Premium

Heerlijk amusement van Zaanse Anouk van der Laan en Ruud Luttikhuizen

Heerlijk amusement van Zaanse Anouk van der Laan en Ruud Luttikhuizen
Oogcontact tussen Anouk van der Laan en Ruud Luttikhuizen is vrijwel onmogelijk.
© Foto erik Rietman

Vanaf donkere schilderijen kijken christelijke iconen overal heen, behalve naar Anouk van der Laan en Ruud Luttikhuizen. Hoewel er een positieve boodschap achter ligt, vormen ze toch een dissonant met deze zonnige paasdag en met de overwegend vrolijke liedjes van Van der Laan en Luttikhuizen.

Het duo brengt voornamelijk muzikale kleinkunst en musicalnummers. De warme, volle, gepolijste stem van de Zaandamse Van der Laan werkt het best in de wat stevigere onderdelen van het programma. Ingetogener werk zingt ze op zich fraai, maar haar klank is niet breekbaar genoeg om echt te raken.

Verhalende, blije liedjes zijn de hoogtepunten van de middag. Zo is er ’Taylor, the latte boy’ van Kristin Chenoweth over een meisje dat haar grote liefde vindt bij een jongen die koffie schenkt bij Starbucks. De ontluikende liefde is terug te zien in ondeugend glimmende ogen en een oprechte glimlach van oor tot oor.

Eveneens van Chenoweth is ’The girl in 14g’, over een jongedame die net verhuisd is naar een appartement in New York en ontdekt dat dat tussen een opera- en een jazzzangeres is. Ook hier komt een naïef, bescheiden meisje naar voren, maar ook een volwassen artieste, die niet terugdeinst voor wat opera en jazz en die heel veel plezier heeft in het maken van muziek en vermaken van publiek.

Het is jammer dat ze ’De minutenwals’ (bekend van Jasperina de Jong) deels moet meelezen, want dat komt de snelheid en puntigheid die dit nummer vereist niet ten goede. Hoewel ze er goed doorheen komt, is niet alles even goed te verstaan en loopt ze soms net even achter op het spel van de pianist.

Het contact tussen de twee verloopt sowieso wat moeizaam, want Van der Laan heeft vooral uitzicht op de rug van Luttikhuizen. De blikken die zij hem regelmatig toewerpt, ziet hij dus niet. Hij moet vrijwel alles op het gehoor doen. Dat gaat over het algemeen prima; slechts één eigen nummer laat zij meerdere keren opnieuw beginnen, tot ze zelf aan de toetsen plaatsneemt en laat horen dat ze veel meer variatie in tempo wil.

Luttikhuizen is een goede begeleider: hij volgt Van der Laan zonder zichzelf weg te cijferen. Hij mag zelfs zijn stem even laten horen in Brigitte Kaandorps ’Ik heb een heel zwaar leven’, dat mede daardoor een mooie afsluiter is van een uurtje heerlijk amusement.

Meer nieuws uit Waterland

Meest gelezen