Een gelukkige jeugd rond de Zanoli-pomp Eemnes

Lya Zanoli, voor de pomp die vroeger van haar vader was. Rechtsachter het huis waar ze is geboren en woonde.

Lya Zanoli, voor de pomp die vroeger van haar vader was. Rechtsachter het huis waar ze is geboren en woonde.© Foto Studio Kastermans

Bert-Jan van Oel
Eemnes

Waarom zou je een heel groot artikel over een benzinestation schrijven? Nou, omdat het in dit geval een van de beroemdste van het hele Gooi is. Hoewel Esso inmiddels eigenaar is geworden van de Witte Pomp op de grens van Laren en Eemnes, wordt de bezinepomp nog altijd aangeduid als ’Zanoli’, naar Joop Zanoli, die het bedrijf in de jaren zestig begon. Zanoli werd een begrip en markeringspunt voor mensen die de weg vroegen.

Als Nederland Nederland niet meer is omdat er steeds meer verdwijnt dat ons vertrouwd was, dan is het Gooi een beetje minder Gooi geworden. Sinds de overname door Esso is de wijd en zijd bekende Zanoli-pomp echt weg.

Lees hier meer: Zanoli: van fietsenzaak tot bekende Witte Pomp in Eemnes

De laatste twintig jaar verdween het origineel al stapje voor stapje uit beeld. Nu is er vrijwel niets meer dan nog aan Zanoli herinnert. Al zal de pomp in de volksmond nog wel even zo blijven heten: ’Bij Zanoli rechtdoor en dan tweede rechts’.

„Ik ben er niet sentimenteel over, helemaal niet. Er is een eind gekomen aan een tijdperk. Ik ben niet iemand die veel achteruit kijkt. Hoewel ik het dan toch leuk vind om aan dit verhaal mee te werken. De pomp was het levenswerk van mijn vader.”

Lya Zanoli (70) woont, net als haar jongste broer Sandy, in de buurt van het benzinestation. Zij ging al jong het huis uit, maar keerde terug in dezelfde straat. Haar broer leeft op de weg erachter.

Via omwegen, Hilversum en Spanje onder meer, keerde Lya Zanoli een paar jaar geleden toch weer terug naast de pomp. „Er was een huis te koop, en ik vond het prettig om weer in m’n oude buurt te gaan wonen.”

Voor de foto lopen we de honderd meter van haar huis naar de pomp, die nu dus van Esso is.

Ze vertelt: „Ik heb een gelukkige jeugd gehad rond de pomp. Alles was natuurlijk ook nog anders. We woonden officieel in Eemnes, maar waren altijd meer op Laren gericht. Zeker nadat de A27 er was gekomen.”

In zijn vrije tijd speelde Joop Zanoli graag gitaar en zong hij.

In zijn vrije tijd speelde Joop Zanoli graag gitaar en zong hij.© Foto familie Zanoli

Woonwagenkamp

Joop Zanoli woonde met vrouw met zeven kinderen op de Laarderweg. Tegenover was een woonwagenkamp. „Met paarden en van die echte pipowagens. Die mensen waren arm, deden werk als scharensliep en stoelenmatter. We mochten niet met de kinderen van die kampers omgaan. Dat was toch apart volk hè...”

Ze schetst verder, de jaren vijftig en zestig: „Vanuit ons huis liep je zo Laren in, de andere kant op was naar de dorpskern van Eemnes. De Laarderweg liep door, was de hoofdweg ook naar Blaricum en verderop naar Baarn. Je wandelde door de weilanden naar school. Waar nu in Eemnes De Hilt staat, was toen de voetbalclub. Daar hadden ze een soort van kantine, daar kochten we weleens koek.”

De Goyergracht was een stroompje dat uit de buurt van Utrecht naar het IJsselmeer kronkelde, destijds een ideale speelplek. „En je liep ook zo de hei op”, weet Lya Zanoli nog.

„Het enige waar ik minder goede herinneringen aan bewaar was het natuurzwembad in Laren. Daar kregen we zwemles, dat was vlakbij de Hut van Mie. Volgens mij was het van oorsprong een bron. In elk geval vond ik het water altijd vreselijk koud. Ik ben altijd een warmweermens geweest. Daarom ben ik later in m’n leven naar Spanje gegaan. Maar daar verveelde ik me. Dus keerde ik toch weer terug. Naar de Laarderweg, alsof het niet anders kon, haha.”

Gitaar

Arm waren ze vroeger thuis niet, hoewel vader Joop Zanoli diverse baantjes aan elkaar knoopte. Hij was fietsenmaker bij Van Mil in Blaricum en deed daarbij kantoorwerk in de Ocrietfabriek. Pas in de jaren zestig ontsond vanuit z’n eigen fietsenzaakje de later zo bekend geworden Zanoli-pomp.

„Het lijkt een knots van een huis waar we woonden, nummer 136, maar het was krap hoor. En mijn vader was altijd druk. Alleen op zondag was de benzinepomp dicht. Dan werd er een borrel gedronken, pakte hij zijn gitaar en werd er gezongen. Zijn broers speelden ook allemaal wel een instrument.”

Lya Zanoli beschrijft haar vader als een ’lastig mens’.

„Hij was niet erg toegankelijk. Streng. Veel bezig met de opbouw van zijn zaak. Hij was handig, slim. Maar hij kon ook een beetje raar doen. Hij was nogal van het piefpafpoef, dus hij had een buks. tegenover ons huis stond de grenspaal, die de overgang van Utrecht naar Noord-Holland aangaf. Moest mijn broert Sjors elke keer een blikje op die paal zetten. Maar vader hing dan boven uit het raam met die buks en schoot dat blikje eraf. Best link eigenlijk, want Sjors stond er vlakbij, die moest elke keer dat blikje weer terugzetten op die paal.”

Lya Zanoli was al op haar twintigste het huis uit; ze trouwde jong en kreeg een kind.

„Op zondag kwam ik dan meestal wel naar huis. Gezellig, met die gitaar en het gezang. Maar mijn vader bouwde nog steeds verder aan de pomp. Belde alle benzinestations uit de buurt op zondag om te horen wat hun prijzen waren. Dan zette hij handmatig, want toen ging dat nog zo, de prijs op zijn eigen pomp een paar centen lager. Daardoor werd er veel bij hem getankt. De zaken gingen goed.”

Nadat Joop Zanoli zichzelf met pensioen had gestuurd en de pomp had verkocht (1994) had hij nog maar twee jaar om ervan te genieten. „Op zijn zeventigste overleed hij ’s morgens in de badkamer aan een hartaanval. „Op de begrafenis was het ontzettend druk. We hebben een enorm grote familie en er waren ook veel vaste klanten.”

Daarna bleef het benzinestation ’Zanoli’ heten, ook onder andere eigenaren. „Ja, iedereen wist waar dat was natuurlijk, dus die naam kon je beter zo laten.” De Esso-pomp blijft in de volksmond nog wel een tijd ’Zanoli’. Totdat de naam definitief is vergetelheid is geraakt.

Meer nieuws uit Gooi

Meest gelezen