Gerard en Eekje Weverink uit Andijk tellen al zestig jaar samen hun zegeningen: ’Kop ervoor en de toekomst weer in’

Gerard en Eekje Weverink uit Andijk tellen al zestig jaar samen hun zegeningen: ’Kop ervoor en de toekomst weer in’
Ruim tachtig kaarten kregen Eekje en Gerard Weverink voor hun zestigjarig huwelijk.
© Foto Theo Groot
Andijk

Na drie jaar ’scharrelderij’ verloofden ze zich. Om elkaar in 1959 het ja-woord te zeggen. Op vrijdag de dertiende. ,,Maar het is goed afkommen”, zeggen Gerard en Eekje Weverink-Bloemendaal met een lach. Morgen vieren de twee inwoners van Andijk dat ze afgelopen maandag zestig jaar getrouwd waren.

Ze zou wel een heel boek kunnen schrijven, zegt Eekje Weverink (81). Over alles wat zij en haar man (’We kennen elkaar uit het dorp’) met elkaar hebben meegemaakt. En nee, dat zouden dan niet alleen maar vrolijke verhalen zijn. Want de twee geboren en getogen Andijkers hebben al flink wat op hun bordje gekregen. Ze verloren verschillende dierbaren, waarbij vooral het overlijden van hun achttienjarige kleindochter diepe indruk maakte. En ook zelf kregen ze met fysieke malheur te maken. Tot drie keer toe had Gerard Weverink volgens zijn echtgenote een engeltje op zijn schouder. Steeds weer krabbelde hij op. Het heeft ze er niet onder gekregen. ,,Die tegenslagen horen ook bij het leven”, zegt Eekje. ,,We zeggen altijd: ’Kop ervoor en de toekomst maar weer in’. Je moet vooruit. ’Tel u zegeningen’, staat er niet voor niets op de uitnodiging.” En dat doen ze. Trots zijn ze op hun vijf kinderen en de gezinnen die zij voortbrachten. Op hun zoon Peter na (’Hij is geëmigreerd naar Canada en komt over voor het feest’) wonen ze allemaal in de buurt. Regelmatig waaien ze aan, ook op de camping waar het echtpaar zo graag naartoe gaat. ,,We hebben overal gezeten met de caravan”, vertelt Gerard (82). ,,Maar de laatste twaalf jaar gaan we altijd naar Ruinen, in Drenthe. Daar hebben we een mooi plekkie. En je kunt er prachtig fietsen. Dat doen we een hoop.”

Thuis gaat hij ’alle dagen even aan de loop’. En de voormalige werknemer van Polva in Enkhuizen (’Daar heb ik 37 jaar met veel plezier gewerkt’) gaat wekelijks naar de biljartclub. ,,Nou ja, biljarten kun je het in mijn geval niet echt noemen, hoor. Ik doe het pas een jaar of vijf. Maar we zitten mooi an, borreltje erbij. Met een man of tien.”

Zijn vrouw houdt van handwerken. En spelletjes. Achter de geraniums gaan ze niet zitten. Eekje glimlacht. ,,Het gaat misschien langzaam allemaal wat moeilijker, maar we redden ons nog kostelijk.”

Meer nieuws uit West-Friesland

Lees hier de digitale editie



Volg ons