’Ik voel me weer wat waard door die baan’

Patrick Donkers, Bradley van Malensteijn en Brenda Zonneveld staan achteraan. Daaromheen (niet op volgorde) Malik, Berkay, Jibril, Levi, Efe, Roàn en Mert ¸can

Patrick Donkers, Bradley van Malensteijn en Brenda Zonneveld staan achteraan. Daaromheen (niet op volgorde) Malik, Berkay, Jibril, Levi, Efe, Roàn en Mert ¸can© Foto Ronald Goedheer

Friso Bos
Beverwijk

Het is vrijdagmiddag, eind november. Waterkoud is het op het speelpleintje tussen de flats aan de Luxemburglaan en de Moezelstraat in Beverwijk. Pleinsporters Patrick Donkers (29) en Bradley van Malensteijn (19) van de Evenementenmakelaar hebben er echter alle vertrouwen in dat er straks gevoetbald wordt. En ze hebben gelijk, druppelsgewijs loopt het veldje vol. ,,Die jongens laten geen kans op een partijtje voetbal onbenut.’’

Donkers en Van Malensteijn zijn sinds kort - na een stage van tien maanden - in dienst bij de Evenementenmakelaar. Beverwijker Bradley kreeg zijn contract nog maar anderhalve week geleden. Apetrots is hij. En terecht. ,,Sport is de lust van mijn leven maar door ernstige reuma kon ik een paar jaar geleden helemaal niks meer. Het heeft heel lang geduurd om te revalideren. Dat ik nu deze baan heb is een droom die uitkomt.’’

Goede pad

Ze maken deel uit van de Sportsquad en ze zijn hier elke vrijdagmiddag te vinden. Dit project wordt betaald door Pré Wonen.

Patrick kreeg zijn baan in juni, het sportieve werk met de buurtkinderen sluit goed aan bij zijn opleiding Leider Sportieve Recreatie. ,,Voordat ik die opleiding volgde zat ik niet op het goede pad’’, vertelt de Haarlemmer. ,,Ik blowde elke dag, had verkeerde vrienden en bracht mijn dagen vooral op straat door. Voor die andere jongens was ik trouwens ook een verkeerde vriend’’, biecht hij op. ,,Je komt in een neergaande spiraal te zitten waar je niet op eigen kracht uitkomt. Die opleiding was precies de kans die ik nodig had. En die heb ik gegrepen. Ik ben direct gestopt met blowen en ben aan de slag gegaan.’’

Kleine dingen

De jongetjes uit de omliggende flats geven allemaal keurig een hand voordat ze gaan sporten. ,,Dat zijn van die kleine dingen die ik belangrijk vind’’, zegt Patrick. ,,De projecten die we doen gaan niet alleen om samen sporten maar ook om respect voor elkaar. Normen en waarden.’’

Volgens Bradley speelt zijn eigen persoonlijkheid een rol bij de problemen die hij door de reuma ondervond. ,,Ik ben geen opgever, ik wil altijd maar doorgaan en doorgaan en het beste van mezelf laten zien. Die combinatie pakte verkeerd uit. Ik kon op een gegeven moment helemaal niks meer, had in al mijn gewrichten pijn. Daardoor kwam ik in een depressie terecht. Mijn revalidatie bij Heliomare was zeer intensief. Net zo belangrijk is de hulp die ik kreeg bij het leggen van grenzen. Ik kan nu veel beter omgaan met mijn gezondheid en de grenzen die mijn lijf heeft.’’

Braaf

De begeleiders voelen allebei een klik met de jongens op het veldje. Het zijn niet de braafste jongetjes van de klas die je hier ziet. ,,Ik herken mezelf soms in de drive die die jochies hebben om een mooie actie te maken, het beste dat ze in huis hebben laten zien’’, zegt Bradley. ,,Maar dat bijdehante dat ze hebben herken ik ook goed.’’

Brenda Zonneveld begeleidt de twee. Ze kijkt van een afstandje toe hoe Patrick en Bradley met de buurtkinderen aan het sporten zijn. ,,Een voorrecht om dit mee te maken’’, zegt ze. ,,Hoe die twee zichzelf helemaal hervonden hebben. Hoe ze zich ontwikkelden en een baan kregen. Nu zetten ze andere kinderen in hun kracht door middel van sport. Dat is toch geweldig?’’

Hun achtergrond is misschien anders, maar Patrick en Bradley zien zelf toch een belangrijke overeenkomst in hun verhalen. Patrick: ,,Voor ons allebei geldt dat we weer iets hebben om voor te gaan. Iets om trots op te zijn. Je hebt niet alleen een baan gekregen; je hebt weer waarde in de maatschappij.’’

Meer nieuws uit NHD

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.