Texel ’94 stamgast in de nacompetitie

Martijn de Veij, coach van Texel ’94: ’We moeten in het nieuwe jaar samen beslissen hoe we verder willen.’© Foto Evalien Weterings

Voor het derde jaar op rij speelde Texel ’94 om promotie naar de eredivisie zaalvoetbal. En weer was dat ultieme platform een brug te ver. Maar ook deze nieuwe teleurstelling heeft amper gevolgen voor ambities die dit seizoen andermaal op, tenminste, de nacompetitie zijn gericht. Want de bovenste verdieping van deze sport blijft trekken aan coach Martijn de Veij.

Na LZV Kuypers en Veerhuys ging het nu mis tegen Eindhoven. Voor die laatste twee stond op dat moment het voortbestaan in de hoogste afdeling op het spel. Texel kon dat niet betwisten maar hoefde nooit het idee te krijgen weggespeeld te zijn. ,,Het verschil’’, zegt coach De Veij, ,,was steeds een paar doelpuntjes.’’

De grens tussen net niet en zeker wel, overgang van bekend naar benieuwd. Voor een ploeg die vier keer op rij promoveerde en uiteindelijk ten koste van het Tuitjenhornse De Ruif de stap van topklasse naar eerste divisie maakte. In eerste aanleg om te wennen, maar die vanaf de intrede vaste waarde werd aan de bovenkant van het niveau. ,,Altijd bij de beste vier’’, rekent de bevlogen technische baas nog eens voor. Met naast een lading trots het besef dat Texel, ook, te vroeg volwassen was voor zijn leeftijd. ,,In die fase, van steeds een stapje hoger, hadden we een ploeg die te goed was voor de competitie waarin werd gespeeld.’’

Architect

Beter dan nu, ook. Zonder Ruben Duinker, teamcaptain en architect. Die tegenstanders uit kon dagen over de schreef te gaan. ,,Maar veel meer kwaliteiten bezat. Het concept van tegenstanders als geen ander kon lezen. Ballijnen onderbrak en wist wanneer het beste moment was om druk te zetten.’’ Net als Pim de Lugt, ’nooit absent en altijd een zeven’ volgens zijn coach, van onschatbare waarde. Zij het in de herinnering, want het duo stopte ermee. Waar andere sterkhouders als Pieter-Jan Eelman en de exceptionele doelman Alexander Smit er wel bij bleven en worden gewaardeerd, maar het échte hoogtepunt in de kracht van hun sportieve leven achter zich weten. Dat is wat De Veij bedoelt. Als hij zich mijmerend afvraagt hoe die jonge ploeg met niet alleen fysieke meerwaarde maar ook voldoende technische bagage, zich nu zou hebben kunnen manifesteren. Op een niveau dat beter paste dan de trap die volgens de spelregels van de KNVB nu eenmaal eerst moest worden beklommen.

Verleden

,,Alleen heeft het geen zin er te lang bij stil te staan’’, zegt de coach. Net zo min als het iets uithaalt prestaties uit het verleden met de wetenschap van nu tegen het licht te houden. ,,Het waren meestal ploegen die terugvielen uit de eredivisie die meteen rechtsomkeert maakten. Volendam was in dat rijtje de enige die er in de eerste divisie bovenuit stak. In andere seizoenen waren er zeker ook voor ons mogelijkheden geweest een keer kampioen te worden.’’

Met afgelopen competitie, toen de eredivisie intact bleef, de beste kansen. ,,Weer ging het tussen Zeemacht, White Stones en ons. Wij wonnen alles, maar verloren wel van deze beide ploegen.’’

In twee gevallen, respectievelijk via de zijdeur die het geroyeerde Knooppunt open liet staan en rechtstreeks als kampioen, inmiddels wel toegetreden tot de nationale elite. Texel was, weer, veroordeeld tot de barrage. Waar het nog nooit t0t de laatste zucht wist vol te houden. ,,Tegen Veerhuys waren we dichtbij. Wonnen we thuis maar vergaten het daar meteen al af te maken.’’ En nu stond Eindhoven in de weg. Oorlog op het eiland kostte Ruben Duinker de return.

Stijl

Met rood als punt achter een carrière. Wie hem als speler kende zal het een afscheid in stijl noemen. De aanvoerder van Eindhoven, ook weggestuurd, mocht van de KNVB gewoon meedoen. Omgepraat aan de hand van beelden. Zonder dat iemand bij Texel, waar ze in voorkomende gevallen aan verweerschriften zijn gewend, het wist.

De Veij: ,,Hun beste voetballer kon daardoor in de return zijn stempel drukken. Zo jammer. De ultieme finale tegen Zeemacht, we waren er weer dichtbij.’’ Dat het achteraf

een vrije doorgang naar de eredivisie betekende, had op Texel geen betekenis. Alleen het heden telt.

Met voor de huidige nummer twee de belangrijkste thuiswedstrijd, tegen koploper Veerhuys, snel in het nieuwe jaar. ,,We hadden op drie punten kunnen staan. En dan eventueel de leiding over kunnen nemen.’’ Maar bij het afscheid van 2018 lieten de eilanders het liggen in Leek. Onnodig, weliswaar, maar voor De Veij ook een teken aan de wand van de actualiteit op dit moment. Van jonge talenten die er soms wel en dan weer niet staan. Die hulp nodig hebben van routiniers. Daarom zegt de coach die alleen het hoogste nastreeft: ,,We moeten in het nieuwe jaar samen beslissen hoe we verder willen.’’

Ruud Ramler

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.