Column Hannah van Wieringen: Tragisch meesterwerk

Onderweg terug van de Normandische kust hadden we buiten de gele hesjes gerekend. Met een auto vol kaas – je bent verslaafd of niet – en natuurlijk die fameuze zoute karamel strandden we glorieus drie dorpen verderop. Roadtrip beëindigd, de podcast kon uit, de thermos thee bleef ongebruikt.

Operation Escargot, zo stond het zaterdagse protest bekend. In de provincie hield Operatie Slak zoveel in als: op iedere rotonde kwamen ontevreden en boze burgers samen, herkenbaar aan hun gele hesjes. In Parijs ging het er een stuk minder gemoedelijk aan toe, daar zijn relschoppers inmiddels wereldnieuws. En is de Arc de Triomphe voor honderdduizenden euro’s beschadigd.

Op die rotondes, ieder dorp heeft er wel eentje, hielden de gele hesjes het verkeer tegen. Na tien tot vijftien minuten mochten er vier tot vijf auto’s weer doorrijden. Wij riepen al snel: wij zijn solidair en ze waren ook wel solidair met ons. Wij waren met ons Nederlandse nummerbord onmogelijk verantwoordelijk te houden voor hun situatie. Ondertussen werden er fikkies gestookt van pallets en autobanden. Het had ook wel iets gezelligs, deze zaterdagse saamhorigheid. Met een heel donker randje, dat wel. ’De heersende klasse buit ons uit’, stond er op karton gekalkt.

Wat begon als een protest tegen hoge brandstofprijzen laat zich nu nog maar lastig in een zin vangen. Totale onvrede, dat is hoe dan ook de grondtoon. En het lukt ze nogal goed. Met hun gedecentraliseerde aanpak bekritiseren ze het extreme centralistische bestuur van hun land doeltreffend. ’Parijs beslist voor Parijs’, stond er op een ander bord gekalkt.

Wij overnachtten in een chambres d’hôtes in het dorpje Eu. De kaas werd veilig opgeborgen in de bijkeuken. Aan de grote ontbijttafel in de oude burgemeesterswoning zaten we ’s ochtends met de andere gestrande reizigers. Een Engels echtpaar, twee Duitse vrouwen en een tengere Fransman met een enorme Dobermann. Dit bleek een vrolijke pup met de naam Victor. Er werd geopperd dat iedereen maar elektrisch moest gaan rijden, dan waren we van het gedonder af. De Duitse zei dat dat onmogelijk te betalen was.

De man met Victor aan zijn voeten zei dat-ie een roman aan het lezen was, die hier precies over ging. Over hoe het de arbeidersklasse in Frankrijk systematisch onmogelijk is gemaakt. ’Ze hebben mijn vader vermoord’ van Édouard Louis. Een tragisch meesterwerk noemde hij het en schudde meewarig het hoofd. Als je wil lachen kun je beter iets anders lezen, zei hij nog. Victor kreeg een stukje rauwe ham.

Meer nieuws uit Opinie-Column

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.