Onderweg: Zin in avontuur

Rob Bakker

Het fotoalbum komt ter tafel. Portretten van mannen, vrouwen en kinderen. Alleen en in familieverband. Zwart-wit en kleur. Lachend voor de lens van Arie Baas, een gekke Hollander die Aleppo doorkruist op een fiets.

Dik dertig jaar later denkt Arie thuis in zijn woning in Alkmaar nog vaak aan ze terug. Vooral als er weer eens journaalbeelden voorbijtrekken van verwoeste steden en dorpen in Syrië.

,,Zowat alles waar ik toen was, ligt in puin. Geeft een enorm triest gevoel. Wat is er van die mensen geworden? Het kan haast niet anders of een aantal van hen is er niet meer. Dan denk ik terug aan hun ongelooflijke gastvrijheid. Waar je ook kwam, je moest mee naar huis, je moest mee-eten en overnachten.’’

Op tafel in Arie’s woonkamer ligt een boek van de Ier John Devoy. Titel: ’Quondam’. Latijn voor ’vroeger’ of ’ooit’. Ondertitel: ’Reizen in een wereld die er eens was’. Arie komt ook in het boek voor. Tussen september 1985 en maart 1986 fietst hij van Istanboel naar Khartoem, de hoofdstad van Soedan. In Akaba in Jordanië ontmoet hij John, die met een fietsreis van twee jaar bezig is van de Noordkaap naar Kaapstad. Samen fietsen ze naar Caïro.

Arie is de dertig dan al gepasseerd. In de seventies zit hij bij de Kaasbouters, de geestverwanten van de Amsterdamse Kabouters. Ze kraken het Jeugdhotel aan de Oudegracht, ze planten boompjes in de Langestraat, ze hebben talloze ’ludieke’ acties.

In de jaren daarna wordt Arie stuurman bij de koopvaardij. Een oude wens, maar hij merkt dat het zeeleven niets voor hem is. Na een paar maanden wil hij terug naar Alkmaar. Hij mist zijn vrienden. Het onderwijs blijkt een betere keuze. Arie wordt biologieleraar bij het volwassenenonderwijs en vogelwacht. Dat laatste als uitvloeisel van zijn jaren bij de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie. Hij leert daar kijken, zegt hij.

De uitnodiging van een andere natuurvriend om de roofvogels in de buurt van Istanboel te gaan spotten wakkert bij Arie het vuur voor avontuur aan. Z’n vliegticket is enkele reis, hij neemt z’n fiets mee. Het avontuur lokt.

,,Ik had net de lerarenopleiding voltooid en had even niets te doen. Een radioprogramma waarin iemand met de fiets rond de Middellandse Zee trok inspireerde me. Reizen met een fiets in een ver buitenland was toen heel anders dan nu. Veel primitiever. Geen computers, geen internet, mobieltjes of GPS. Alleen wat landkaarten.’’

,,Samen fietsen is leuk. Met John ben ik nog altijd bevriend. Maar solo fietsen door een ver land is het mooist. In je eentje heb je geen afleiding. Je maakt veel meer contact met het land.’’

,,Reizen verandert je kijk op de wereld. Ik denk bijvoorbeeld heel anders dan een van mijn buren met wie ik -overigens met wederzijds respect - nogal eens discussies heb over vluchtelingen en minderheden. Met de gastvrijheid in landen als Turkije in het achterhoofd schaam ik mij wel eens voor de ongastvrijheid die in Nederland de laatste jaren zo toegenomen is. Waarom zijn we zo bang voor ons eigen hachje?’’

Arie ging eerder dit jaar met pensioen. Tijd om weer te reizen. ’Zin in avontuur’ heeft hij nog steeds. Langs de zuidoever van Zwarte Zee van Istanboel richting Georgië fietst hij komend voorjaar. Vervolgens naar Iran.

,,Daarna zie ik wel weer. Ik mijd de toeristencentra. Daarbuiten zijn de mensen heel open. Ze maken graag een praatje. Een oudere man op een fiets die uit Holland komt...je bent een bezienswaardigheid.’’

Meer nieuws uit Alkmaar

Ombudsteam

Ons Ombudsteam springt in de bres voor de consument.