Nina Kruijer en Youri Wegman delen ervaring langdurige blesssure

Nina Kruijer (’Pijn kun je ook verbijten) en Youri Wegman (’Het is kijken en volgen, maar van een afstand’) rekenen op een terugkeer.© Foto’s John Oud

Ruud Ramler
Schagen

Nina Kruijer en Youri Wegman kenden elkaar tot deze geregisseerde ontmoeting niet persoonlijk. Maar deelden wel dezelfde ervaring van een langdurige blessure. Samen aan tafel, traditiegetrouw in de gastvrije Posthoorn van de familie Peetoom, komen herkenning en bewondering samen. Maar is er ook sprake van verschillen in het verwerkingsproces.

,,De aanslag op je mentale weerbaarheid is heel groot. Als het een half jaar eerder was gebeurd zou ik waarschijnlijk een opleiding hebben gekozen en was dan met professioneel tennis gestopt’’, zegt zij. En hij: ,,Op deze manier wil ik gewoon geen afscheid nemen. Ik hoop dat het goedkomt en ik nog zeker een seizoen kan voetballen.’’

Als ze terugrekent kan Nina Kruijer ongeveer de eerste herinnering aan de pijn uitrekenen.

,,Geen kwestie van ’au het is klaar’. Het begon in de bovenarm. Ik kon niets kapot maken en heb vaak genoeg met pijn gespeeld. Dat moet ook wel als je tennist. Er was één toernooi dat ik in de halve finale stond en het echt niet meer ging. Als ik heel veel pijn had, stopte ik wel. Maar opgeven gebeurde meestal omdat de trainer zei: ’stoppen’. Niet omdat ik het zelf wilde. Opgeven past niet bij mij. Pijn kun je ook verbijten.’’

Vergelijkingsmateriaal

Youri: ,,Het hielp dat ik vergelijkingsmateriaal had. Ik ben ook meteen gestopt. En wist dat ik niet te vroeg weer moest beginnen. De eerste keer deed ik dat wel, toen ik het nog licht voelde. Dat was een inschattingsfout. Nu zou ik het direct herkennen.’’

Tegen Nina: ,,Dat helpt. Als jij nu pijn aan de andere elleboog kreeg zou je misschien meteen voor een operatie kiezen in plaats van twee jaar te sappelen. In mijn geval was het bij wijze van spreken beter geweest enkelbanden te verrekken of zelfs te scheuren. Dan weet je dat het na negen maanden beter is.’’

Netflixen

En is een en ander wellicht makkelijker te verwerken. ,,Toen ik nog volledig kon tennissen, was ik zes of zeven dagen in de weer. Om acht uur de deur uit, zeven uur thuis. Eten, naar bed en is er niet veel aan de hand. Was ik op zondag vrij dan ging ik lekker dagje Netflixen. Maar nu merk ik hoe weinig contact ik met anderen heb. Na de operatie mocht ik niet autorijden. Mensen die ik echt goed ken wonen niet in de buurt. Ik kwam tot de conclusie dat ik zóveel miste als ik geen tennis had. Dat ging een eigen leven leiden.’’

Youri: ,,Dat snap ik heel goed. Het nadeel van topsport is dat je op jezelf bent aangewezen. Ik had

niet de gelegenheid om een half uur op de bank te gaan zitten balen. Mijn vriendin en onze kinderen kunnen er niets aan doen. Ik was af en toe echt niet gezellig. Maar heb mijn werk, tussen kinderen met een verstandelijke beperking. Geen tijd om eenzaam te zijn, wel zo mijn momenten. Alleen, niet op zo’n manier dat ik in een zwart gat val. Ik word wel constant met die blessure geconfronteerd. Kon niet hardlopen met kinderen. Winkel werd kampioen van de vierde klasse. Ik was erbij, maar ook weer niet. Het is kijken en volgen, maar van een afstand. In de wetenschap hoe het is wanneer je álles mee kan doen. Die beleving werd nu gemist.’’

Leeftijd

Aldus een voetballer van 35 inmiddels die veel heeft meegemaakt. ,,Ik denk dat leeftijd in het hele proces zeker een rol speelt’’, zegt Nina daarom. ,,Ik ben bezig met een carrière die nog niet eens echt begonnen is. Daarom, als ik nu zou stoppen om te gaan studeren heb ik voor mijn gevoel slechts een korte periode getennist. Dat stelt niets voor. ik moet nog een naam worden in de wereld. Dat kan nog steeds. Wat nu gebeurt, is een oponthoud. Niet gepland weliswaar maar de ambitie ooit top honderd te staan is er nog steeds.’’

Youri:,,Ik heb mezelf ten doel gesteld in februari of maart zeker weer op het trainingsveld te staan. Rekening houdend met een lichaam dat weer moet wennen. Moet kunnen in twee maanden. Ik heb twee keer hielspoor gehad en dat was het. Nooit iets gebroken of gekneusd. Het past niet bij mij om er zo maar af te stappen. Ik was topfit en daar ga ik weer voor. Alleen, als het na de zomer nog steeds niet goed is moet ik gaan nadenken. Ook tegenover mijn gezin. Nu zit ik naast Martijn, de trainer, op het bankie. Daar hoor ik niet, maar kan het niet loslaten. Ook omdat ik het gevoel heb dat ik straks weer mee ga doen.’’

Praten

Een mooie gelegenheid, bovendien, om de dingen waar nodig van je af te kunnen praten. Zoals Nina Kruijer op haar beurt ook doet.

,,Ik heb geaccepteerd dat ik niet alles op eigen kracht kan doen. Ik praat veel met een tennisser die met iets soortgelijks te kampen had. Zij het door hele andere oorzaken. Hij is mijn klankbord. Tien jaar ouder maar heel veel overlappingen. Zoals er ook genoeg verschillen zijn hoe we ermee omgaan. Nee, ik ben nergens van geschrokken. Het zal altijd ergens van binnen hebben gezeten. Dan ontstond er onbegrip en had ik geen energie om het uit te leggen. En wist het goed verscholen te houden in het begin. Als het fysiek is, stap je daar makkelijker overheen. Iedereen heeft wel eens een slechte dag. Maar waar komt het vandaan, wanneer is het over? Het is nu wel vaker licht voor me.’’

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.