaan we weer samen op pad. Naar Brabant. Gezellig.

Meer nieuws uit West-Friesland

Keuze van de redactie

Lees hier de digitale editie



Volg ons