Premium

Koninklijk onderscheiden brandweerman Jan van der Blom nog lang niet uitgeblust

Koninklijk onderscheiden brandweerman Jan van der Blom nog lang niet uitgeblust
Jan van der Blom: ,,Je komt op plekken die niet altijd fijn zijn.’’
© Foto Wim Egas
Zaandam

Stiekem had hij er een beetje op gehoopt, bekent hij. ,,Ik heb vaak genoeg een lintje aangevraagd voor collega’s. Dus ik had stille hoop’’, lacht hij in zijn kantoor van de brandweerkazerne in Zaandam. Iets meer dan veertig jaar draait hij inmiddels al mee, maar ’uitgeblust’ is de 58-jarige Van der Blom nog lang niet.

Toen hij na het ontvangen van zijn koninklijke lintje een toespraak hield, vroeg hij zijn moeder lachend of hij misschien in de brandweerkazerne verwekt was. Die schudde van nee, maar het brandweermannenbloed heeft Jan niet van een vreemde. Zijn navelstreng was mogelijk een brandweerslang. ,,Mijn vader zat bij de brandweer. Hij kende geen angst, was fanatiek en ging overal op af. Wij waren altijd bang dat dat ooit verkeerd zou aflopen. Maar uiteindelijk is hij 32 jaar geleden tijdens het douchen overleden. Veel te vroeg. Het was voor mij aanleiding om mijn EHBO-diploma’s te behalen. Ik ben nog altijd ook vrijwilliger bij de EHBO.’’

Zijn vader was ook de man die hem, zij het met een sluwe omweg, wist te interesseren voor de spuitgasten. ,,Hij had een vriend gevraagd of die mij wilde vragen een kijkje te komen nemen bij de jeugdbrandweer van Zaanstad. Ik was een puber, en hij wist dat als hij het me zelf zou vragen, ik het waarschijnlijk niet had gedaan, haha. Maar ik had het wel door hoor.’’

Het bezoekje had het door zijn vader beoogde effect. Als zestienjarige trad Jan toe tot de jeugdbrandweer. ,,Dat heb ik twee jaar gedaan.’’ Onderwijl studeerde hij mts-bouwkunde en na zijn studie ging hij aan de slag als bedrijfsleider bij Pontmeijer. Maar in zijn vrije uurtjes bleef hij vrijwillig brandweerman. ,,Ik heb negentien jaar voor Pontmeijer gewerkt, toen sloot de werkplek in Westzaan. Ik had geen zin om heel ver weg te werken.. Precies op dat moment vroegen ze of ik in dienst wilde treden als brandweercommandant bij de gemeente Zeevang. We zijn er heengereden om te zien wat dat voor plaatsje was. Nou, het was precies Westzaan, dus ik had er meteen een goed gevoel over.’’

Tien jaar was hij daar commandant, terwijl hij in zijn vrije uurtjes als vrijwillig brandweerman actief bleef. Hij roemt de vrijwilligers. ,,Het mooie is dat daar ook bijvoorbeeld mensen deel van uitmaken die in het dagelijks leven werken als aannemer of automonteur. Die kennis pak je soms mooi mee natuurlijk.’’

Hij had het prima naar zijn zin in de gemeente Zeevang. ,,Ik werkte vanuit het gemeentehuis. Alles wat met brand te maken had, kwam bij mij terecht. Het was een kleine gemeente. Knus en met korte lijnen.’’ Toch ging hij uiteindelijk, nadat de veiligheidsregio’s werden opgestart, aan de slag als kledingcoördinator bij de veiligheidsregio Zaanstreek/Waterland. Dat doet hij tot de dag van vandaag. Terwijl hij nog altijd beschikbaar is als officier van dienst tijdens piketweken of om uit te rukken als dat nodig is. ,,Zolang mijn gezondheid dat toelaat, blijf ik dat doen.’’

Helpen

Een zanger wil zingen, een timmerman timmeren, maar wat wil een brandweerman? ,,Mensen helpen. Je komt op plekken die niet altijd fijn zijn. Vaak allemaal narigheid, dingen die je liever niet zou zien en meemaken. Maar je kunt wel een verschil maken, mensen helpen dus. Dat is wat mij, en de meeste brandweermannen, drijft.’’ Is het ook de kick? ,,Nee, ik doe dit niet voor mijn eigen kick. Ik zou bijvoorbeeld nooit gaan parachutespringen. Maar er zit wel iets in mij dat de grenzen opzoekt. Daarom zal ik ook nooit motor gaan rijden, omdat ik weet dat ik toch even ga proberen hoe hard dat ding nou precies kan. Hoe ver kun je gaan, zoiets. Dat is wat je als brandweerman ook hebt. Je gaat door tot je niet meer verder kunt. En dan eigenlijk liefst nog een beetje verder als het een persoon of een gebouw kan redden.’’

Onderling praten de mannen met elkaar als ze een dramatische situatie hebben meegemaakt. ,,We zijn er voor elkaar, houden elkaar in de gaten. En er is het Brandweer Opvang Team, waar we altijd terecht kunnen na een ernstig incident.’’

Kameraadschap is een belangrijk onderdeel van het vak. Op elkaar kunnen bouwen en vertrouwen. En dat houdt niet op binnen de gemeentegrenzen. Het zijn vaak grote mannen met kleine hartjes. ,,We leven mee met brandweermannen overal. Ik weet nog dat ik een reportage zag over de brandweermannen tijdens 9/11 in New York en zat te denken, die brandweercommandant, dat had ik kunnen zijn.’’ Die saamhorigheid zorgt er bijvoorbeeld ook voor dat hij met zijn oude maten van de inmiddels al jaren terug gesloten kazerne in Westzaan nog altijd regelmatig bijeenkomt. Hij lacht: ,,Tja een paar zijn overgestapt als ze niet te ver van een andere kazerne woonden, zodat dat kon. Maar de rest zat zonder hobby. Dus komen we af en toe even bij elkaar en nemen even het dorp door samen, haha.’’

Naast zijn werkzaamheden voor de brandweer, is hij ook voorzitter/kerkrentmeester van de Grote Kerk in Westzaan en secretaris bij de plaatselijke EHBO ,,Dat helpen zit erin bij mij. En geen ’nee’ kunnen zeggen. Dat heb ik van mijn vader.’’ Ook is hij al enkele jaren hulp-sinterklaas in Westzaan. Een goedheiligman waar je in tijden van nood nog wat aan hebt dus. ,,Dat vind ik fantastisch om te doen. Ik deed het al op scholen en bij de brandweer in Krommenie.’’ In zijn schaarse vrij tijd maakt hij het hoofd leeg met behulp van zijn postzegelverzameling.

Hij is inmiddels al 32 jaar getrouwd met Lina, die, zo knipoogt hij ’gelukkig nog altijd vraagt hoe laat hij thuis is’. De twee hebben twee zoons en één dochter. Een zoon werkt bij PWN, terwijl de andere zoon studeert voor schoolmeester en zijn (tweeling)zus een eigen nagelsalon heeft. Geen nieuwe brandweeraanwas dus, maar dat maakt zijn trots op hen niet minder.

Meer nieuws uit Zaanstreek

Meest gelezen